Stand by me

Στάσου δίπλα μου. Μη φεύγεις μακριά μου. Μη με αφήνεις μόνη μου. Δεν αντέχω να προχωρήσω χωρίς εσένα. Αν σ' αγαπάω όμως όλα αυτά δεν πρέπει ποτέ μα ποτέ να σου τα πω. Πρυτανεύει η λκογική. Που λέει ότι δεν πρέπει με τίποτα να είμαστε μαζί. Ακόμη κι αν το θέλαμε κι οι δυο. Ευτυχώς δηλαδή που εσύ δεν το θέλεις καθόλου. Γιατί θα υπήρχε πρόβλημα. Σήμερα μία φίλη μου είπε ότι οι σχέσεις με διαφορά ηλικίας δεν είναι υγιείς. Η συγκεκριμένη συμπτωματικά δεν έχει αγαπήσει ποτέ. Τις δύο φορές που την ακούσαμε σε μια δεκαετία να ενδιαφέρεται για κάποιον ήταν περισσότερο θεωρητικό παρά πρακτικό, καθώς δεν είχε καμία διάθεση να κάνει την παραμικρή παραχώρηση. Δεν κρίνω κανέναν αλλά έλεος. Χτυπάνε όλοι μαζί εκεί που πονάω περισσότερο. Έχουν βρει την πληγή ολάνοιχτη και ρίχνουν συνεχώς αλάτι. Κανένας δε θέλησε να μπει στην ουσία των δικών μου συναισθημάτων. Έκανα το χατήρι σε όλους. Και πάνω απ' όλα σ' εκείνον που αγάπησα τόσο πολύ και εξακολουθώ να αγαπάω. Ο οποίος άκουσον άκουσον δε θέλει να με βλέπει ούτε για δύο λεπτά! Ρώτησε κανείς πώς νιώθω? Όχι και ούτε και θέλω εδώ που τα λέμε. Όπως έχω ξαναγράψει έπαψα να συζηάω για εκείνον και όλοι θεωρούν ότι ανήκει στο παρελθόν. Αμ δε. Προχθές τον έβλεπα στον ύπνο μου να με αγκαλιάζει και να με φιλάει. Είχα πολύ καιρό να τον ονειρευτώ και ξύπνησα κλαίγοντας. Μετά από καιρό. Δεν μπορούσα ν' αντέξω το βάρος του ονείρου. Σας ορκίζομαι κάνω τεράστια προσπάθεια να μην τον σκέφτομαι. Αλλά έρχονται στιγμές, ευτυχώς όλο και αραιότερα, που νιώθω να λυγίζω από το βάρος της προσπάθειάς μου. Όπως απόψε, που άνευ λόγου και αιτίας, εκεί που οδηγούσα, μου ήρθε η μνήμη της αγκαλιάς και των φιλιών κατά τη διάρκεια του ύπνου!. Και ξανακύλισα. Και είμαι πάλι ένα κουρέλι. Και γράφω. Και φτου κι απ' την αρχή. Ίσως φταίει που τον είδα για λίγο εχθές το πρωί. Και ήταν από αδιάφορος έως άστα να πάνε. Νομίζω πως φάνηκα "άνετη". Ελπίζω. Δεν πρόκειται ποτέ και για κανένα λόγο να του δείξω το παραμικρό, εμένα όμως ποιος θα με παρηγορήσει? Και μη νομίζετε ότι είμαι του "πεταματού". Οι άλλοι λένε ότι είμαι μια χαρά. Και δόξα τω Θεώ έχω και τις επιτυχίες μου. Δε με αγγίζει τίποτα. Αποπειράθηκα να βγω με κάποιες παρέες, έτσι για να ξεκολλήσω από το σπίτι, και τον σκεφτόμουν ασταμάτητα. Όποιο τραγούδι και νάπαιζε η ορχήστρα μου τον θύμιζε. Όποια συζήτηση και να γινόταν από τον περίγυρο, την είχαμε κάνει παρέα. Γιατί Θεέ μου, γιατί? Γιατί να μην έχω ένα κουμπί να τα σβήνω? Γιατί εκείνος το έχει κι εγώ όχι? Ας το είχαμε και οι δύο. Θέλω να είναι καλά, να είναι ευτυχισμένος. Και φαίνεται πως είναι. Είδα τα ματάκια του να λάμπουν. Το μωρό μου. Ήθελα τόσο πολύ να απλώσω το χέρι μου να χαϊδέψω το αξύριστο μάγουλό του, που έτρεμα μήπως και δεν αντισταθώ και το κάνω. Γι αυτό προσποιήθηκα ότι βιαζόμουν να φύγω. Αν έμενα λίγο ακόμα μπορεί και να καταλάβαινε. Έτσι κι αλλιώς πάντα με καταλάβαινε. Γιατί τώρα να άλλαξε κάτι? Μήπως πήγα σε καμία δραματική? Το μόνο που κάνω είναι να συντηρώ το δράμα μου. Εκείνος επέμενε ότι όλα είναι στο μυαλό και ότι θα τα ξεπεράσω. Ε βέβαια επειδή εκείνος δεν αισθάνθηκε ποτέ τίποτα για μένα, ήταν εύκολο να το λέει. Για να τον δω αν αγαπήσει κάποτε, όσο αγάπησα εγώ εκείνον. Που δεν του εύχομαι να ζήσει κάτι ανάλογο. Ούτε στον εχθρό μου τέτοια απόρριψη και τέτοια στενοχώρια. Δε μπορούσα να φανταστώ ούτε στους εφιάλτες μου ότι θα βίωνα τέτοιο πόνο μετά από όσα είχα περάσει. Κι ας είναι στο μυαλό μου. Με αυτό το ηλίθιο μυαλό εγώ πονάω. Και δεν μπορώ να υποκρίνομαι ότι δεν τρέχει τίποτα. Τουλάχιστον όχι στον εαυτό μου. Εκεί οφείλω να είμαι λίγο πιο ειλικρινής. Όταν θα ξεπεράσω τον Δ θα κλείσω και αυτό το blog, το οποίο είναι αφιερωμένο σ΄εκείνον. Το έφτιαξα για να τον ευτπωσιάσω! Τρομάρα μου. Χέστηκε ο Δ. Εκείνος κρέμασε στο facebook κάτι θεογκόμενες κορμάρες 20 χρόνια μικρότερες από μένα και με άφησε να τις... θαυμάζω. Ούτε καν μπήκε στον κόπο να "κρεμάσει" κι εμένα από κάτω. Εμένα με κρέμασε γενικώς και κυριολεκτικώς. Και ούτε τον ένοιαξε. Και καλά έκανε εδώ που τα λέμε. Με ποια λογική δηλαδή όταν αγαπάμε κάποιον είναι υποχρεωμένος να μας ανταποδώσει? Με τη λογική του παραλόγου ίσως??? Σίγουρα με αυτήν τη λογική. Η οποία και με χαρακτηρίζει. Μάλλον αυτήν τη λογική επικαλούμαι και γι αυτό τάχω κάνει σκατά. Χειρότερα δε γίνεται όπως γράφω και στο προηγούμενο άρθρο μου. Τι να σας πω. Αν κάποτε ψάξετε αυτό το blog και δεν υπάρχει, θα σημαίνει ή ότι ξεπέρασα τον Δ από μόνη μου ή ότι είμαι κάπου αλλού. Θα μου πείτε κι αυτό συμβεί μετά από καμιά δεκαετία? Ε, σε μια δεκαετία θα κλείσει και το blog. Μέχρι τότε θα με φάτε στη μάπα. Αφού δε μπορώ και δεν πρέπει να τα πω πουθενά αλλού όλα αυτά, θα τα υποστείτε εσείς. Ποιοι είστε εσείς? Μακάρι και νάξερα. Ούτε μηνύματα παίρνω ούτε τίποτα. Δε με θέλει ο Δ δε με θέλει και το διαδίκτυο! Καλύτερα να κάνω καμιά άλλη δουλειά. Λέω να σπουδάσω ηλεκτρονικούς υπολογιστές! Ποτέ δεν είναι αργά. Έτσι για να του μπω στο μάτι. Και πού ξέρετε? Μπορεί σε καμία σχολή να μπλέξω με κανένα νεαρό ηλεκτρονικό, με τον οποίο θα έχουμε κοινά ενδιαφέροντα!!

