Stand by me

Στάσου δίπλα μου. Μη φεύγεις μακριά μου. Μη με αφήνεις μόνη μου. Δεν αντέχω να προχωρήσω χωρίς εσένα. Αν σ' αγαπάω όμως όλα αυτά δεν πρέπει ποτέ μα ποτέ να σου τα πω. Πρυτανεύει η λκογική. Που λέει ότι δεν πρέπει με τίποτα να είμαστε μαζί. Ακόμη κι αν το θέλαμε κι οι δυο. Ευτυχώς δηλαδή που εσύ δεν το θέλεις καθόλου. Γιατί θα υπήρχε πρόβλημα. Σήμερα μία φίλη μου είπε ότι οι σχέσεις με διαφορά ηλικίας δεν είναι υγιείς. Η συγκεκριμένη συμπτωματικά δεν έχει αγαπήσει ποτέ. Τις δύο φορές που την ακούσαμε σε μια δεκαετία να ενδιαφέρεται για κάποιον ήταν περισσότερο θεωρητικό παρά πρακτικό, καθώς δεν είχε καμία διάθεση να κάνει την παραμικρή παραχώρηση. Δεν κρίνω κανέναν αλλά έλεος. Χτυπάνε όλοι μαζί εκεί που πονάω περισσότερο. Έχουν βρει την πληγή ολάνοιχτη και ρίχνουν συνεχώς αλάτι. Κανένας δε θέλησε να μπει στην ουσία των δικών μου συναισθημάτων. Έκανα το χατήρι σε όλους. Και πάνω απ' όλα σ' εκείνον που αγάπησα τόσο πολύ και εξακολουθώ να αγαπάω. Ο οποίος άκουσον άκουσον δε θέλει να με βλέπει ούτε για δύο λεπτά! Ρώτησε κανείς πώς νιώθω? Όχι και ούτε και θέλω εδώ που τα λέμε. Όπως έχω ξαναγράψει έπαψα να συζηάω για εκείνον και όλοι θεωρούν ότι ανήκει στο παρελθόν. Αμ δε. Προχθές τον έβλεπα στον ύπνο μου να με αγκαλιάζει και να με φιλάει. Είχα πολύ καιρό να τον ονειρευτώ και ξύπνησα κλαίγοντας. Μετά από καιρό. Δεν μπορούσα ν' αντέξω το βάρος του ονείρου. Σας ορκίζομαι κάνω τεράστια προσπάθεια να μην τον σκέφτομαι. Αλλά έρχονται στιγμές, ευτυχώς όλο και αραιότερα, που νιώθω να λυγίζω από το βάρος της προσπάθειάς μου. Όπως απόψε, που άνευ λόγου και αιτίας, εκεί που οδηγούσα, μου ήρθε η μνήμη της αγκαλιάς και των φιλιών κατά τη διάρκεια του ύπνου!. Και ξανακύλισα. Και είμαι πάλι ένα κουρέλι. Και γράφω. Και φτου κι απ' την αρχή. Ίσως φταίει που τον είδα για λίγο εχθές το πρωί. Και ήταν από αδιάφορος έως άστα να πάνε. Νομίζω πως φάνηκα "άνετη". Ελπίζω. Δεν πρόκειται ποτέ και για κανένα λόγο να του δείξω το παραμικρό, εμένα όμως ποιος θα με παρηγορήσει? Και μη νομίζετε ότι είμαι του "πεταματού". Οι άλλοι λένε ότι είμαι μια χαρά. Και δόξα τω Θεώ έχω και τις επιτυχίες μου. Δε με αγγίζει τίποτα. Αποπειράθηκα να βγω με κάποιες παρέες, έτσι για να ξεκολλήσω από το σπίτι, και τον σκεφτόμουν ασταμάτητα. Όποιο τραγούδι και νάπαιζε η ορχήστρα μου τον θύμιζε. Όποια συζήτηση και να γινόταν από τον περίγυρο, την είχαμε κάνει παρέα. Γιατί Θεέ μου, γιατί? Γιατί να μην έχω ένα κουμπί να τα σβήνω? Γιατί εκείνος το έχει κι εγώ όχι? Ας το είχαμε και οι δύο. Θέλω να