ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΕ ΔΙΑΦΟΡΑ ΗΛΙΚΙΑΣ

Όλο και περισσότερο βλέπουμε ζευγάρια με διαφορά ηλικίας... διαφορετική από τα δεδομένα που είχαμε. Ζευγάρια όπου η γυναίκα είναι μεγαλύτερη. Υπάρχουν διάφορες εξηγήσεις γι αυτό με κυριότερη την εξίσωση της γυναίκας με τον άνδρα. Στο πέρασμα των αιώνων οι σχέσεις/γάμοι ανάμεσα σε ώριμους άντρες με νεαρότατες γυναίκες ήταν και συνηθισμένο και αποδεκτό. Το αντίθετο δεν ήταν ούτε συνηθισμένο ούτε αποδεκτό, αλλά επίσης ήταν και πολύ σπάνιο.

Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει. Οι γυναίκες μορφώνονται (με πολύ υψηλό επίπεδο μόρφωσης), αμείβονται με μισθούς (τουλάχιστον τα στελέχη) ίσους με εκείνους των ανδρών συναδέλφων τους και ως εκ τούτου αποκτούν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση να διεκδικήσουν αυτό που θέλουν. Αυτή είναι η κοινωνιολογική εξήγηση (ή τουλάχιστον μία από τις κυριότερες).

Ας έρθουμε στην πραγματικότητα. Και πάλι όλα εξαρτώνται. Κατ' αρχάς από τη διαφορά. 

Μέχρι τρία χρόνια είναι αμελητέα και δεν ασχολείται κανείς(μεγαλύτερη η γυναίκα κατά τρία χρόνια).

Όταν η διαφορά είναι πέντε με οχτώ χρόνια αρχίζουν οι... γκρινίτσες. Από την οικογένεια του άνδρα κατά κύριο λόγο, αλλά όχι και απαραίτητα.

Στις μεγαλύτερες διαφορές άστα να πάνε. Εκεί υπάρχουν άλλα θέματα σοβαρότερα. Για παράδειγμα είναι πολύ πιθανόν (το πιθανότερο) η γυναίκα να έχει ήδη έναν γάμο στο ενεργητικό της και ίσως παδί ή παδιά. Εκεί πια επικρατεί ο απόλυτος πανικός στην οικογένεια και στον κύκλο του άνδρα. Πού πας, τι κάνεις, μαλάκας είσαι, θα πεθάνω αν συνεχίσεις, τον πατέρα σου δεν τον σκέφτεσαι που έχει την καρδιά του, τι δουλειά έχει αυτή με έναν νεαρό σαν κι εσένα, να πάει να βρει κάποιον συνομήλικό της, γι αυτό σε σπουδάζαμε εμείς τόσα χρόνια, σκέψου σε λίγα χρόνια που εκείνη θα είναι πενηντάρα κι εσύ ούτε σαράντα, εμείς ονειρευόμαστε να σε δούμε με μια καλή κοπέλα και να χαρούμε και εγγονάκια και άλλα πολλά "ων ουκ έστι" αριθμός.

Αυτά όμως τα λένε οι άλλοι. Και μεταξύ μας έχουν απόλυτο δίκηο! Ας πάμε όμως στο ζευγάρι. Τι συμβαίνει εκεί; Εκεί συμβαίνουν... ιδιαίτερα πράγματα. Σίγουρα είναι διαφορετική η δομή μιας σχέσης ανάμεσα σε έναν άνδρα και σε μια μεγαλύτερή του γυναίκα (μιλάμε πάντα για διαφορές άνω των πέντε ετών).

Εκεί "παίζονται" διάφορα. Κατ' αρχάς αυτές οι σχέσεις κατά κανόνα δεν έχουν μέλλον. Σπάνια θα δούμε μία τέτοια σχέση να καταλήγει κάπου (γάμος, συμβίωση κλπ.). Απλά όσο καιρό διαρκούν είναι... ιδιαίτερες (με την καλή έννοια).