Καλά δε βάζω μυαλό με τίποτα. Κλείνω..............

Χειρότερα δε γίνεται...

Υποτίθεται ότι είμαι θετικός άνθρωπος. Οπαδός της θετικής σκέψης. Έρχονται όμως στιγμές που όσο και να το θέλεις τα γεγονότα σε πλακώνουν. Υποτίθεται ότι σε κάθε κατάσταση υπάρχει η θετική και η αρνητική πλευρά "ουδέν κακόν αμιγές καλού", όπως έλεγαν και οι σοφοί αρχαίοι μας πρόγονοι. Τι γίνεται όμως όταν χάνεις αγαπημένα πρόσωπα; Και δεν εννοώ να τα χάσεις επειδή "αποδήμησαν εις Κύριον", αλλά επειδή επέλεξαν να μην είναι πια στη ζωή σου. Το γιατί δεν έχει καμία σημασία. Κανένας λόγος δε σε παρηγορεί και καμία κριτική, αυτοκριτική, ανάλυση, αυτοανάλυση, ανάλυση αστρολογικού χάρτη δε μπορεί να απαλύνει τον πόνο ούτε στο κατ' ελάχιστο. Τουλάχιστον στα αρχικά στάδια. Ο χρόνος όλα τα γιατρεύει. Είναι το μόνο σίγουρο. Μέχρι όμως ο πανδαμάτωρ χρόνος να κάνει τη δουλειά του τι γίνεται; Εντάξει το ρίχνεις στη δουλειά. Κάποιοι το ρίχνουν και στην κοινωνική ζωή. Το δοκίμασα και πρέπει να σας πω (σε ποιους δεν ξέρω αλλά μου αρέσει να πιστεύω ότι έχω παρέα!) ότι με έκανε χειρότερα. 

Τουλάχιστον όταν είμαι μόνη μου στο γνώριμο χώρο μου, μπορώ να σκέφτομαι, να αναπολώ, ακόμα και να κλαίω με την ησυχία μου. Όταν βρίσκομαι με κόσμο και με κυριεύσει μια ανάμνηση, βλέπουν όλοι τη σκιά στα μάτια μου και δεν έχω καμία διάθεση να λέω ψέματα για τον ξαφνικό πονοκέφαλο που με έπιασε ή για το κρασί που με "χτύπησε". Και ποιος νοιάζεται για το πώς νιώθω εγώ; Κανένας. Αυτοί που με αγαπούν και νοιάζονται πραγματικά, δε ρωτάνε. Το νιώθουν. Δόξα τω Θεώ που υπάρχουν και οι φίλοι σε αυτές τις στιγμές. Όταν μπορεί να μη θέλεις να δεις άνθρωπο, αλλά κάποια στιγμή πρέπει να μιλήσεις με κάποιον για να του πεις πόσο πονάς και να σε διαβεβαιώσει ότι θα περάσει κι αυτό.

Εχθές το βράδυ (Κυριακή) η κολλητή μου, μου είπε ότι το 90% του χρόνου μου το αφιερώνω να σκέφτομαι τον Δ, λες και είμαι καμία χαζογκόμενα. Μα μήπως όλες οι γυναίκες τελικά δεν είμαστε χαζογκόμενες; Κλαίω για τον Δ, όπως κλαίει η 17χρονη κόρη μου, που πιστεύει ότι στον Η σταματάει όλος ο κόσμος και τελειώνουν τα αγόρια. Εγώ υποτίθεται ότι από εμπειρία ξέρω ότι όλοι οι έρωτες περνάνε και έρχονται πάντα νέοι. Όλα αυτά είναι σε θεωρητική βάση.

Σε πρακτική πονάω, κλαίω και χτυπιέμαι σαν 17χρονη. Λέτε να είναι παλιμπαιδισμός; Μακάρι. Έτσι θα περάσει γρηγορότερα. Διαβάζω ένα βιβλίο μιας τύπισσας που πήγε σε άλλη χώρα για να ξεπεράσει το χωρισμό, αλλά κι εκείνη ακόμα που πήγε να ζήσει στην ονειρεμένη Ρώμη, μια τρύπα στο νερό έκανε. Απλά εκείνη έκλαιγε και χτυπιόταν σε πιο πολιτισμένο περιβάλλον! Αντί να βλέπει το τσιμέντο της Αθήνας, έκλαιγε στις φοντάνες!!! Σοβαρή διαφορά. Η πλάκα είναι ότι το βιβλίο άρχισα να το διαβάζω σε κάποια στιγμή που σκεφτόμουν πολύ σοβαρά ότι αν είχα τη δυνατότητα να μετοικήσω σε άλλη χώρα, τα πράγματα θα ήταν πιο εύκολα. Το σύμπαν έκανε και πάλι τη δουλειά του και έστειλε το  μηνυματάκι του.