είναι καλά, να είναι ευτυχισμένος. Και φαίνεται πως είναι. Είδα τα ματάκια του να λάμπουν. Το μωρό μου. Ήθελα τόσο πολύ να απλώσω το χέρι μου να χαϊδέψω το αξύριστο μάγουλό του, που έτρεμα μήπως και δεν αντισταθώ και το κάνω. Γι αυτό προσποιήθηκα ότι βιαζόμουν να φύγω. Αν έμενα λίγο ακόμα μπορεί και να καταλάβαινε. Έτσι κι αλλιώς πάντα με καταλάβαινε. Γιατί τώρα να άλλαξε κάτι? Μήπως πήγα σε καμία δραματική? Το μόνο που κάνω είναι να συντηρώ το δράμα μου. Εκείνος επέμενε ότι όλα είναι στο μυαλό και ότι θα τα ξεπεράσω. Ε βέβαια επειδή εκείνος δεν αισθάνθηκε ποτέ τίποτα για μένα, ήταν εύκολο να το λέει. Για να τον δω αν αγαπήσει κάποτε, όσο αγάπησα εγώ εκείνον. Που δεν του εύχομαι να ζήσει κάτι ανάλογο. Ούτε στον εχθρό μου τέτοια απόρριψη και τέτοια στενοχώρια. Δε μπορούσα να φανταστώ ούτε στους εφιάλτες μου ότι θα βίωνα τέτοιο πόνο μετά από όσα είχα περάσει. Κι ας είναι στο μυαλό μου. Με αυτό το ηλίθιο μυαλό εγώ πονάω. Και δεν μπορώ να υποκρίνομαι ότι δεν τρέχει τίποτα. Τουλάχιστον όχι στον εαυτό μου. Εκεί οφείλω να είμαι λίγο πιο ειλικρινής. Όταν θα ξεπεράσω τον Δ θα κλείσω και αυτό το blog, το οποίο είναι αφιερωμένο σ΄εκείνον. Το έφτιαξα για να τον ευτπωσιάσω! Τρομάρα μου. Χέστηκε ο Δ. Εκείνος κρέμασε στο facebook κάτι θεογκόμενες κορμάρες 20 χρόνια μικρότερες από μένα και με άφησε να τις... θαυμάζω. Ούτε καν μπήκε στον κόπο να "κρεμάσει" κι εμένα από κάτω. Εμένα με κρέμασε γενικώς και κυριολεκτικώς. Και ούτε τον ένοιαξε. Και καλά έκανε εδώ που τα λέμε. Με ποια λογική δηλαδή όταν αγαπάμε κάποιον είναι υποχρεωμένος να μας ανταποδώσει? Με τη λογική του παραλόγου ίσως??? Σίγουρα με αυτήν τη λογική. Η οποία και με χαρακτηρίζει. Μάλλον αυτήν τη λογική επικαλούμαι και γι αυτό τάχω κάνει σκατά. Χειρότερα δε γίνεται όπως γράφω και στο προηγούμενο άρθρο μου. Τι να σας πω. Αν κάποτε ψάξετε αυτό το blog και δεν υπάρχει, θα σημαίνει ή ότι ξεπέρασα τον Δ από μόνη μου ή ότι είμαι κάπου αλλού. Θα μου πείτε κι αυτό συμβεί μετά από καμιά δεκαετία? Ε, σε μια δεκαετία θα κλείσει και το blog. Μέχρι τότε θα με φάτε στη μάπα. Αφού δε μπορώ και δεν πρέπει να τα πω πουθενά αλλού όλα αυτά, θα τα υποστείτε εσείς. Ποιοι είστε εσείς? Μακάρι και νάξερα. Ούτε μηνύματα παίρνω ούτε τίποτα. Δε με θέλει ο Δ δε με θέλει και το διαδίκτυο! Καλύτερα να κάνω καμιά άλλη δουλειά. Λέω να σπουδάσω ηλεκτρονικούς υπολογιστές! Ποτέ δεν είναι αργά. Έτσι για να του μπω στο μάτι. Και πού ξέρετε? Μπορεί σε καμία σχολή να μπλέξω με κανένα νεαρό ηλεκτρονικό, με τον οποίο θα έχουμε κοινά ενδιαφέροντα!!

