ΑΝΤΡΕΣ.........

Τελικά οι άνδρες είναι περίεργα φρούτα. Γιατί περί φρούτων πρόκεινται όλοι αυτοί. Κι εμείς οι γυναίκες όμως δεν πάμε πίσω. Μάλλον εμείς τρώμε κουτόχορτο. Ή τρώμε ότι μας σερβίρουν. Αυτοί μεγαλώνουν σαν πασάδες από τις μανάδες τους και μετά βρίσκουν διάφορα ζώα (όπου ζώο βάλε γυναίκες) και τους προάγουν σε.... σουλτάνους τουλάχιστον.
Ε λοιπόν κυρίες μου αυτό είναι μέγα λάθος. Τελικα όλοι μα όλοι θέλουν φτύσιμο. Πριν το κάνουν εκείνοι. Γιατί αργά ή γρήγορα θα το κάνουν. Τους αγαπάς, τους φροντίζεις, τους νοιάζεσαι, αγωνιάς με τις αγωνίες τους και πονάς με τους πόνους τους, γίνεσαι χαλί να σε πατήσουν και τότε....Ξενερώνουν. Ω ναι. Ενώ αν τους έχεις στο φτύσιμο και κατά προτίμηση να τους έχεις σε σετ (έναν κύριο και έναν αναπληρωματικό!) τότε τρέχουν από πίσω σου σαν τα σκυλάκια (νάτο πάλι το ζωικό βασίλειο). Τότε σε έχουν εκείνοι βασίλισσα. Άσε που περνάς και καλύτερα.
Γι αυτό, η συμβουλή της Βερενίκης φίλες είναι η εξής: Μην αγαπάτε. Ναι ναι όλα στο μυαλό μας είναι. Δε χρειάζεται να αγαπάτε για να περνάτε καλά. Το αντίθετο. Όταν αγαπάτε περνάτε σκατά. Ενώ όταν τους φτύνετε περνάτε ζάχαρη. Γιατί ακόμη και αν και πάλι σας αφήσουν, τουλάχιστον δε θα χτυπιέστε και δε θα παθαίνετε κατάθλιψη.
Γίνετε λίγο...άντρες. Σαν κι αυτούς τους αναίσθητους, αναίσχυντους, ανιστόρητους (κατά κανόνα) και ότι άλλη λέξη έχει το στερητικό α μπροστά τους χαρακτηρίζει.
Απλά χρησιμοποιήστε τους. Πάρτε τους λεφτά, κάντε σεξ μαζί τους, πουλήστε μούρη αν είναι ωραίοι, ότι και καλά κυκλοφορείτε ωραίο γκόμενο και σύντομα φτύστε τους.
Αν πάλι κάποιες από εσάς θέλουν βλακωδώς και ηλιθίως να κάνουν.. παιδάκια για να χαρίσουν .... εγγονάκια στους γονείς τους, τότε βάλτε άλλα κριτήρια. Πάντως όχι την αγάπη. με τίποτα η αγάπη δεν πρέπει να είναι μέσα στα κριτήριά σας.
Φερθείτε τους με αγένεια, κατηγορείστε τους δικούς τους, τους φίλους τους, τους συγγενείς τους (ακόμη κι αν δεν τους γνωρίζετε), γιατί έτσι μόνο θα σας εκτιμήσουν. Προς θεού μην κάνετε το λάθος να πείτε πόσο συμπαθείτε τη μαμά τους. Η σχέση θα λήξει αυτοστιγμεί.
Αν δε με πιστεύετε, ρωτήστε φίλες σας με εμπειρία. Ή και χωρίς μεγάλη εμπειρία. Σε όλες τυχαίνει αυτός ο τύπος άντρα.