Μηνυματάκια τα ονομάζω εγώ, ενώ συνήθως το σύμπαν μας στέλνει κάτι μηνυματάρες να με το συμπάθιο. Αλλά εμείς πού.  Για παράδειγμα εγώ με τον Δ. Ενώ ο άνθρωπος έλεγε σε μένα, αλλά και όπως έμαθα εκ των υστέρων και σε όλους τους φίλους και γνωστούς ότι τελειώσαμε εγώ εκεί. Επέμενα να αγνοώ αυτά που έλεγε και έκανε και πίστευα ότι θα τα ξαναβρούμε. Και πέφτω προχθές πάνω σε άτομο που μου λέει "το ξέρω ότι έχετε τελειώσει με τον Δ εδώ και καιρό. Μου το είπε ο ίδιος μόλις με είδε". Βιαζόταν να κοινοποιήσει σε όλους ότι τελειώσαμε. Όταν εγώ προσπαθούσα με κάθε τρόπο να μην το πω ούτε στον εαυτό μου! Εδώ που τα λέμε κυρίως σ' αυτόν!!! Εθελοτυφλούσα. Πολύ πλάκα. Εκείνος κόντευε να το ανακοινώσει από τις ειδήσεις του STAR κι εγώ του έστελνα καθημερινά δεκάδες e-mails, στα οποία του υπενθύμιζα πόσο τον αγαπάω και πόσο πολύ θέλω να γυρίσει πίσω. Μιλάμε ότι ο άνθρωπος βρισκόταν στο Βόρειο Πόλο κι εγώ επέμενα να του στέλνω ανεμιστήρα δώρο για τον καύσωνα! Τέτοια επαφή με την πραγματικότητα. Ενώ αν ήμουν Κινέζα; Πού κολλάει θα μου πείτε αυτό, εκτός του ότι θα ήμουν φανερά πιο αδύνατη (έχετε δει ποτέ χοντρή Κινέζα;). Οι Κινέζοι λοιπόν έχουν την περίφημη παροιμία που λέει πως "όταν έχεις ένα άλογο και το αγαπάς το αφήνεις ελεύθερο. Αν δε γυρίσει δεν το είχες ποτέ. Αν γυρίσει θα είναι για πάντα δικό σου."

Ο έρημος ο Δ όχι μόνο δε μπορούσε να φύγει ελεύθερος από μένα, αλλά κόντεψα να τον πνίξω με το σκοινί που του είχα δέσει στο λαιμό για να μη φύγει. Ε στο τέλος τόσκασε! Κι όπου φύγει φύγει. Δεν τον αδικώ. Τώρα θα μου πείτε αν τον είχα αφήσει ελεύθερο, θα είχε γυρίσει "ιδία βουλήσει;" 

1. Ποτέ δεν θα το μάθω και 

2 Ακόμη κι αν δεν είχε γυρίσει θα με θυμόταν και θα χαμογελούσε, ενώ τώρα πληρώνει για λοβοτομή για να μη θυμάται ότι υπήρξα στη ζωή του.

Τώρα εσείς που τα διαβάζετε αυτά θα φαντάζεστε ότι του έκανα διάφορα τρομερά πράγματα.

Ε λοιπόν ναι. Τον αγάπησα υπερβολικά. Απαγορεύεται να αγαπάει κανείς τόσο πολύ. Χάνει τον εαυτό του και στο τέλος χάνει και τον άλλον. Τώρα μπορεί να πει κάποιος ότι η πραγματική αγάπη δίνει ελευθερία. Κατηγορηματικά ναι. Αλλά αυτά συμβαίνουν σε τέλειους ολοκληρωμένους ανθρώπους. Όχι σε άτομα που κουβαλάνε τα βιώματα "της αρκούδας".

Τι να κάνω. Προσπαθώ απεγνωσμένα να αλλάξω τις εγγραφές τόσων χρόνων, αλλά δεν είναι τόσο εύκολο και επίσης δε γίνεται από τη μια στιγμή στην άλλη.

Τεσπα, όπως θα έλεγε και ο Δ, "ο γέγονε, γέγονε" και "το ποτάμι δε γυρίζει πίσω".

Θα σας ενημερώνω για την πορεία της ψυχικής μου υγείας, γιατί έτσι θα διαβάζω κάποτε στο μέλλον αυτά που γράφω και ελπίζω να φτάσει η ευλογημένη ημέρα που θα αναρωτιέμαι πότε τα έζησα εγώ αυτά. Μου εύχομαι να τα διαβάζω ενώ δίπλα μου θα βρίσκεται ο τέλειος άντρας, που θα μοιάζει στον Δ (αθεράπευτη μη μου πείτε !!!)

Και το χειρότερο από όλα είναι ότι ενώ μέχρι τώρα είχα την ευκαιρία να τον βλέπω, έστω με προφάσεις και δικαιολογίες, κατέστρεψα και αυτήν τη δυνατότητα και δεν θα τον ξαναδώ ποτέ ξανά. Αυτό πώς αντέχεται;;;;

Σχέσεις με άδοξο τέλος

Λένε ότι το τέλος αφήνει μια πικρή γεύση στο στόμα. Και λίγα λένε. Γιατί όμως αυτό συμβαίνει μόνο με τις σχέσεις? Γιατί για παράδειγμα δε συμβαίνει με ένα ωραίο φαγητό ή ένα ωραίο γλυκό που τελειώνει και που αφήνει όλη τη γλύκα στον ουρανίσκο, μέχρι να πλύνουμε τα δόντια? Γιατί μόνο οι σχέσεις που τελειώνουν άδοξα αφήνουν αυτήν την πικρή γεύση? Μήπως επειδή δεν ήταν τόσο καλές όσο πιστέψαμε? Γιατί αν τις είχαμε πραγματικά ευχαριστηθεί (όπως στο παράδειγμα του γλυκού) θα έμενε η γλύκα και όχι το δηλητήριο. Γιατί κάπως έτσι είναι η γεύση του τέλους. 

Τώρα θα μου πείτε. Ναι, αλλά το να φας το γλυκό είναι επιλογή και επίσης υπάρχει σε κάθε γωνία και ζαχαροπλαστείο, άρα μπορείς ανά πάσα ώρα και στιγμή να το γευτείς. Με τις σχέσεις όμως που τελείωσαν άδοξα δε συμβαίνει αυτό. Κατ' αρχάς γιατί κατά κανόνα, είναι επιλογή του ενός. Άρα ο ένας αισθάνεται απόρριψη ή/και προδοσία και ο άλλος ενοχές. Άρα κανείς από τους δύο δε νιώθει... γλύκα. Τι γλύκα δηλαδή. Το ιδανικό είναι να μη φοβάται ότι θα καταπιεί το σάλιο του και θα πεθάνει από το δηλητήριο!

Τι γίνεται όμως που κάθε μέρα στη ζωή συμβαίνουν αυτές οι καταστάσεις? Τι κάνουμε? Πώς τις αντιμετωπίζουμε? Βασικά προσοχή. Όχι τρώγοντας γλυκά! Αυτό για τις γυναίκες που βρίσκουν παρηγοριά στον... ζαχαροπλάστη της γειτονιάς τους. Η μόνη διέξοδος θα έρθει από τον διάλογο με τον εαυτό μας. 

Σε κάθε σχέση που τελειώνει φταίνε πάντα και οι δύο. Όποιος πιστεύει το αντίθετο είναι τουλάχιστον ανόητος. Εκτός από τις ακραίες περιπτώσεις που ο ένας πάσχει από ανίατη σχιζοφρένεια και ο άλλος δεν το γνωρίζει (πόσες τέτοιες περιπτώσεις γνωρίζετε?), σε όλες τις περιπτώσεις φταίνε εξ' ίσου και οι δύο (άντε να φταίει ελάχιστα περισσότερο ο ένας από τους δύο). Επομένως μία καλή αυτοκριτική ποτέ δεν πείραξε κανέναν. Επίσης κατά κανόνα οι σχέσεις που είναι καλές και σωστές και όπως πρέπει και προ πάντων με... αγάπη και από τα δύο μέρη, δεν τελειώνουν. Δουλεύουν και οι δύο για να μην τελειώσει. Όταν τελειώσει σημαίνει ότι κάποια πράγματα έλειπαν. Σαν ένα φαγητό που απέτυχε και δεν τρώγεται. Προφανώς δεν είχε τα σωστά υλικά ή τις σωστές αναλογίες. Αλλιώς θα ήταν απολαυστικό. 