Καλά δε βάζω μυαλό με τίποτα. Κλείνω..............

Χειρότερα δε γίνεται...

Υποτίθεται ότι είμαι θετικός άνθρωπος. Οπαδός της θετικής σκέψης. Έρχονται όμως στιγμές που όσο και να το θέλεις τα γεγονότα σε πλακώνουν. Υποτίθεται ότι σε κάθε κατάσταση υπάρχει η θετική και η αρνητική πλευρά "ουδέν κακόν αμιγές καλού", όπως έλεγαν και οι σοφοί αρχαίοι μας πρόγονοι. Τι γίνεται όμως όταν χάνεις αγαπημένα πρόσωπα; Και δεν εννοώ να τα χάσεις επειδή "αποδήμησαν εις Κύριον", αλλά επειδή επέλεξαν να μην είναι πια στη ζωή σου. Το γιατί δεν έχει καμία σημασία. Κανένας λόγος δε σε παρηγορεί και καμία κριτική, αυτοκριτική, ανάλυση, αυτοανάλυση, ανάλυση αστρολογικού χάρτη δε μπορεί να απαλύνει τον πόνο ούτε στο κατ' ελάχιστο. Τουλάχιστον στα αρχικά στάδια. Ο χρόνος όλα τα γιατρεύει. Είναι το μόνο σίγουρο. Μέχρι όμως ο πανδαμάτωρ χρόνος να κάνει τη δουλειά του τι γίνεται; Εντάξει το ρίχνεις στη δουλειά. Κάποιοι το ρίχνουν και στην κοινωνική ζωή. Το δοκίμασα και πρέπει να σας πω (σε ποιους δεν ξέρω αλλά μου αρέσει να πιστεύω ότι έχω παρέα!) ότι με έκανε χειρότερα. 

Τουλάχιστον όταν είμαι μόνη μου στο γνώριμο χώρο μου, μπορώ να σκέφτομαι, να αναπολώ, ακόμα και να κλαίω με την ησυχία μου. Όταν βρίσκομαι με κόσμο και με κυριεύσει μια ανάμνηση, βλέπουν όλοι τη σκιά στα μάτια μου και δεν έχω καμία διάθεση να λέω ψέματα για τον ξαφνικό πονοκέφαλο που με έπιασε ή για το κρασί που με "χτύπησε". Και ποιος νοιάζεται για το πώς νιώθω εγώ; Κανένας. Αυτοί που με αγαπούν και νοιάζονται πραγματικά, δε ρωτάνε. Το νιώθουν. Δόξα τω Θεώ που υπάρχουν και οι φίλοι σε αυτές τις στιγμές. Όταν μπορεί να μη θέλεις να δεις άνθρωπο, αλλά κάποια στιγμή πρέπει να μιλήσεις με κάποιον για να του πεις πόσο πονάς και να σε διαβεβαιώσει ότι θα περάσει κι αυτό.

Εχθές το βράδυ (Κυριακή) η κολλητή μου, μου είπε ότι το 90% του χρόνου μου το αφιερώνω να σκέφτομαι τον Δ, λες και είμαι καμία χαζογκόμενα. Μα μήπως όλες οι γυναίκες τελικά δεν είμαστε χαζογκόμενες; Κλαίω για τον Δ, όπως κλαίει η 17χρονη κόρη μου, που πιστεύει ότι στον Η σταματάει όλος ο κόσμος και τελειώνουν τα αγόρια. Εγώ υποτίθεται ότι από εμπειρία ξέρω ότι όλοι οι έρωτες περνάνε και έρχονται πάντα νέοι. Όλα αυτά είναι σε θεωρητική βάση.