Ο άνδρας κατά κανόνα είναι πιο άνετος, ενώ στη γυναίκα ενδέχεται να προκύψουν διάφορες ανασφάλειες του τύπου, φαίνεται η διαφορά, κι αν με παρατήσει για κάποια μικρότερη, τι θα πουν οι γονείς του, οι γονείς μου, οι φίλοι μας; Και πολλά άλλα.

Φυσικά υπάρχουν οι συνειδητοποιημένες γυναίκες που ξέρουν πού βρίσκονται και απολαμβάνουν αυτήν τη σχέση για όσο καιρό κρατήσει. Και σε αυτήν την περίπτωση μπορεί να κρατήσει και περισσότερο, γιατί στην πρώτη ο άνδρας κάποια στιγμή πνίγεται από τις ανασφάλειες (και πιθανότατα ζηλοτυπία) της συντρόφου του και "την κάνει".

Δε φταίει όμως η διαφορά ηλικίας γι αυτό. Φταίνε οι άνθρωποι. Όπως και σε κάθε σχέση.

Κι εδώ ερχόμαστε στην ουσία που λέγεται ανθρώπινες σχέσεις. Εκεί δεν υπάρχει καμία συνταγή και καμία διαφορά. Έχουμε δει ζευγάρια με πολύ...φυσιολογικές διαφορές και συνθήκες να είνα δυστυχισμένοι. Έχουμε δει ζευγάρια όπου ο άνδρας περνάει είκοσι χρόνια ή και περισσότερο τη σύντροφό του και αυτή να το λατρεύει (ή να τον μισεί). Έχουμε δει ζευγάρια όπου η γυναίκα είναι μεγαλύτερη (Ντέμυ Μούρ παράλειψη η μη αναφορά της!) και όλα είναι καλά. Πόσα ζευγάρια γνωρίζουμε ανεξαρτήτως διαφορών ηλικιακών ή άλλων να είναι ευτυχισμένα σε βάθος χρόνου; Όσα γνωρίζουμε δεν ανήκουν σε καμία συγκεκριμένη κατηγορία. Ανήκουν σε όλες τις κατηγορίες. Με κοινά χαρακτηριστικά πρώτ' απ' όλα την αγάπη και μετά το σεβασμό, την κατανόηση και την επιθυμία να είναι μαζί δουλεύοντας γι αυτό. Όταν κάποιος, άνδρας ή γυναίκα, αδιάφορο, επηρεαστεί από τον περίγυρο τότε δεν αγαπάει πραγματικά και δεν ευθύνεται η διαφορά αλλά, άλλα πράγματα. Σπάνια έως ποτέ σχέσεις διαρκούν ... για πάντα. Τίποτα δε διαρκεί για πάντα. Τώρα αν υπάρχουν ζευγάρια που δεν έχουν φθαρεί και είναι στη δύση της ζωής τους, τα κάνουμε... εξώφυλλα. Και είμαστε τυχεροί αν συναντήσουμε έστω και ένα στη διάρκεια της ζωής μας. Τόσο καλά!

Επομένως , συμπέρασμα: Φίλες και φίλοι χαλαρώστε. Life is too short. Αρπάξτε τις ευκαιρίες να περάσετε καλά με μόνο γνώμονα να είναι καλά το έτερό σας ήμισυ. Αν είναι καλά εκείνος ή εκείνη σημαίνει ότι όλα πάνε καλά (αναφερόμαστε πάντα σε φυσιολογικές περιπτώσεις). Αν ο ένας από τους δύο δεν περνάει καλά, τότε κάπου έχει γίνει λάθος ή/και λάθη. Και αυτά δεν έχουν να κάνουν με τις ηλικίες αλλά με μας. Γιατί έχουμε συνηθίσει να μην αφηνόμαστε στα δώρα της ζωής. Που είναι σπάνια και μοναδικά. Όταν μια καινούργια σχέση αρχίζει (με κοινή συναίνεση των δύο μερών) σημαίνει ότι κατ' αρχάς υπάρχει έρωτας και επιθυμία. Και εξαρτάται μόνο από αυτούς τους δύο ανθρώπους η πορεία της σχέσης. Όταν το συνειδητοποιήσουμε αυτό και πάψουμε να πιστεύουμε σε ουτοπίες του τύπου "για πάντα μαζί", αλλά αντίθετα αν αφεθούμε να απολαμβάνουμε την κάθε στιγμή, τότε θα περάσουμε πραγματικά καλά.

