Περί μοναξιάς και άλλων δαιμονίων

Καλησπέρα,
Αυτή η καλησπέρα απευθύνεται σε όσους είναι μόνοι. Ή όσους αισθάνονται μόνοι. Σε αυτούς που τους έχουν πείσει ότι μοναξιά είναι να μην έχεις σώνει και καλά γκόμενο ή γκόμενα (καλά καλά σύντροφο). Η κοινωνία και το σύστημα μας έχουν πείσει ότι το παν είναι το να είσαι με κάποιον αλλιώς ότι και να έχεις δεν είσαι καλά. Ακόμα κι αν έχεις φίλους, ενδιαφέροντα, οικονομική άνεση (καλά μειοψηφία αλλά υπάρχει), το παν είναι το έτερον ήμισυ. Καλό, μέτριο, κακό αρκεί να υπάρχει.
Ε, λοιπόν λάθος. Δεν λέω πως όταν υπάρχει δεν είναι καλά (ή τρίκαλα!), αλλά όταν δεν υπάρχει δε χάλασε κι ο κόσμος. Κατ' αρχήν όποιος διαβάσει αυτό το post τσάκα τσάκα έχει εμένα παρέα! Που κι εγώ μόνη κάθομαι μπροστά στον υπολογιστή μου και γράφω τις σκέψεις μου, στέλνοντας μηνύματα στο σύμπαν. Που κάποιες φορές νομίζω ότι δεν με ακούει, αλλά όταν έρθει η απάντηση...όλα καλά.
Μη σκέφτεστε λοιπόν ότι είστε μόνος/μόνη. Μη συχτιρίζετε αυτόν/αυτήν που σας άφησε. Μήπως τον/την αφήσατε εσείς και δεν το συνηδειτοποιείτε; Σας υπογράφω ότι δεν είναι μαζί μας τα άτομα που δεν πρέπει να είναι μαζί μας. Χάνουν εκείνοι που δεν είναι μαζί μας. Γιατί είχαμε τόσα να τους δώσουμε! Τα παίρνουν από αλλού; Χάρισμά τους. Εμείς έχουμε περίσσευμα για τον επόμενο μεγάλο έρωτα. Ο οποίος πάντα μα πάντα έρχεται για να καταργήσει τον προηγούμενο και να νομίσουμε ότι και αυτός θα κρατήσει για πάντα. Για να διαψευσθούμε αργά ή γρήγορα. Και έτσι οι τυλίγονται οι αέναοι κύκλοι της ζωής μας.
Προσέξτε μόνο το εξής. Μήπως γυρίζετε συνέχεια μέσα στον ίδιο κύκλο. Μήπως επαναλαμβάνετε τα ίδια λάθη. Τον κύκλο δεν τον γλιτώνετε, αλλά τουλάχιστον φροντίστε να περιστραφείτε κάθε φορά σε διαφορετικό. Υπάρχουν κύκλοι με διαφορετικές διαμέτρους.
Και μέχρι να έρθει ο περίφημος επόμενος μεγάλος έρωτας, ερωτευθείτε τον εαυτό σας. Δώστε του ότι χρειάζεται. Δώστε του πάντα. Να ακούω τώρα τη φωνή που λέει κλαίγοντας. Μα εγώ θέλω τον Δημήτρη. Πώς μπορώ να πάρω αγκαλιά τον εαυτό μου και να κάνω έρωτα με μένα; Εκεί είναι η μαγκιά. Να σβήσετε τον Δημήτρη και την Ελένη και να κοιμηθείτε παρέα με τον εαυτό σας. Να νιώσετε την ομορφιά του κρεββατιού σας. Κουλουριαστείτε στη μεριά σας (αφήστε πάντα χώρο για εκείνον που θα έρθει) και οραματιστείτε ότι σας ευχαριστεί. Ότι και να είναι αυτό. Και χαμογελάστε νιώθοντας ότι το έχετε. Πολύ σύντομα θα το αποκτήσετε.
Ξεχάσατε για λίγο τη μοναξιά; Η μοναξιά είναι και αυτή όπως και όλα τα άλλα μία αυταπάτη. Παντού και πάντοτε είμαστε μόνοι μας. Ακόμη και στην πλέον συντροφική των σχέσεων που μπορεί να μοιραζόμαστε ή να νομίζουμε ότι μοιραζόμαστε (και συνήθως αυτή είναι η πραγματικότητα) τα πάντα. Στην πραγματικότητα κανείς δε μοιράζεται τίποτε με κανέναν. Στην πραγματικότητα το μόνο αληθινό που μας ανήκει είναι ο εαυτός μας, με τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας. Για σκεφθείτε. Τα μοιράζεστε απόλυτα με κάποιον άλλον; Ελάτε όχι ψεματάκια στην Βερονίκη γιατί σας βλέπει και ξέρει.
Στείλτε μου την ιστορία σας κι εγώ θα σας πω αν είστε στο δρόμο της αλήθειας σας ή της ψευδαίσθησής σας. Αν αισθάνεσθε μόνος/μόνη στείλτε αυτό που νομίζετε ότι νιώθετε και θα σας αποδείξω ότι είναι η ιδέα.
Ως τότε καλοί μου φίλοι ξαπλώστε και οραματιστείτε και μετά ονειρευτείτε.
Ο κόσμος είναι γεμάτος πρίγκηπες και πριγκίπισσες που περιμένουν να γνωρίσουν ειδικά εσάς!!!!
Καληνύχτα