Ο άλλος που όσο πιο πολύ αγάπη και φροντίδα του δίνετε, τόσο σας την ανταποδίδει είναι απλά .... στη φαντασία σας. Α, ίσως και στα έργα του Χόλλυγουντ. Σε κάτι σενάρια από αυτά που λές: Μα πού τα βρήκε και τα γράφει. Αυτά δε γίνονται στη ζωή. Και πράγματι στη ζωή δε γίνονται. Αν είσαστε πλούσιες, πολύ πλούσιες, είστε λίγο πιο τυχερές. Τότε μπορεί και να σας αγαπήσουν..... πραγματικά!. Αν είστε διάσημες (και πλούσιες) λίγο καλύτερα. Αν όμως δεν έχετε στον ήλιο μοίρα, χρωστάτε και δε σας ξέρει ούτε η μάνα σας, ξεχάστε το άθλημα. Θα μου πείτε. Γιατί μόνο οι πλούσιες και διάσημες γυναίκες μπορούν να έχουν σύντροφο ή και να παντρεύονται. Μα ποιος μίλησε γι αυτό. Μιλήσαμε για αγάπη και ...ευτυχία. Το είπε πολύ σωστά ο Γούντυ Άλλεν πως με τα χρήματα μπορείς να αγοράσεις την αγάπη.
Και ακούστε πλάκα. Ο πρώην καλός μου τότε διαφώνησε κάθετα, αλλά με παράτησε στη χειρότερη φάση της ζωής μου, όταν κατάλαβε ότι ήμουν...στην χειρότερη φάση της ζωής μου! Το έβαλε στα πόδια για να μην ζαλίζεται και με τα δικά μου προβλήματα μια και είχε αρκετά δικά του (όπως όλοι μας). Θα μου πείτε και πάλι. Δικαίωμά του. Μπορεί εσύ να είσαι σκύλα. Μπορεί να είσαι χοντρή και άσχημη και φτωχιά και να βρωμάς και να έκανες και κακό σεξ.
Μπορεί φίλες μου. Όμως ζούσα κι ανέπνεα για να είναι εκείνος καλά. Και στο κάτω κάτω εκείνος με προσέγγισε. Οκ το χοντρή και άσχημη το είδε (όχι δε βρωμάω). Τα άλλα τα ανακάλυψε στην πορεία. Για κακή μου τύχη ήταν μπροστά όταν τηλεφώνησε η τράπεζα για το δάνειο και του είπα να φύγει επειδή θα ερχόταν ο πρώην σύζυγός μου να πάρει τα παιδιά και δεν ήθελα (από διακριτικότητα και για το καλό του) να συναντηθούν.
Θα μου πείτε τι τον ήθελες το γκόμενο όταν είχες παιδιά και πρώην σύζυγο; Σωστό κι αυτό. Υπόσχομαι να μην το ξανακάνω. Να αγαπήσω εννοώ όχι να βρω γκόμενο. Διότι γκόμενο και βέβαια θα βρω. Όταν ξεπεράσω τελείως το πρώην καθίκι (μπορεί να περάσουν και χρόνια αλλά...νέα είμαι ακόμα) και είμαι έτοιμη με στρατηγικό πλάνο. Για το στόχο. Γιατί αυτό πρέπει να αποτελούν οι άντρες για τις έξυπνες γυναίκες. Στρατηγικούς στόχους. Όχι αγάπες και μαλακίες και μετά πού σε είδα πού σε ξέρω.
Γι αυτό σας λέω φίλες μου. Γράψτε μου την ιστορία σας και θα σας πω ακριβώς τι πρέπει να κάνετε. Όχι στην αγάπη, ναι στους στρατηγικούς στόχους.