Οι διαφορές είναι μόνο στις ληξιαρχικές πράξεις γέννησης. Οι πραγματικές διαφορές είναι εκείνες που ανακαλύπτουμε όλοι στην πορεία και ή μας κάνουν και συνεχίζουμε ή δε μας κάνουν και φεύγουμε. Με αξιοπρέπεια και με αγάπη. Όλα τα άλλα είναι bullshits (και συγγνώμη για τη φρασεολογία).

Ερωτευθεί, αγαπήστε και περάστε καλά και αφήστε τους άλλους να περνάνε...καλύτερα.

Μαλακίας συνέχεια....

Όλο ρωτάω τον Δ να μου πει πώς διάολο μπορώ να ξέρω αν διαβάζει κανείς αυτή τη σελίδα και όλο μου δίνει κάτι αόριστες οδηγίες. Γι αυτό αν κάποιος κατά λάθος ή από καθαρή ατυχία έπεσε πάνω μου ας με ενημερώσει. 

Κατά το ακούει κανείίίίίίίς;

Γενικά κανείς δεν ακούει. Εδώ που τα λέμε ούτε καν εγώ.

Μαλακίας το ανάγνωσμα συνέχεια. Εδώ γράφω τις δικές μου μαλακίες, γιατί υποψιάζομαι ότι έχω πολλές (χιλιάδες εκατομμύρια!)... μιμήτριες!!!

Ναι ναι αυτές με μιμούνται!! Και όχι εγώ τα δισεκατομμύρια των γυναικών που έχουν περάσει τα τελευταία 5.000 χρόνια από τη γη. Πιο πριν χάνονται τα ίχνη μας.

Μακρύς πρόλογος και ακόμη κανείς δεν έχει καταλάβει το κυρίως θέμα. Δεν το έχω δώσει καν καθώς δεν το γνωρίζω ούτε εγώ η ίδια. 

Όπως πάντα σε μία παρόρμηση της στιγμής κάπου έπρεπε να ξεσπάσω. Ε διάλεξα και πάλι το πληκτρολόγιο κι ότι ήθελε προκύψει. 

Λοιπόν ακούστε (καλά καλά διαβάστε) το καινούργιο μου δράμα. Είμαι εξαρτημένη από την εξάρτησή μου. 

Μα είναι δυνατόν μετά από τόσους μήνες (4 μήνες και 10 ημέρες!) να τον παρακαλάω ακόμα; Καλά έχω μεγάλη πλάκα. Κάθε τόσο του ζητάω και από κάτι. Η σειρά έχει ως εξής: 

Αμέσως μετά το χωρισμό του ζήτησα πλήρη επανασύνδεση

Λίγο μετά του ζήτησα ελεύθερη σχέση

Λίγο μετά του είπα να μείνουμε φίλοι

Λίγο μετά του είπα ότι δεν μπορούμε να είμαστε φίλοι γιατί τον αγαπάω ακόμα (σε εκείνη την περίπτωση δεν είχε διατυπωθεί αίτημα thanks God)

Λίγο μετά του ζήτησα μόνο να τον βλέπω (σαν άγαλμα ένα πράγμα: βλέπετε αλλά μην αγγίζετε!!!)

Λίγο μετά του ζήτησα να τον αγγίζω λίγο (έτσι σαν φτερό)

Λίγο μετά (δηλαδή προχθές) του ζήτησα σεξουαλική σχέση (ούτε καν τηλεφωνήματα στο ενδιάμεσο)

Τι απάντησε αυτός; Ελάτε να κορυφώνεται η αγωνία.