Το ίδιο συμβαίνει και με τις σχέσεις. Όταν τελειώνουν και μάλιστα όταν τελειώνουν άδοξα, ενδέχεται να ήταν όλα λάθος. Από την αρχή μέχρι το τέλος. Αν όχι από την αρχή, σίγουρα στην πορεία κάτι στράβωσε. Αν λοιπόν κάνει ο καθένας την αυτοανάλυση και την αυτοκριτική του και διαπιστώσει πού έκανε το λάθος, υπάρχουν σοβαρές πιθανότητες τουλάχιστον να μην το επαναλάβει στην επόμενη σχέση. Γιατί αυτή μας τελείωσε και όσο πιο γρήγορα το πάρει κανείς απόφαση, τόσο πιο γρήγορα προχωράει. Και όσο προχωράμε τόσο συναντάμε τη... ζωή. Όσο και να κλαίμε πάνω από τις στάχτες, το σπίτι δε μπορεί να ξαναχτιστεί. Απλά πρέπει να δώσουμε μεγαλύτερη σημασία στα υλικά και την προστασία από τις... καταστροφές που μπορεί να είναι τόσο εξωγενείς όσο και... ενδογενείς.

Μην το βάζετε κάτω. Οι σχέσεις τελειώνουν για να αρχίσουν άλλες, για να τελειώσουν κι αυτές και φτου κι απ' την αρχή. Σε κάθε αρχή ξεχνάμε το προηγούμενο τέλος και χαιρόμαστε τον καινούργιο έρωτα. 

Ένα άλλο μυστικό είναι να μην περάσουμε από το τέλος μιας σχέσης, αμέσως στην αρχή μιας άλλης. Χρειαζόμαστε χρόνο να ανασυνταχθούμε και να ανασυσταθούμε. Αλλιώς ενδέχεται να "κουβαλήσουμε" στην καινούργια σχέση τις αμαρτίες της προηγούμενης. Κυρίως αν αυτές έχουν τελειώσει άδοξα και παρά τη θέλησή μας, ενδέχεται να πληρώσουν οι επόμενοι τα σπασμένα. Και αυτό δεν θα ήταν ούτε δίκαιο αλλά ούτε και ευχάριστο τελικά.

Αν λοιπόν βιώνεται το άδοξο τέλος μιας σχέσης η συμβουλή μου είναι η εξής: Κλείστε την στο πατάρι και ξεχάστε την. Φωτίστε την με αγάπη και αφήστε την πίσω. Ότι τέλειωσε τέλειωσε. Τα γυαλιά που σπάνε (κυρίως τα ακριβά, τα κρυστάλλινα), γίνονται χιλιάδες κομμάτια που δεν ξανακολλάνε. Όποιος προσπάθησε να το κάνει, απέτυχε. Κοιτάξτε μπροστά και θυμηθείτε τη Σκάρλετ Ο'Χάρα. "Αύριο ξημερώνει μια καινούργια μέρα". Κι αυτό πιστέψτε με, συμβαίνει κάθε μέρα!

ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΕ ΔΙΑΦΟΡΑ ΗΛΙΚΙΑΣ

Όλο και περισσότερο βλέπουμε ζευγάρια με διαφορά ηλικίας... διαφορετική από τα δεδομένα που είχαμε. Ζευγάρια όπου η γυναίκα είναι μεγαλύτερη. Υπάρχουν διάφορες εξηγήσεις γι αυτό με κυριότερη την εξίσωση της γυναίκας με τον άνδρα. Στο πέρασμα των αιώνων οι σχέσεις/γάμοι ανάμεσα σε ώριμους άντρες με νεαρότατες γυναίκες ήταν και συνηθισμένο και αποδεκτό. Το αντίθετο δεν ήταν ούτε συνηθισμένο ούτε αποδεκτό, αλλά επίσης ήταν και πολύ σπάνιο.

Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει. Οι γυναίκες μορφώνονται (με πολύ υψηλό επίπεδο μόρφωσης), αμείβονται με μισθούς (τουλάχιστον τα στελέχη) ίσους με εκείνους των ανδρών συναδέλφων τους και ως εκ τούτου αποκτούν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση να διεκδικήσουν αυτό που θέλουν. Αυτή είναι η κοινωνιολογική εξήγηση (ή τουλάχιστον μία από τις κυριότερες).

Ας έρθουμε στην πραγματικότητα. Και πάλι όλα εξαρτώνται. Κατ' αρχάς από τη διαφορά. 

Μέχρι τρία χρόνια είναι αμελητέα και δεν ασχολείται κανείς(μεγαλύτερη η γυναίκα κατά τρία χρόνια).

Όταν η διαφορά είναι πέντε με οχτώ χρόνια αρχίζουν οι... γκρινίτσες. Από την οικογένεια του άνδρα κατά κύριο λόγο, αλλά όχι και απαραίτητα.

Στις μεγαλύτερες διαφορές άστα να πάνε. Εκεί υπάρχουν άλλα θέματα σοβαρότερα. Για παράδειγμα είναι πολύ πιθανόν (το πιθανότερο) η γυναίκα να έχει ήδη έναν γάμο στο ενεργητικό της και ίσως παδί ή παδιά. Εκεί πια επικρατεί ο απόλυτος πανικός στην οικογένεια και στον κύκλο του άνδρα. Πού πας, τι κάνεις, μαλάκας είσαι, θα πεθάνω αν συνεχίσεις, τον πατέρα σου δεν τον σκέφτεσαι που έχει την καρδιά του, τι δουλειά έχει αυτή με έναν νεαρό σαν κι εσένα, να πάει να βρει κάποιον συνομήλικό της, γι αυτό σε σπουδάζαμε εμείς τόσα χρόνια, σκέψου σε λίγα χρόνια που εκείνη θα είναι πενηντάρα κι εσύ ούτε σαράντα, εμείς ονειρευόμαστε να σε δούμε με μια καλή κοπέλα και να χαρούμε και εγγονάκια και άλλα πολλά "ων ουκ έστι" αριθμός.

Αυτά όμως τα λένε οι άλλοι. Και μεταξύ μας έχουν απόλυτο δίκηο! Ας πάμε όμως στο ζευγάρι. Τι συμβαίνει εκεί; Εκεί συμβαίνουν... ιδιαίτερα πράγματα. Σίγουρα είναι διαφορετική η δομή μιας σχέσης ανάμεσα σε έναν άνδρα και σε μια μεγαλύτερή του γυναίκα (μιλάμε πάντα για διαφορές άνω των πέντε ετών).

Εκεί "παίζονται" διάφορα. Κατ' αρχάς αυτές οι σχέσεις κατά κανόνα δεν έχουν μέλλον. Σπάνια θα δούμε μία τέτοια σχέση να καταλήγει κάπου (γάμος, συμβίωση κλπ.). Απλά όσο καιρό διαρκούν είναι... ιδιαίτερες (με την καλή έννοια).