Καλύτερα να πιστέψετε ότι υπήρξε η Σταχτοπούτα, παρά ότι μπορεί να σας αγαπήσει ένας άντρας που τον αγαπήσατε τρελά. Μπορει να σας αγαπήσει κάποιος που τον φτύσατε. Κάποιος που τον εγκαταλείψατε με το χειρότερο τρόπο. Ακριβώς όπως συμβαίνει και μ' εμάς τις γυναίκες. Αγαπάμε με πάθος τους πιο ακατάλληλους άντρες. Και κυρίως αυτούς που μας φτύνουν. Επιτέλους λίγη αυτοεκτίμηση. Όταν διαπιστώσετε ότι ο...καλός σας (ο θεός να το κάνει καλό το καθίκι) σας έχει στο φτύσιμο, όταν σας πει ότι δε βλέπει αρκετά τους φίλους του, όταν αρχίσει να πηγαίνει σε παρτυ μόνος του, κάντε την. Μην καθήσετε ούτε λεπτό. Είναι θέμα ημερών η εγκατάλειψή σας. Ακόμη κι αν δεν υπάρχει άλλη. Και να σας πω και κάτι; Ακόμη κι αν δεν υπάρχει άλλη στην πραγματικότητα, υπάρχει στις προσδοκίες του. Αφήνει εσάς για να βρει κάτι καλύτερο από εσάς. Εσείς αυτό το δέχεστε; Δε θα θέλατε να είστε το καλύτερο που του έχει συμβεί όπως αυτός ήταν το καλύτερο για εσάς (τουλάχιστον έτσι νομίζατε);
Αλλά δε φταίνε μόνο τα καθίκια. Φταίμε κι εμείς οι κότες. Που τα δίνουμε όλα από το πρώτο φιλί (με φιλάει και λιώνω, νιώθω το έδαφος να χάνεται κάτω από τα πόδια μου). Που γινόμαστε χαλί να μας πατήσει. Που η επιθυμία του πριν διατυπωθεί είναι διαταγή και έχει εκπληρωθεί.
Ελπίζω και εύχομαι ολόψυχα όλα τα καθίκια του κόσμου να πάθουν αυτό που τους αξίζει. Να πληρωθούν με το ίδιο νόμισμα. Και είναι και η μόνη παρηγοριά. Το ότι όλα εδώ πληρώνονται. Μη μετανιώνετε που αγαπήσατε (αρκεί να μην το ξανακάνετε). Ίσως θα πρέπει να μετανιώσετε που δε φύγατε εσείς πρώτη. Αλλά πού να το φανταστείτε με τόση...αγάπη. Τρίχες κατσαρές για να μην πω τίποτα χειρότερο.
Ελπίζω αυτά που γράφω να πιάσουν τόπο και κάπου κάποιες να προβληματστούν. Αν πάλι το διαβάσει άντρας απλά θα...αναγνωρίσει τον εαυτό του. Θα νομίζει ότι διαβάζει την αυτοβιογραφία του.
Εν αναμονή....σχολίων

Επετειακό

Σα σήμερα τον γνώρισα. Σαν πέρυσι τέτοια μέρα και περίπου δύο ώρες αργότερα βρέθηκα απέναντί του. Από ένα παιχνίδι της μοίρας. Για καλό για κακό θα δείξει.
Χόρευα και εκείνος χτυπώντας μου παλαμάκια με ρώτησε πού με έκρυβαν τόσο καιρό. Κι εγώ ένιωσα τεράστια έκπληξη. Και όμως μόνο έκπληξη. Και μετά χόρεψε εκείνος. Και αυτό μπορεί και να ήταν η αρχή του τέλους. Του τέλους της προηγούμενης περιόδου.
Κι όμως δεν πίστευα ότι μετά από εκείνο το βράδυ θα τον ξανάβλεπα.
Κι όμως μετά από ένα μήνα και κάτι τον ερωτευόμουν παράφορα. Και ξυπνούσα τις ώρες της σκοπιάς για να του κάνω παρέα. Στο νούμερο 2-4 ή 4-6 δεν είχε καμία σημασία η ώρα. Τι ευτυχία. Να του μιλάω. Πόσο μου λείπουν εκείνα τα ξυπνήματα.
Όσο μου λείπει και ο ύπνος μαζί του. Η αγκαλιά του και τα πεταχτά φιλάκια μέσα στον ύπνο.