ΟΧΙ ΣΕ ΟΛΑ

Θα μου πείτε: καλά μετά το πρώτο, το δεύτερο, το τρίτο όχι δεν απελπίστηκες;

Ε λοιπόν και πάλι όχι. Από ένα σημείο κι έπειτα όλη αυτή η κατάσταση είναι σαν... σχέση. Σχέση άρνησης. Εκείνος αρνείται οτιδήποτε κι εγώ αρνούμαι να το δεχθώ. Άρα πού καταλήγουμε; Στο ότι έχουμε μία σχέση. Ποιος νοιάζεται για τις λεπτομέρειες; Κατά κάποιο τρόπο είμαστε δεμένοι. Με τις αρνήσεις μας.

Και μήπως νομίζετε ότι τελειώνει εδώ ο κατάλογος των αιτημάτων; Μπα, πού τέτοια τύχη (ή τέτοια εξυπνάδα ή έστω τέτοια λογική...).

Κάτι θα σκεφτώ να ζητήσω για την άλλη εβδομάδα, για να εισπράξω μία ακόμη μεγαλοπρεπή άρνηση. Λέω να κάνω συλλογή. Η γυναίκα με τις περισσότερες αρνήσεις στην ιστορία της μαλακίας (πώς λέμε του έρωτα και της αγάπης, καμία σχέση.).

Τώρα που το σκέφτομαι μπορεί να βάλω και στοίχημα με τον εαυτό μου. Σε ποια πρότασή μου άραγε μπορεί να πει Ναι; Χμ ίσως στην πρότασή μου να διακτινιστώ σε άλλους γαλαξίες (γιατί τον φαντάζομαι να πετάει από τη χαρά του;;;).

Ίσως στην πρότασή μου να μετακομίσω σε άλλη χώρα, ήπειρο, κάπου που δεν θα υπάρχουν τηλέφωνα;

Το να είμαι κάπου εδώ γύρω και να μην τον ενοχλώ δεν παίζει.  Just forget it. Και μην τολμήσει κανείς να μου το προτείνει γιατί θα θυμώσω. Δεν τα κάνω εγώ αυτά. Είμαι συνεπής εγώ. Θα συνεχίσω τις προτάσεις.

Ωστόσο θα σας ενημερώνω για τις απαντήσεις. Έτσι για να κορυφώνεται η αγωνία (αχ αυτήν την έκφραση τη χρησιμοποιούσε εκείνος αχ αχ αχ , ανίατη περίπτωση σας λέω).

Καλό βράδυ. Καλή εβδομάδα από αύριο και ... καλά μυαλά

V-C (δύο σε ένα)

Κλαψομουνίαση

Κλαψομουνίαση τέλος!

Ανακάλυψα ότι η κλαψομουνίαση βλάπτει σοβαρά την αξιοπρέπειά μου, την υπόστασή μου, αλλά τελικά και την προσωπική μου ευτυχία. Η κλαψομουνίαση καταστρέφει κάθε ευκαιρία για χαρά και ευτυχία που μπορώ να δημιουργήσω εγώ για τον εαυτό μου.

Τώρα θα μου πείτε πώς να πάψεις να είσαι κλαψομούνα όταν έχεις μεγαλώσει εσύ και εκατομμύρια άλλες γυναίκες με αυτό το concept. Όταν μεγαλώνεις πιστεύοντας ότι με την κλαψομουνίαση τελικά ο άλλος θα σε λυπηρεθεί και στο τέλος θα σε....αγαπήσει.

Δεν ακούγεται και πολύ κομψή η φράση από μία ... "κυρία", αλλά ποιος νοιάζεται;;;

My dear friends I' m back. Και ποια είμαι εγώ που γύρισα πίσω; Αυτή που ήμουν πριν τον πρώτο μεγάλο μαλάκα της ζωής μου (πώς λέμε μεγάλο έρωτα, συνώνυμο!!!). 