Ο άνδρας κατά κανόνα είναι πιο άνετος, ενώ στη γυναίκα ενδέχεται να προκύψουν διάφορες ανασφάλειες του τύπου, φαίνεται η διαφορά, κι αν με παρατήσει για κάποια μικρότερη, τι θα πουν οι γονείς του, οι γονείς μου, οι φίλοι μας; Και πολλά άλλα.

Φυσικά υπάρχουν οι συνειδητοποιημένες γυναίκες που ξέρουν πού βρίσκονται και απολαμβάνουν αυτήν τη σχέση για όσο καιρό κρατήσει. Και σε αυτήν την περίπτωση μπορεί να κρατήσει και περισσότερο, γιατί στην πρώτη ο άνδρας κάποια στιγμή πνίγεται από τις ανασφάλειες (και πιθανότατα ζηλοτυπία) της συντρόφου του και "την κάνει".

Δε φταίει όμως η διαφορά ηλικίας γι αυτό. Φταίνε οι άνθρωποι. Όπως και σε κάθε σχέση.

Κι εδώ ερχόμαστε στην ουσία που λέγεται ανθρώπινες σχέσεις. Εκεί δεν υπάρχει καμία συνταγή και καμία διαφορά. Έχουμε δει ζευγάρια με πολύ...φυσιολογικές διαφορές και συνθήκες να είνα δυστυχισμένοι. Έχουμε δει ζευγάρια όπου ο άνδρας περνάει είκοσι χρόνια ή και περισσότερο τη σύντροφό του και αυτή να το λατρεύει (ή να τον μισεί). Έχουμε δει ζευγάρια όπου η γυναίκα είναι μεγαλύτερη (Ντέμυ Μούρ παράλειψη η μη αναφορά της!) και όλα είναι καλά. Πόσα ζευγάρια γνωρίζουμε ανεξαρτήτως διαφορών ηλικιακών ή άλλων να είναι ευτυχισμένα σε βάθος χρόνου; Όσα γνωρίζουμε δεν ανήκουν σε καμία συγκεκριμένη κατηγορία. Ανήκουν σε όλες τις κατηγορίες. Με κοινά χαρακτηριστικά πρώτ' απ' όλα την αγάπη και μετά το σεβασμό, την κατανόηση και την επιθυμία να είναι μαζί δουλεύοντας γι αυτό. Όταν κάποιος, άνδρας ή γυναίκα, αδιάφορο, επηρεαστεί από τον περίγυρο τότε δεν αγαπάει πραγματικά και δεν ευθύνεται η διαφορά αλλά, άλλα πράγματα. Σπάνια έως ποτέ σχέσεις διαρκούν ... για πάντα. Τίποτα δε διαρκεί για πάντα. Τώρα αν υπάρχουν ζευγάρια που δεν έχουν φθαρεί και είναι στη δύση της ζωής τους, τα κάνουμε... εξώφυλλα. Και είμαστε τυχεροί αν συναντήσουμε έστω και ένα στη διάρκεια της ζωής μας. Τόσο καλά!

Επομένως , συμπέρασμα: Φίλες και φίλοι χαλαρώστε. Life is too short. Αρπάξτε τις ευκαιρίες να περάσετε καλά με μόνο γνώμονα να είναι καλά το έτερό σας ήμισυ. Αν είναι καλά εκείνος ή εκείνη σημαίνει ότι όλα πάνε καλά (αναφερόμαστε πάντα σε φυσιολογικές περιπτώσεις). Αν ο ένας από τους δύο δεν περνάει καλά, τότε κάπου έχει γίνει λάθος ή/και λάθη. Και αυτά δεν έχουν να κάνουν με τις ηλικίες αλλά με μας. Γιατί έχουμε συνηθίσει να μην αφηνόμαστε στα δώρα της ζωής. Που είναι σπάνια και μοναδικά. Όταν μια καινούργια σχέση αρχίζει (με κοινή συναίνεση των δύο μερών) σημαίνει ότι κατ' αρχάς υπάρχει έρωτας και επιθυμία. Και εξαρτάται μόνο από αυτούς τους δύο ανθρώπους η πορεία της σχέσης. Όταν το συνειδητοποιήσουμε αυτό και πάψουμε να πιστεύουμε σε ουτοπίες του τύπου "για πάντα μαζί", αλλά αντίθετα αν αφεθούμε να απολαμβάνουμε την κάθε στιγμή, τότε θα περάσουμε πραγματικά καλά.

Οι διαφορές είναι μόνο στις ληξιαρχικές πράξεις γέννησης. Οι πραγματικές διαφορές είναι εκείνες που ανακαλύπτουμε όλοι στην πορεία και ή μας κάνουν και συνεχίζουμε ή δε μας κάνουν και φεύγουμε. Με αξιοπρέπεια και με αγάπη. Όλα τα άλλα είναι bullshits (και συγγνώμη για τη φρασεολογία).

Ερωτευθεί, αγαπήστε και περάστε καλά και αφήστε τους άλλους να περνάνε...καλύτερα.

Μαλακίας συνέχεια....

Όλο ρωτάω τον Δ να μου πει πώς διάολο μπορώ να ξέρω αν διαβάζει κανείς αυτή τη σελίδα και όλο μου δίνει κάτι αόριστες οδηγίες. Γι αυτό αν κάποιος κατά λάθος ή από καθαρή ατυχία έπεσε πάνω μου ας με ενημερώσει. 

Κατά το ακούει κανείίίίίίίς;

Γενικά κανείς δεν ακούει. Εδώ που τα λέμε ούτε καν εγώ.

Μαλακίας το ανάγνωσμα συνέχεια. Εδώ γράφω τις δικές μου μαλακίες, γιατί υποψιάζομαι ότι έχω πολλές (χιλιάδες εκατομμύρια!)... μιμήτριες!!!

Ναι ναι αυτές με μιμούνται!! Και όχι εγώ τα δισεκατομμύρια των γυναικών που έχουν περάσει τα τελευταία 5.000 χρόνια από τη γη. Πιο πριν χάνονται τα ίχνη μας.

Μακρύς πρόλογος και ακόμη κανείς δεν έχει καταλάβει το κυρίως θέμα. Δεν το έχω δώσει καν καθώς δεν το γνωρίζω ούτε εγώ η ίδια. 

Όπως πάντα σε μία παρόρμηση της στιγμής κάπου έπρεπε να ξεσπάσω. Ε διάλεξα και πάλι το πληκτρολόγιο κι ότι ήθελε προκύψει. 

Λοιπόν ακούστε (καλά καλά διαβάστε) το καινούργιο μου δράμα. Είμαι εξαρτημένη από την εξάρτησή μου. 