Σε πρακτική πονάω, κλαίω και χτυπιέμαι σαν 17χρονη. Λέτε να είναι παλιμπαιδισμός; Μακάρι. Έτσι θα περάσει γρηγορότερα. Διαβάζω ένα βιβλίο μιας τύπισσας που πήγε σε άλλη χώρα για να ξεπεράσει το χωρισμό, αλλά κι εκείνη ακόμα που πήγε να ζήσει στην ονειρεμένη Ρώμη, μια τρύπα στο νερό έκανε. Απλά εκείνη έκλαιγε και χτυπιόταν σε πιο πολιτισμένο περιβάλλον! Αντί να βλέπει το τσιμέντο της Αθήνας, έκλαιγε στις φοντάνες!!! Σοβαρή διαφορά. Η πλάκα είναι ότι το βιβλίο άρχισα να το διαβάζω σε κάποια στιγμή που σκεφτόμουν πολύ σοβαρά ότι αν είχα τη δυνατότητα να μετοικήσω σε άλλη χώρα, τα πράγματα θα ήταν πιο εύκολα. Το σύμπαν έκανε και πάλι τη δουλειά του και έστειλε το  μηνυματάκι του.

Μηνυματάκια τα ονομάζω εγώ, ενώ συνήθως το σύμπαν μας στέλνει κάτι μηνυματάρες να με το συμπάθιο. Αλλά εμείς πού.  Για παράδειγμα εγώ με τον Δ. Ενώ ο άνθρωπος έλεγε σε μένα, αλλά και όπως έμαθα εκ των υστέρων και σε όλους τους φίλους και γνωστούς ότι τελειώσαμε εγώ εκεί. Επέμενα να αγνοώ αυτά που έλεγε και έκανε και πίστευα ότι θα τα ξαναβρούμε. Και πέφτω προχθές πάνω σε άτομο που μου λέει "το ξέρω ότι έχετε τελειώσει με τον Δ εδώ και καιρό. Μου το είπε ο ίδιος μόλις με είδε". Βιαζόταν να κοινοποιήσει σε όλους ότι τελειώσαμε. Όταν εγώ προσπαθούσα με κάθε τρόπο να μην το πω ούτε στον εαυτό μου! Εδώ που τα λέμε κυρίως σ' αυτόν!!! Εθελοτυφλούσα. Πολύ πλάκα. Εκείνος κόντευε να το ανακοινώσει από τις ειδήσεις του STAR κι εγώ του έστελνα καθημερινά δεκάδες e-mails, στα οποία του υπενθύμιζα πόσο τον αγαπάω και πόσο πολύ θέλω να γυρίσει πίσω. Μιλάμε ότι ο άνθρωπος βρισκόταν στο Βόρειο Πόλο κι εγώ επέμενα να του στέλνω ανεμιστήρα δώρο για τον καύσωνα! Τέτοια επαφή με την πραγματικότητα. Ενώ αν ήμουν Κινέζα; Πού κολλάει θα μου πείτε αυτό, εκτός του ότι θα ήμουν φανερά πιο αδύνατη (έχετε δει ποτέ χοντρή Κινέζα;). Οι Κινέζοι λοιπόν έχουν την περίφημη παροιμία που λέει πως "όταν έχεις ένα άλογο και το αγαπάς το αφήνεις ελεύθερο. Αν δε γυρίσει δεν το είχες ποτέ. Αν γυρίσει θα είναι για πάντα δικό σου."

Ο έρημος ο Δ όχι μόνο δε μπορούσε να φύγει ελεύθερος από μένα, αλλά κόντεψα να τον πνίξω με το σκοινί που του είχα δέσει στο λαιμό για να μη φύγει. Ε στο τέλος τόσκασε! Κι όπου φύγει φύγει. Δεν τον αδικώ. Τώρα θα μου πείτε αν τον είχα αφήσει ελεύθερο, θα είχε γυρίσει "ιδία βουλήσει;" 

1. Ποτέ δεν θα το μάθω και 

2 Ακόμη κι αν δεν είχε γυρίσει θα με θυμόταν και θα χαμογελούσε, ενώ τώρα πληρώνει για λοβοτομή για να μη θυμάται ότι υπήρξα στη ζωή του.

Τώρα εσείς που τα διαβάζετε αυτά θα φαντάζεστε ότι του έκανα διάφορα τρομερά πράγματα.