Απλά με τα χρόνια έμαθα ότι δεν είναι αυτοί μαλάκες, αλλά εμείς κλαψομούνες. Αντί να απολαύσουμε τα υπέροχα αυτά πλάσματα που λέγονται άντρες, χρησιμοποιώντας τα ¨κατά το δοκούν", καθόμαστε και κλαψομουνιάζουμε γιατί μας παράτησαν, γιατί δε μας αγάπησαν αρκετά (λες κι εμείς μάθαμε ποτέ τι είναι πραγματική αγάπη!!!), γιατί δε μας παντρεύτηκαν (επιτέλους αυτή η μαλακία του γάμου και της...παντοτινής δέσμευσης, κάποτε πρέπει να σταματήσει), γιατί προτίμησαν κάποια άλλη, ομορφότερη, ασχημότερη, εξυπνότερη, πιο χαζή (αδιάφορη η σύγκριση, το αποτέλεσμα μετράει) και άλλα πολλά. Οι αιτίες και οι αφορμές για κλαψομουνίαση ατελείωτες. 

Κλαψομουνιάζουμε και δεν τους ακούμε. Οι άντρες είναι απλά πλάσματα (εκτός από τον πρώην μου τον Δ που είναι γαμώ τους πολύπλοκους τύπους, αλλά αυτόν θα τον αναλύσω άλλη φορά...). Άμα φάνε καλά, πηδήξουν καλά και δεν τους ζαλίσεις και τον... έρωτα (κοινώς τους όρχεις), αν τους αφήσεις να δουν Κυριακή βράδυ ποδόσφαιρο με τους φίλους τους, χωρίς να τους πάρεις τηλέφωνο σώνει και καλά να τους πεις πόσο τους αγαπάς και να ρωτήσεις αν ισχύει το ίδιο και για εκείνους, πάνω στην καλύτερη φάση του αγώνα, στο μοναδικό γκολ ας πούμε (ε, εκεί δεν έχουν άδικο να σε διαολοστείλουν) και γενικά αν ΠΟΤΕ δε μιλήσεις για δέσμευση και γάμο, υπάρχουν σοβαρές πιθανότητες (99% για τους απλούς, εξαιρούνται οι...πολύπλοκοι) να σε παντρευτούν και να αποκτήσεις επιτέλους σύζυγο, πεθερικά, παιδιά και ... κοινούς φίλους (μπλιαχ).

Με τους πολύπλοκους πάλι του 1%, αρκεί να τους φτύνεις μέχρι αηδίας. Προς Θεού, μην τους δείξεις ποτέ αδυναμία. Θα σε τσακίσουν πετώντας σε από το βράχο της Ακρόπολης, κάνοντάς το να φαίνεται σαν αυτοκτονία. Αν τολμήσεις σε αυτούς να δείξεις τρυφερότητα, στοργή και αγάπη τη γάμησες. Χαμένη από χέρι. Μιλάω εκ πείρας δικής μου και δεκάδων άλλων φιλενάδων που έμπλεξαν με ... πολύπλοκους. Το λάθος που κάνουμε οι περισσότερες είναι ότι τους θεωρούμε όλους πολύπλοκους αναβαθμίζοντας το είδος στο σύνολο. Όχι αγαπητοί μου. Οι πολύπλοκοι αποτελούν ειδική κατηγορία. Οι υπόλοιποι είναι απλοί. Άκακα αρνάκια που το μόνο που θέλουν είναι να τους χαϊδέψεις τη γεμάτη κοιλίτσα τους και να τους αφήνεις λίγες ώρες την ημέρα στην ησυχία τους. Έτσι για να σε αναζητήσουν. Όσο για τους άλλους, τους πολύπλοκους, το καλύτερο που έχεις να κάνεις, αν επιμένεις σε έναν τέτοιο τύπο σώνει και καλά, είναι να φύγεις για κανα δίμηνο στην Αμερική και καλύτερα την Αφρική, να εξαφανίσεις τα ίχνη σου, με την ελπίδα ότι θα του κινήσεις την περιέργεια και θα σε αναζητήσει. Ούτως ή άλλως ο πολύπλοκος δεν κάθεται περισσότερο από ένα εξάμηνο άντε το πολύ ένα χρόνο σε σχέση (ή αυτό που εμείς οι γυναίκες θέλουμε να ονομάζουμε σχέση). Για πραγματική δέσμευση (βλ. γάμο) θέλουν άλλα προσόντα. Πολλά λεφτά, διάσημο όνομα οικογένειας (η εμφάνιση παίζει δευτερεύοντα ρόλο, όχι όμως ότι δεν θα ήταν επιθυμητή) και γενικά έχουν .... λογικές απαιτήσεις.