Μα είναι δυνατόν μετά από τόσους μήνες (4 μήνες και 10 ημέρες!) να τον παρακαλάω ακόμα; Καλά έχω μεγάλη πλάκα. Κάθε τόσο του ζητάω και από κάτι. Η σειρά έχει ως εξής: 

Αμέσως μετά το χωρισμό του ζήτησα πλήρη επανασύνδεση

Λίγο μετά του ζήτησα ελεύθερη σχέση

Λίγο μετά του είπα να μείνουμε φίλοι

Λίγο μετά του είπα ότι δεν μπορούμε να είμαστε φίλοι γιατί τον αγαπάω ακόμα (σε εκείνη την περίπτωση δεν είχε διατυπωθεί αίτημα thanks God)

Λίγο μετά του ζήτησα μόνο να τον βλέπω (σαν άγαλμα ένα πράγμα: βλέπετε αλλά μην αγγίζετε!!!)

Λίγο μετά του ζήτησα να τον αγγίζω λίγο (έτσι σαν φτερό)

Λίγο μετά (δηλαδή προχθές) του ζήτησα σεξουαλική σχέση (ούτε καν τηλεφωνήματα στο ενδιάμεσο)

Τι απάντησε αυτός; Ελάτε να κορυφώνεται η αγωνία.

ΟΧΙ ΣΕ ΟΛΑ

Θα μου πείτε: καλά μετά το πρώτο, το δεύτερο, το τρίτο όχι δεν απελπίστηκες;

Ε λοιπόν και πάλι όχι. Από ένα σημείο κι έπειτα όλη αυτή η κατάσταση είναι σαν... σχέση. Σχέση άρνησης. Εκείνος αρνείται οτιδήποτε κι εγώ αρνούμαι να το δεχθώ. Άρα πού καταλήγουμε; Στο ότι έχουμε μία σχέση. Ποιος νοιάζεται για τις λεπτομέρειες; Κατά κάποιο τρόπο είμαστε δεμένοι. Με τις αρνήσεις μας.

Και μήπως νομίζετε ότι τελειώνει εδώ ο κατάλογος των αιτημάτων; Μπα, πού τέτοια τύχη (ή τέτοια εξυπνάδα ή έστω τέτοια λογική...).

Κάτι θα σκεφτώ να ζητήσω για την άλλη εβδομάδα, για να εισπράξω μία ακόμη μεγαλοπρεπή άρνηση. Λέω να κάνω συλλογή. Η γυναίκα με τις περισσότερες αρνήσεις στην ιστορία της μαλακίας (πώς λέμε του έρωτα και της αγάπης, καμία σχέση.).

Τώρα που το σκέφτομαι μπορεί να βάλω και στοίχημα με τον εαυτό μου. Σε ποια πρότασή μου άραγε μπορεί να πει Ναι; Χμ ίσως στην πρότασή μου να διακτινιστώ σε άλλους γαλαξίες (γιατί τον φαντάζομαι να πετάει από τη χαρά του;;;).

Ίσως στην πρότασή μου να μετακομίσω σε άλλη χώρα, ήπειρο, κάπου που δεν θα υπάρχουν τηλέφωνα;

Το να είμαι κάπου εδώ γύρω και να μην τον ενοχλώ δεν παίζει.  Just forget it. Και μην τολμήσει κανείς να μου το προτείνει γιατί θα θυμώσω. Δεν τα κάνω εγώ αυτά. Είμαι συνεπής εγώ. Θα συνεχίσω τις προτάσεις.

Ωστόσο θα σας ενημερώνω για τις απαντήσεις. Έτσι για να κορυφώνεται η αγωνία (αχ αυτήν την έκφραση τη χρησιμοποιούσε εκείνος αχ αχ αχ , ανίατη περίπτωση σας λέω).

Καλό βράδυ. Καλή εβδομάδα από αύριο και ... καλά μυαλά

V-C (δύο σε ένα)

Κλαψομουνίαση

Κλαψομουνίαση τέλος!

Ανακάλυψα ότι η κλαψομουνίαση βλάπτει σοβαρά την αξιοπρέπειά μου, την υπόστασή μου, αλλά τελικά και την προσωπική μου ευτυχία. Η κλαψομουνίαση καταστρέφει κάθε ευκαιρία για χαρά και ευτυχία που μπορώ να δημιουργήσω εγώ για τον εαυτό μου.

Τώρα θα μου πείτε πώς να πάψεις να είσαι κλαψομούνα όταν έχεις μεγαλώσει εσύ και εκατομμύρια άλλες γυναίκες με αυτό το concept. Όταν μεγαλώνεις πιστεύοντας ότι με την κλαψομουνίαση τελικά ο άλλος θα σε λυπηρεθεί και στο τέλος θα σε....αγαπήσει.

Δεν ακούγεται και πολύ κομψή η φράση από μία ... "κυρία", αλλά ποιος νοιάζεται;;;

My dear friends I' m back. Και ποια είμαι εγώ που γύρισα πίσω; Αυτή που ήμουν πριν τον πρώτο μεγάλο μαλάκα της ζωής μου (πώς λέμε μεγάλο έρωτα, συνώνυμο!!!). 

Απλά με τα χρόνια έμαθα ότι δεν είναι αυτοί μαλάκες, αλλά εμείς κλαψομούνες. Αντί να απολαύσουμε τα υπέροχα αυτά πλάσματα που λέγονται άντρες, χρησιμοποιώντας τα ¨κατά το δοκούν", καθόμαστε και κλαψομουνιάζουμε γιατί μας παράτησαν, γιατί δε μας αγάπησαν αρκετά (λες κι εμείς μάθαμε ποτέ τι είναι πραγματική αγάπη!!!), γιατί δε μας παντρεύτηκαν (επιτέλους αυτή η μαλακία του γάμου και της...παντοτινής δέσμευσης, κάποτε πρέπει να σταματήσει), γιατί προτίμησαν κάποια άλλη, ομορφότερη, ασχημότερη, εξυπνότερη, πιο χαζή (αδιάφορη η σύγκριση, το αποτέλεσμα μετράει) και άλλα πολλά. Οι αιτίες και οι αφορμές για κλαψομουνίαση ατελείωτες. 

Κλαψομουνιάζουμε και δεν τους ακούμε. Οι άντρες είναι απλά πλάσματα (εκτός από τον πρώην μου τον Δ που είναι γαμώ τους πολύπλοκους τύπους, αλλά αυτόν θα τον αναλύσω άλλη φορά...). Άμα φάνε καλά, πηδήξουν καλά και δεν τους ζαλίσεις και τον... έρωτα (κοινώς τους όρχεις), αν τους αφήσεις να δουν Κυριακή βράδυ ποδόσφαιρο με τους φίλους τους, χωρίς να τους πάρεις τηλέφωνο σώνει και καλά να τους πεις πόσο τους αγαπάς και να ρωτήσεις αν ισχύει το ίδιο και για εκείνους, πάνω στην καλύτερη φάση του αγώνα, στο μοναδικό γκολ ας πούμε (ε, εκεί δεν έχουν άδικο να σε διαολοστείλουν) και γενικά αν ΠΟΤΕ δε μιλήσεις για δέσμευση και γάμο, υπάρχουν σοβαρές πιθανότητες (99% για τους απλούς, εξαιρούνται οι...πολύπλοκοι) να σε παντρευτούν και να αποκτήσεις επιτέλους σύζυγο, πεθερικά, παιδιά και ... κοινούς φίλους (μπλιαχ).