Πόσο πολύ τον αγάπησα. Όμως δεν είμαστε πια μαζί. Διάλεξε κάτι άλλο (όχι κάποια άλλη). Του πέρασε. Ξενέρωσε. Κι έμεινα χωρίς εκείνον. 6 μήνες που φάνηκε σαν μια μικρή ζωή. Που γέμισε η δική μου ζωή. Μια ζωή που ήταν πολύ γεμάτη και πολύ άδεια. Που νόμισα ότι αυτός ήρθε στη ζωή μου σαν αποζημίωση για όσα είχα περάσει. Κι όμως δεν είμαστε πια μαζί. Γελάστηκα. Απόψε δε μπορώ να σκεφτώ τίποτε άλλο. Ελπίζω αύριο το πρωί να είμαι καλύτερα. Η αποψινή βραδιά θα είναι δύσκολη καθώς δεν μπορώ να σταματήσω το μυαλό μου να γυρίζει πριν ένα χρόνο. Δεν ήταν γραφτό; Φταίω εγώ; Δε φταίει κανείς; Καμιά απάντηση δεν έχει πια την παραμικρή σημασία. Σημασία έχει κρατώντας την ανάμνησή του, να προχωρήσω τη ζωή μου χωρίς εκείνον. Παρακάλεσα, ικέτευσα, εκλιπάρησα. Όλα εκείνα που σύμφωνα με την κρατούσα άποψη δεν έπρεπε να έχω κάνει. Αλλά είχα αποφασίσει να κάνω αυτό που ένιωθα και όχι αυτό που υπαγόρευαν οι κανόνες της μάζας. Ετσι ήξερα να αγαπάω και να διεκδικώ. Τώρα πια αναρωτιέμαι μήπως έκανα λάθος. Το αποτέλεσμα ήταν λιγότερο από αρνητικό. Ήταν καταστροφικό. Ακόμη κι αν είχε μείνει κάτι ελάχιστο μετά την απόφασή του να χωρίσουμε, εξαφανίστηκε από τις ικεσίες και τις παρακλήσεις μου. Αν όμως δεν τό είχα κάνει, πάντα θα αναρωτιόμουν τι θα είχε γίνει αν το έκανα. Είναι απίστευτο το πόσες αρνητικές απαντήσεις πήρα. 11 στις 10. 10 φορές ζητούσα επανασύνδεση και 11 έπαιρνα αρνητική απάντηση.
Και νάμαι 22 Σεπτεμβρίου μόνη μου αγκαλιά με τον υπολογιστή μου. Αποφάσισα να κόψω την επικοινωνία μαζί του. Μόνο κακό μου κάνει (σαν την αγάπη μου που έκανε κακό σ' εκείνον όπως λέει και το γνωστό άσμα). Συγγνώμη που σ' αγάπησα πολύ, δεν ξέρω ν' αγαπώ όμως πιο λίγο. Συγγνώμη που σ' αγάπησα πολύ μα βρήκα το κουράγιο και θα φύγω. Τα τραγούδια που του είχα αφιερώσει ήταν το "Αγόρι μου στολίδι μου σα γέρνεις και μ' αγγίζεις, πιο πέρα κι απ' τα πέρατα του κόσμου μ' αρμενίζεις..." και το "δεν ξέρω πόσο σ' αγαπώ μέτρο δεν έχει η αγάπη. Είν' απ' τον ήλιο πιο ψηλά και δεν την πιάνει μάτι. Ήταν μια σπίθα στην αρχή και μιας βροχής ψιχάλα. Κι έγινε η σπίθα πυρκαγιά και πέλαγος η στάλα..."