Αυτοί μισούν και τις κλαψομούνες.

Τελικά ξεκίνησα να γράφω για την κλαψομουνίαση και κατέληξα στις δύο μεγάλες κατηγορίες αντρών που έχω στο μυαλό μου: Τους απλούς και τους πολύπλοκους. Εγώ προσωπικά στη ζωή μου συνάντησα και τα δύο είδη. Εννοείτα ότι ερωτεύτηκα παράφορα τη δεύτερη κατηγορία (και έπεσα στην κλαψομουνίαση με τα μούτρα). 

Πιστεύω όμως ότι τελικά υπάρχει και τρίτη κατηγορία και σε αυτή σκοπεύω να επικεντρωθώ και το ίδιο θα συμβούλευα και όλες τις γυναίκες (αυτές που δε θέλουν να παντρευτούν, οι οποίες απευθύνονται στους απλούς). Αυτή η κατηγορία ...απλά δεν εμπίπτει σε κατηγορία. Πρόκειται για το άλλο μας μισό. Αυτό που θα μας καταλάβει με μία ματιά. Αυτό το μισό που θα νιώσει ακριβώς όπως εμείς. Αυτό το μισό που θα νοιαστεί "μη δει στα μάτια μας ούτε δάκρυ". Αυτός που θα πονέσει με τον πόνο μας, θα χαρεί με τη χαρά μας και θα μοιραστεί την... ελευθερία μας, συστήνοντάς μας με αγάπη τη δική του...ελευθερία (προσοχή στην παρανόηση με το όνομα....). Ουτοπικό και ιδεατό; Βγαλμένο από την παρέα της Σταχτοπούτας, της Χιονάτης και άλλων ... πραγματικών προσώπων; Καθόλου. Υπάρχουν, όπως υπάρχουν και οι γυναίκες που δεν κλαψομουνιάζουν, που σέβονται την ελευθερία και την ατομικότητα του άλλου (ή που έστω προσπαθούν να φτάσουν σε τέτοια ιδεατά επίπεδα) και που είναι πρόθυμες να μοιραστούν τη...διαφορετικότητα.

Ας απελευθερωθούμε εμείς οι γυναίκες από την κλαψομουνίαση και από το άγχος της... μοναξιάς. Η μόνη μοναξιά που βιώνουμε είναι της...μαλακίας και της κλαψομουνίασής μας. Λες και όλες αυτές που είναι παντρεμένες και καλοβολεμένες με τους απλούς είναι συντροφευμένες και ευτυχισμένες. Μην ξεράσω. Όλες "κατινιάζουν" και  γερνούν πριν της ώρας τους, εκτός από αυτές που έχουν παράλληλα και γκόμενο (πάλι απλό , καθώς οι πολύπλοκοι σχεδόν ποτέ δεν τα φτιάχνουν με παντρεμένες!).

Ας χαλαρώσουμε και ας απολαύσουμε.... τους εαυτούς μας. Το άλλο μισό σίγουρα κάπου βρίσκεται και αργά ή γρήγορα θα έρθει να μας συμπληρώσει.

Καλή μας συνέχεια.

Yes, I' m back!!!!!!!!! 