Με τους πολύπλοκους πάλι του 1%, αρκεί να τους φτύνεις μέχρι αηδίας. Προς Θεού, μην τους δείξεις ποτέ αδυναμία. Θα σε τσακίσουν πετώντας σε από το βράχο της Ακρόπολης, κάνοντάς το να φαίνεται σαν αυτοκτονία. Αν τολμήσεις σε αυτούς να δείξεις τρυφερότητα, στοργή και αγάπη τη γάμησες. Χαμένη από χέρι. Μιλάω εκ πείρας δικής μου και δεκάδων άλλων φιλενάδων που έμπλεξαν με ... πολύπλοκους. Το λάθος που κάνουμε οι περισσότερες είναι ότι τους θεωρούμε όλους πολύπλοκους αναβαθμίζοντας το είδος στο σύνολο. Όχι αγαπητοί μου. Οι πολύπλοκοι αποτελούν ειδική κατηγορία. Οι υπόλοιποι είναι απλοί. Άκακα αρνάκια που το μόνο που θέλουν είναι να τους χαϊδέψεις τη γεμάτη κοιλίτσα τους και να τους αφήνεις λίγες ώρες την ημέρα στην ησυχία τους. Έτσι για να σε αναζητήσουν. Όσο για τους άλλους, τους πολύπλοκους, το καλύτερο που έχεις να κάνεις, αν επιμένεις σε έναν τέτοιο τύπο σώνει και καλά, είναι να φύγεις για κανα δίμηνο στην Αμερική και καλύτερα την Αφρική, να εξαφανίσεις τα ίχνη σου, με την ελπίδα ότι θα του κινήσεις την περιέργεια και θα σε αναζητήσει. Ούτως ή άλλως ο πολύπλοκος δεν κάθεται περισσότερο από ένα εξάμηνο άντε το πολύ ένα χρόνο σε σχέση (ή αυτό που εμείς οι γυναίκες θέλουμε να ονομάζουμε σχέση). Για πραγματική δέσμευση (βλ. γάμο) θέλουν άλλα προσόντα. Πολλά λεφτά, διάσημο όνομα οικογένειας (η εμφάνιση παίζει δευτερεύοντα ρόλο, όχι όμως ότι δεν θα ήταν επιθυμητή) και γενικά έχουν .... λογικές απαιτήσεις.

Αυτοί μισούν και τις κλαψομούνες.

Τελικά ξεκίνησα να γράφω για την κλαψομουνίαση και κατέληξα στις δύο μεγάλες κατηγορίες αντρών που έχω στο μυαλό μου: Τους απλούς και τους πολύπλοκους. Εγώ προσωπικά στη ζωή μου συνάντησα και τα δύο είδη. Εννοείτα ότι ερωτεύτηκα παράφορα τη δεύτερη κατηγορία (και έπεσα στην κλαψομουνίαση με τα μούτρα). 

Πιστεύω όμως ότι τελικά υπάρχει και τρίτη κατηγορία και σε αυτή σκοπεύω να επικεντρωθώ και το ίδιο θα συμβούλευα και όλες τις γυναίκες (αυτές που δε θέλουν να παντρευτούν, οι οποίες απευθύνονται στους απλούς). Αυτή η κατηγορία ...απλά δεν εμπίπτει σε κατηγορία. Πρόκειται για το άλλο μας μισό. Αυτό που θα μας καταλάβει με μία ματιά. Αυτό το μισό που θα νιώσει ακριβώς όπως εμείς. Αυτό το μισό που θα νοιαστεί "μη δει στα μάτια μας ούτε δάκρυ". Αυτός που θα πονέσει με τον πόνο μας, θα χαρεί με τη χαρά μας και θα μοιραστεί την... ελευθερία μας, συστήνοντάς μας με αγάπη τη δική του...ελευθερία (προσοχή στην παρανόηση με το όνομα....). Ουτοπικό και ιδεατό; Βγαλμένο από την παρέα της Σταχτοπούτας, της Χιονάτης και άλλων ... πραγματικών προσώπων; Καθόλου. Υπάρχουν, όπως υπάρχουν και οι γυναίκες που δεν κλαψομουνιάζουν, που σέβονται την ελευθερία και την ατομικότητα του άλλου (ή που έστω προσπαθούν να φτάσουν σε τέτοια ιδεατά επίπεδα) και που είναι πρόθυμες να μοιραστούν τη...διαφορετικότητα.

Ας απελευθερωθούμε εμείς οι γυναίκες από την κλαψομουνίαση και από το άγχος της... μοναξιάς. Η μόνη μοναξιά που βιώνουμε είναι της...μαλακίας και της κλαψομουνίασής μας. Λες και όλες αυτές που είναι παντρεμένες και καλοβολεμένες με τους απλούς είναι συντροφευμένες και ευτυχισμένες. Μην ξεράσω. Όλες "κατινιάζουν" και  γερνούν πριν της ώρας τους, εκτός από αυτές που έχουν παράλληλα και γκόμενο (πάλι απλό , καθώς οι πολύπλοκοι σχεδόν ποτέ δεν τα φτιάχνουν με παντρεμένες!).

Ας χαλαρώσουμε και ας απολαύσουμε.... τους εαυτούς μας. Το άλλο μισό σίγουρα κάπου βρίσκεται και αργά ή γρήγορα θα έρθει να μας συμπληρώσει.

Καλή μας συνέχεια.

Yes, I' m back!!!!!!!!! 