Ε λοιπόν ναι. Τον αγάπησα υπερβολικά. Απαγορεύεται να αγαπάει κανείς τόσο πολύ. Χάνει τον εαυτό του και στο τέλος χάνει και τον άλλον. Τώρα μπορεί να πει κάποιος ότι η πραγματική αγάπη δίνει ελευθερία. Κατηγορηματικά ναι. Αλλά αυτά συμβαίνουν σε τέλειους ολοκληρωμένους ανθρώπους. Όχι σε άτομα που κουβαλάνε τα βιώματα "της αρκούδας".

Τι να κάνω. Προσπαθώ απεγνωσμένα να αλλάξω τις εγγραφές τόσων χρόνων, αλλά δεν είναι τόσο εύκολο και επίσης δε γίνεται από τη μια στιγμή στην άλλη.

Τεσπα, όπως θα έλεγε και ο Δ, "ο γέγονε, γέγονε" και "το ποτάμι δε γυρίζει πίσω".

Θα σας ενημερώνω για την πορεία της ψυχικής μου υγείας, γιατί έτσι θα διαβάζω κάποτε στο μέλλον αυτά που γράφω και ελπίζω να φτάσει η ευλογημένη ημέρα που θα αναρωτιέμαι πότε τα έζησα εγώ αυτά. Μου εύχομαι να τα διαβάζω ενώ δίπλα μου θα βρίσκεται ο τέλειος άντρας, που θα μοιάζει στον Δ (αθεράπευτη μη μου πείτε !!!)

Και το χειρότερο από όλα είναι ότι ενώ μέχρι τώρα είχα την ευκαιρία να τον βλέπω, έστω με προφάσεις και δικαιολογίες, κατέστρεψα και αυτήν τη δυνατότητα και δεν θα τον ξαναδώ ποτέ ξανά. Αυτό πώς αντέχεται;;;;

Σχέσεις με άδοξο τέλος

Λένε ότι το τέλος αφήνει μια πικρή γεύση στο στόμα. Και λίγα λένε. Γιατί όμως αυτό συμβαίνει μόνο με τις σχέσεις? Γιατί για παράδειγμα δε συμβαίνει με ένα ωραίο φαγητό ή ένα ωραίο γλυκό που τελειώνει και που αφήνει όλη τη γλύκα στον ουρανίσκο, μέχρι να πλύνουμε τα δόντια? Γιατί μόνο οι σχέσεις που τελειώνουν άδοξα αφήνουν αυτήν την πικρή γεύση? Μήπως επειδή δεν ήταν τόσο καλές όσο πιστέψαμε? Γιατί αν τις είχαμε πραγματικά ευχαριστηθεί (όπως στο παράδειγμα του γλυκού) θα έμενε η γλύκα και όχι το δηλητήριο. Γιατί κάπως έτσι είναι η γεύση του τέλους. 

Τώρα θα μου πείτε. Ναι, αλλά το να φας το γλυκό είναι επιλογή και επίσης υπάρχει σε κάθε γωνία και ζαχαροπλαστείο, άρα μπορείς ανά πάσα ώρα και στιγμή να το γευτείς. Με τις σχέσεις όμως που τελείωσαν άδοξα δε συμβαίνει αυτό. Κατ' αρχάς γιατί κατά κανόνα, είναι επιλογή του ενός. Άρα ο ένας αισθάνεται απόρριψη ή/και προδοσία και ο άλλος ενοχές. Άρα κανείς από τους δύο δε νιώθει... γλύκα. Τι γλύκα δηλαδή. Το ιδανικό είναι να μη φοβάται ότι θα καταπιεί το σάλιο του και θα πεθάνει από το δηλητήριο!

Τι γίνεται όμως που κάθε μέρα στη ζωή συμβαίνουν αυτές οι καταστάσεις? Τι κάνουμε? Πώς τις αντιμετωπίζουμε? Βασικά προσοχή. Όχι τρώγοντας γλυκά! Αυτό για τις γυναίκες που βρίσκουν παρηγοριά στον... ζαχαροπλάστη της γειτονιάς τους. Η μόνη διέξοδος θα έρθει από τον διάλογο με τον εαυτό μας. 