Λέω στους φίλους μου για σένα.... Λέω πως σε ξέχασα, πως σε ξεπέρασα, πως δεν απασχολείς καθόλου πια τη σκέψη μου. Ευτυχώς που δεν πληρώνω για κάθε τέτοιο ψέμα που λέω. Θα ήμουν στη φυλακή. Η αλήθεια είναι πως σε αγαπάω ακόμη σαν την πρώτη μέρα που σε αγάπησα. Ίσως ακόμη περισσότερο. Τώρα που η έλλειψή σου έχει αρχίσει και πονάει το κορμί και το μυαλό. Τώρα που η προσπάθεια να σε ξεπεράσω και να πείσω και τους άλλους γι αυτό, τελικά ξεπέρασε τις αντοχές μου. Πολλές φορές θέλω να σε πάρω και να σου φωνάξω πόσο πολύ σε αγαπάω. Αλλά θα ήταν τεράστιο λάθος. Θα ήταν έλλειψη σεβασμού στη δική σου επιθυμία. Το ξέρω ότι έπαψες να με θέλεις. Δε λέω ότι έπαψες να μ' αγαπάς, καθώς ποτέ δε θέλησες να καταλάβω κάτι τέτοιο, οπότε είτε ένιωσες αγάπη είτε όχι μόνο εσύ γνωρίζεις.
Η αλήθεια βέβαια είναι ότι η αληθινή αγάπη δεν περνάει έτσι εύκολα. Από την άλλη όταν αγαπάς όπως αγάπησα και εξακολουθώ να αγαπάω εγώ εσένα, οφείλεις να...σταματήσεις να αγαπάς. Αυτό όμως δε γίνεται. Όσο κι αν λέω όλη την ημέρα στον εαυτό μου ότι όλα είναι μία ψευδαίσθηση. Ότι όλα είναι στο μυαλό μας. Ότι μπορώ με τη δύναμη του μυαλού να το ξεπεράσω. Η καρδιά μου αρνείται να ακούσει. Κι έτσι μαθαίνω να ζω με αυτήν την αγάπη. Δε λυπάμαι. Ίσως και να χαίρομαι. Που μπορώ και αγαπάω επιτέλους χωρίς εγωισμούς, χωρίς προσδοκίες και χωρίς να περιμένω ανταπόδοση. Χαίρομαι που όλοι πια έχουν πιστέψει πως εμείς οι δύο τελειώσαμε. Κι έτσι έπαψαν να με λυπούνται και να προσπαθούν να με παρηγορήσουν γιατί με...παράτησες. Όμως αγαπημένε μου εγώ σε έχω παρέα. Έχω τις αναμνήσεις μας, έχω την εικόνα σου, κοιτάζω τις φωτογραφίες σου και είμαι καλά. Όχι πάντα. Έρχονται στιγμές που καταρρέω. Αλλά ευτυχώς είναι λίγες. Τις υπόλοιπες απλά υπάρχεις εκεί. Ίσως λίγο σαν μία πληγή που δεν κλείνει, αλλά που στο τέλος μαθαίνεις να ζεις με αυτήν και τον πόνο που σου προκαλεί. Πότε την ξύνεις και αιμορραγεί ασταμάτητα και πότε της βάζεις λίγο ιώδιο και κατακιάζει. Πάντα μου άρεσε να μιλάω με παρομοιώσεις και έχω την εντύπωση ότι αυτό πάντα σε κούραζε. Μπορεί να σε κούραζα γενικά. Σίγουρα σε κούραζα. Και σίγουρα καλά έκανες και έφυγες από αυτήν τη σχέση. Μια σχέση με μια γυναίκα τόσα χρόνια μεγαλύτερή σου μόνο ζημιά μπορούσε να σου προκαλέσει. Στις σχέσεις με την οικογένειά σου, τους φίλους σου, τους συνεργάτες, αλλά και στην ευκαιρία για μια πραγματική ευτυχία με μια γυναίκα...όπως πρέπει. Όλοι δίκηο είχαν. Κι εσύ περισσότερο απ' όλους. Το δίκηο όμως όλων σας δε μπορεί να με σταματήσει εμένα από το να σε αγαπώ με όλη τη δύναμη της αγάπης μου και να μου λείπεις.