Και φυσικά το τραγούδι της σχέσης μας . Τα " κόκκινα γυαλιά". Και τώρα τι έμεινε; Τα τραγούδια του χωρισμού. Τουλάχιστον σταμάτησα να κλαίω. Φαίνεται ότι στέρεψαν τα δάκρυά μου. Κάτι είναι κι αυτό. Ίσως οι μεγάλες αγάπες να εμπεριέχουν και αυτό το στοιχείο. Προχωράς πιο εύκολα από ότι στις επιφανειακές. Γιατί έχεις νιώσει μια πληρότητα. Όπως ένιωσα εγώ. Την απόλυτη ευτυχία. Την απόλυτα ολοκληρωμένη ευτυχία. Όσο δυστυχισμένη κι αν ένιωσα ή/και νιώθω, η ανάμνηση εκείνης της ευτυχίας δε μπορεί να σβηστεί. Τουλάχιστον όχι ακόμα. Είναι πολύ νωρίς. Ούτε ξέρω πόσος καιρός θα περάσει. Πρός το παρόν δε μπορώ να σκεφτώ τίποτα άλλο πέρα από την έλλειψή του. Οι εναλλαγές των συναισθημάτων μου είναι ατελείωτες. Πέρασα βδομάδες ολόκληρες βουτώντας όλο και πιο βαθιά στη θλίψη μου, μη μπορώντας να κάνω τίποτε άλλο πέρα από το να κλαίω. Φαίνεται ότι κάτι έχει αλλάξει και έχω αρχίσει να ανεβαίνω. Μακάρι να είχα λίγη από τη δύναμή του. Μακάρι να ξενέρωνα όσο κι εκείνος. Πώς το κάνουν αυτό οι άντρες; Γιατί εκείνοι να διαθέτουν το κουμπί delete; Ας είχα ένα τέτοιο κουμπάκι και τι στον κόσμο!
Θέλω μέσα από τον υπολογιστή μου να στείλω ένα μήνυμα στο σύμπαν (αυτό για το οποίο τόσο πολύ με χλεύαζε). Αφού δεν εισακούστηκαν από κανέναν οι προσευχές και οι παρακλήσεις μου, τουλάχιστον ας σταματήσω να πονάω. Ας ξεχάσω. Ναι θέλω να ξεχάσω. Να μη θυμάμαι τίποτα. Ακριβώς όπως έκανε εκείνος. Που διέγραψε τα πάντα. Διέγραψε την αγάπη και την αδυναμία που του είχα και κράτησε μόνο τα αρνητικά μου. Πρέπει να ήταν πάρα πολλά για να θυσιάσει την αγάπη αυτή που του έδειχνα με κάθε τρόπο. Βρήκε ή ακόμη και εφηύρε αρνητικές σκέψεις και συμπεριφορές μου για να φύγει. Σίγουρα δε με αγαπούσε. Η αγάπη δεν ξενερώνει παρά μόνο από πολύ σοβαρά γεγονότα και τέτοια είμαι σίγουρη ότι δεν υπήρξαν μεταξύ μας. Δε με πείραζε. Μπορούσα να αγαπάω και για τους δύο. Αρκούσε να είναι δίπλα μου με τους όρους του. Φαντάσου. Μηδενικός εγωισμός. Ούτε κι αυτό με πείραζε. Κάποιος μπορεί και να ρωτήσει. Αξίζει τόση στενοχώρια για κάποιον που φέρεται τόσο σκληρά και απάνθρωπα ακόμα;Δεν τίθεται θέμα αν αξίζει ή όχι. Αφού έτσι νιώθω έτσι είναι. Αφού τον αγαπάω τόσο πολύ αξίζει να τον αγαπάω τόσο πολύ. Κι αφού δε μ' αγάπησε και δε με θέλει πια, σημαίνει ότι δεν αξίζω την αγάπη του. Απλά τα πράγματα. Και με αυτήν την πραγματικότητα πρέπει να πορευτώ. Και αφού δε φαίνεται να έρχεται από πουθενά η πολυπόθητη βοήθεια, πρέπει να την αναζητήσω στον εαυτό μου. Και πάλι. Τι κουραστικό....