Σε κάθε σχέση που τελειώνει φταίνε πάντα και οι δύο. Όποιος πιστεύει το αντίθετο είναι τουλάχιστον ανόητος. Εκτός από τις ακραίες περιπτώσεις που ο ένας πάσχει από ανίατη σχιζοφρένεια και ο άλλος δεν το γνωρίζει (πόσες τέτοιες περιπτώσεις γνωρίζετε?), σε όλες τις περιπτώσεις φταίνε εξ' ίσου και οι δύο (άντε να φταίει ελάχιστα περισσότερο ο ένας από τους δύο). Επομένως μία καλή αυτοκριτική ποτέ δεν πείραξε κανέναν. Επίσης κατά κανόνα οι σχέσεις που είναι καλές και σωστές και όπως πρέπει και προ πάντων με... αγάπη και από τα δύο μέρη, δεν τελειώνουν. Δουλεύουν και οι δύο για να μην τελειώσει. Όταν τελειώσει σημαίνει ότι κάποια πράγματα έλειπαν. Σαν ένα φαγητό που απέτυχε και δεν τρώγεται. Προφανώς δεν είχε τα σωστά υλικά ή τις σωστές αναλογίες. Αλλιώς θα ήταν απολαυστικό. 

Το ίδιο συμβαίνει και με τις σχέσεις. Όταν τελειώνουν και μάλιστα όταν τελειώνουν άδοξα, ενδέχεται να ήταν όλα λάθος. Από την αρχή μέχρι το τέλος. Αν όχι από την αρχή, σίγουρα στην πορεία κάτι στράβωσε. Αν λοιπόν κάνει ο καθένας την αυτοανάλυση και την αυτοκριτική του και διαπιστώσει πού έκανε το λάθος, υπάρχουν σοβαρές πιθανότητες τουλάχιστον να μην το επαναλάβει στην επόμενη σχέση. Γιατί αυτή μας τελείωσε και όσο πιο γρήγορα το πάρει κανείς απόφαση, τόσο πιο γρήγορα προχωράει. Και όσο προχωράμε τόσο συναντάμε τη... ζωή. Όσο και να κλαίμε πάνω από τις στάχτες, το σπίτι δε μπορεί να ξαναχτιστεί. Απλά πρέπει να δώσουμε μεγαλύτερη σημασία στα υλικά και την προστασία από τις... καταστροφές που μπορεί να είναι τόσο εξωγενείς όσο και... ενδογενείς.

Μην το βάζετε κάτω. Οι σχέσεις τελειώνουν για να αρχίσουν άλλες, για να τελειώσουν κι αυτές και φτου κι απ' την αρχή. Σε κάθε αρχή ξεχνάμε το προηγούμενο τέλος και χαιρόμαστε τον καινούργιο έρωτα. 

Ένα άλλο μυστικό είναι να μην περάσουμε από το τέλος μιας σχέσης, αμέσως στην αρχή μιας άλλης. Χρειαζόμαστε χρόνο να ανασυνταχθούμε και να ανασυσταθούμε. Αλλιώς ενδέχεται να "κουβαλήσουμε" στην καινούργια σχέση τις αμαρτίες της προηγούμενης. Κυρίως αν αυτές έχουν τελειώσει άδοξα και παρά τη θέλησή μας, ενδέχεται να πληρώσουν οι επόμενοι τα σπασμένα. Και αυτό δεν θα ήταν ούτε δίκαιο αλλά ούτε και ευχάριστο τελικά.

Αν λοιπόν βιώνεται το άδοξο τέλος μιας σχέσης η συμβουλή μου είναι η εξής: Κλείστε την στο πατάρι και ξεχάστε την. Φωτίστε την με αγάπη και αφήστε την πίσω. Ότι τέλειωσε τέλειωσε. Τα γυαλιά που σπάνε (κυρίως τα ακριβά, τα κρυστάλλινα), γίνονται χιλιάδες κομμάτια που δεν ξανακολλάνε. Όποιος προσπάθησε να το κάνει, απέτυχε. Κοιτάξτε μπροστά και θυμηθείτε τη Σκάρλετ Ο'Χάρα. "Αύριο ξημερώνει μια καινούργια μέρα". Κι αυτό πιστέψτε με, συμβαίνει κάθε μέρα!