Μακάρι να μη σε ξαναδώ γιατί πλέον ντρέπομαι φρικτά κάθε φορά που συναντιόμαστε. Ντρέπομαι γιατί αισθάνομαι όπως αισθάνομαι και γιατί καταλαβαίνω ότι το καταλαβαίνεις. Ενώ όταν δεν βρισκόμαστε δε μπορείς να με δεις κι έτσι όλα καλά. Όταν πάλι σε βλέπω, ευχαριστώ την τύχη μου που μπορώ και βρίσκομαι δίπλα σου έστω για λίγο έστω και για άλλους λόγους. Και τότε σε κοιτάζω βαθιά στα μάτια, προσπαθώντας να ρουφήξω κάθε στιγμή για να τη θυμηθώ όταν θα είμαι μόνη μου. Είναι όμως και επώδυνο. Και αν πρέπει να διαλέξω προτιμώ να μη σε βλέπω καθόλου, παρά να σε βλέπω και να αγωνίζομαι να μη σε αγγίξω και σε φέρω στη δύσκολη θέση να τραβηχτείς όλο απέχθεια. Ναι καλέ μου το ξέρω ότι δε θέλεις να σε αγγίζω. Μακάρι να μπορούσα να πατήσω ένα κουμπί και να τα σβήσω όλα. Είπαμε όμως ότι ο κατασκευαστής ξέχασε να μου βάλει το delete και αντ' αυτού το έβαλε σ΄εσένα διπλό. Αυτό είναι για να γελάσουμε. Όπως γελούσαμε και όπως παίζαμε όταν είμαστε μαζί. Το λίγο διάστημα που ένιωσα τόσο ευτυχισμένη. Για πρώτη φορά στη ζωή μου. Ούτε εσύ ούτε κανείς άλλος μπορεί να το καταλάβει. Κάποια πράγματα δεν εξηγούνται. Μπορεί να είναι και μεταφυσικά. Μπορεί να τα δημιουργεί και το μυαλό μου. Πότε συμβιβάζομαι με τα αισθήματά μου και πότε τα πολεμάω. Ο αγώνας άνισος. Πάντα χαμένη βγαίνω. Το καλό είναι ότι κλαίω πια πολύ πιο σπάνια και για πολύ λίγο. Αυτό το θεωρώ τεράστια επιτυχία! Αν σκεφτείς ότι μέχρι πριν από λίγο καιρό έκλαιγα όλη την ημέρα...

Καλέ μου δεν είμαι έτοιμη ακόμη να σε σκεφτώ με κάποια άλλη, παρ' όλο που ξέρω ότι μπορεί ήδη να συμβαίνει ή αν όχι, θα συμβεί πολύ σύντομα. Είσαι τόσο υπέροχος που όλο και κάποια τυχερή θα το καταλάβει. Είμαι όμως κάθε μέρα και πιο έτοιμη να εξαφανιστώ. Από τη ζωή σου και τον...υπολογιστή σου. Σήμερα δεν άντεξα και σου έστειλα μήνυμα. Λάθος, σωστό; Ποιος ξέρει; Εσύ με αγνοείς επιδεικτικά κι εγώ επιμένω. Δεν ισχύει αυτή η βλακεία περί "φτυσίματος". Εγώ δε νιώθω ότι με "έφτυσες". Δεν ήταν τέτοιο το επίπεδο της σχέσης μας. Νιώθω, και πεθαίνω από τη στενοχώρια μου, ότι ήταν τόσες οι διαφορές μας που και πολύ κράτησε όσο κράτησε. Θυμάσαι που με έπαιρνες στις 6 η ώρα το πρωί λέγοντάς μου "γλυκιά μου γυναίκα καλημέρα". Μετά από αυτά δε μπορούσες να με φτύσεις. Να τα φτύσεις γενικώς από την πίεση γύρω σου (εξ' αιτίας των δικών σου και των δικών μου δύσκολων συνθηκών) ναι. Αλλά να φτύσεις εσύ εμένα όχι. Πάντα θα πιστεύω ότι μοιραστήκαμε κάτι ιδιαίτερο , κάτι μοναδικό και αυτό δε μπορεί κανείς να μου το πάρει. Μπορεί να γράφω μέσα από τη Βερόνικα τι αισθάνομαι και τι σκέφτομαι γιατί οι φίλες αποκλείστηκαν από τις εξομολογήσεις που δεν ήθελα πια να μοιράζομαι με κανέναν.

Ακουμπάω τις σκέψεις μου στο διαδίκτυο. Αυτό που εσύ μου έμαθες και που πάντα εσένα θα μου θυμίζει. Το δικό μου πάντα. Αυτό για το οποίο τόσο πολύ με χλεύαζες και είχες δίκηο

Ματαίωση και απογοήτευση