Λέω στους φίλους μου για σένα.... Λέω πως σε ξέχασα, πως σε ξεπέρασα, πως δεν απασχολείς καθόλου πια τη σκέψη μου. Ευτυχώς που δεν πληρώνω για κάθε τέτοιο ψέμα που λέω. Θα ήμουν στη φυλακή. Η αλήθεια είναι πως σε αγαπάω ακόμη σαν την πρώτη μέρα που σε αγάπησα. Ίσως ακόμη περισσότερο. Τώρα που η έλλειψή σου έχει αρχίσει και πονάει το κορμί και το μυαλό. Τώρα που η προσπάθεια να σε ξεπεράσω και να πείσω και τους άλλους γι αυτό, τελικά ξεπέρασε τις αντοχές μου. Πολλές φορές θέλω να σε πάρω και να σου φωνάξω πόσο πολύ σε αγαπάω. Αλλά θα ήταν τεράστιο λάθος. Θα ήταν έλλειψη σεβασμού στη δική σου επιθυμία. Το ξέρω ότι έπαψες να με θέλεις. Δε λέω ότι έπαψες να μ' αγαπάς, καθώς ποτέ δε θέλησες να καταλάβω κάτι τέτοιο, οπότε είτε ένιωσες αγάπη είτε όχι μόνο εσύ γνωρίζεις.
Η αλήθεια βέβαια είναι ότι η αληθινή αγάπη δεν περνάει έτσι εύκολα. Από την άλλη όταν αγαπάς όπως αγάπησα και εξακολουθώ να αγαπάω εγώ εσένα, οφείλεις να...σταματήσεις να αγαπάς. Αυτό όμως δε γίνεται. Όσο κι αν λέω όλη την ημέρα στον εαυτό μου ότι όλα είναι μία ψευδαίσθηση. Ότι όλα είναι στο μυαλό μας. Ότι μπορώ με τη δύναμη του μυαλού να το ξεπεράσω. Η καρδιά μου αρνείται να ακούσει. Κι έτσι μαθαίνω να ζω με αυτήν την αγάπη. Δε λυπάμαι. Ίσως και να χαίρομαι. Που μπορώ και αγαπάω επιτέλους χωρίς εγωισμούς, χωρίς προσδοκίες και χωρίς να περιμένω ανταπόδοση. Χαίρομαι που όλοι πια έχουν πιστέψει πως εμείς οι δύο τελειώσαμε. Κι έτσι έπαψαν να με λυπούνται και να προσπαθούν να με παρηγορήσουν γιατί με...παράτησες. Όμως αγαπημένε μου εγώ σε έχω παρέα. Έχω τις αναμνήσεις μας, έχω την εικόνα σου, κοιτάζω τις φωτογραφίες σου και είμαι καλά. Όχι πάντα. Έρχονται στιγμές που καταρρέω. Αλλά ευτυχώς είναι λίγες. Τις υπόλοιπες απλά υπάρχεις εκεί. Ίσως λίγο σαν μία πληγή που δεν κλείνει, αλλά που στο τέλος μαθαίνεις να ζεις με αυτήν και τον πόνο που σου προκαλεί. Πότε την ξύνεις και αιμορραγεί ασταμάτητα και πότε της βάζεις λίγο ιώδιο και κατακιάζει. Πάντα μου άρεσε να μιλάω με παρομοιώσεις και έχω την εντύπωση ότι αυτό πάντα σε κούραζε. Μπορεί να σε κούραζα γενικά. Σίγουρα σε κούραζα. Και σίγουρα καλά έκανες και έφυγες από αυτήν τη σχέση. Μια σχέση με μια γυναίκα τόσα χρόνια μεγαλύτερή σου μόνο ζημιά μπορούσε να σου προκαλέσει. Στις σχέσεις με την οικογένειά σου, τους φίλους σου, τους συνεργάτες, αλλά και στην ευκαιρία για μια πραγματική ευτυχία με μια γυναίκα...όπως πρέπει. Όλοι δίκηο είχαν. Κι εσύ περισσότερο απ' όλους. Το δίκηο όμως όλων σας δε μπορεί να με σταματήσει εμένα από το να σε αγαπώ με όλη τη δύναμη της αγάπης μου και να μου λείπεις.

Μακάρι να μη σε ξαναδώ γιατί πλέον ντρέπομαι φρικτά κάθε φορά που συναντιόμαστε. Ντρέπομαι γιατί αισθάνομαι όπως αισθάνομαι και γιατί καταλαβαίνω ότι το καταλαβαίνεις. Ενώ όταν δεν βρισκόμαστε δε μπορείς να με δεις κι έτσι όλα καλά. Όταν πάλι σε βλέπω, ευχαριστώ την τύχη μου που μπορώ και βρίσκομαι δίπλα σου έστω για λίγο έστω και για άλλους λόγους. Και τότε σε κοιτάζω βαθιά στα μάτια, προσπαθώντας να ρουφήξω κάθε στιγμή για να τη θυμηθώ όταν θα είμαι μόνη μου. Είναι όμως και επώδυνο. Και αν πρέπει να διαλέξω προτιμώ να μη σε βλέπω καθόλου, παρά να σε βλέπω και να αγωνίζομαι να μη σε αγγίξω και σε φέρω στη δύσκολη θέση να τραβηχτείς όλο απέχθεια. Ναι καλέ μου το ξέρω ότι δε θέλεις να σε αγγίζω. Μακάρι να μπορούσα να πατήσω ένα κουμπί και να τα σβήσω όλα. Είπαμε όμως ότι ο κατασκευαστής ξέχασε να μου βάλει το delete και αντ' αυτού το έβαλε σ΄εσένα διπλό. Αυτό είναι για να γελάσουμε. Όπως γελούσαμε και όπως παίζαμε όταν είμαστε μαζί. Το λίγο διάστημα που ένιωσα τόσο ευτυχισμένη. Για πρώτη φορά στη ζωή μου. Ούτε εσύ ούτε κανείς άλλος μπορεί να το καταλάβει. Κάποια πράγματα δεν εξηγούνται. Μπορεί να είναι και μεταφυσικά. Μπορεί να τα δημιουργεί και το μυαλό μου. Πότε συμβιβάζομαι με τα αισθήματά μου και πότε τα πολεμάω. Ο αγώνας άνισος. Πάντα χαμένη βγαίνω. Το καλό είναι ότι κλαίω πια πολύ πιο σπάνια και για πολύ λίγο. Αυτό το θεωρώ τεράστια επιτυχία! Αν σκεφτείς ότι μέχρι πριν από λίγο καιρό έκλαιγα όλη την ημέρα...

Καλέ μου δεν είμαι έτοιμη ακόμη να σε σκεφτώ με κάποια άλλη, παρ' όλο που ξέρω ότι μπορεί ήδη να συμβαίνει ή αν όχι, θα συμβεί πολύ σύντομα. Είσαι τόσο υπέροχος που όλο και κάποια τυχερή θα το καταλάβει. Είμαι όμως κάθε μέρα και πιο έτοιμη να εξαφανιστώ. Από τη ζωή σου και τον...υπολογιστή σου. Σήμερα δεν άντεξα και σου έστειλα μήνυμα. Λάθος, σωστό; Ποιος ξέρει; Εσύ με αγνοείς επιδεικτικά κι εγώ επιμένω. Δεν ισχύει αυτή η βλακεία περί "φτυσίματος". Εγώ δε νιώθω ότι με "έφτυσες". Δεν ήταν τέτοιο το επίπεδο της σχέσης μας. Νιώθω, και πεθαίνω από τη στενοχώρια μου, ότι ήταν τόσες οι διαφορές μας που και πολύ κράτησε όσο κράτησε. Θυμάσαι που με έπαιρνες στις 6 η ώρα το πρωί λέγοντάς μου "γλυκιά μου γυναίκα καλημέρα". Μετά από αυτά δε μπορούσες να με φτύσεις. Να τα φτύσεις γενικώς από την πίεση γύρω σου (εξ' αιτίας των δικών σου και των δικών μου δύσκολων συνθηκών) ναι. Αλλά να φτύσεις εσύ εμένα όχι. Πάντα θα πιστεύω ότι μοιραστήκαμε κάτι ιδιαίτερο , κάτι μοναδικό και αυτό δε μπορεί κανείς να μου το πάρει. Μπορεί να γράφω μέσα από τη Βερόνικα τι αισθάνομαι και τι σκέφτομαι γιατί οι φίλες αποκλείστηκαν από τις εξομολογήσεις που δεν ήθελα πια να μοιράζομαι με κανέναν.

Ακουμπάω τις σκέψεις μου στο διαδίκτυο. Αυτό που εσύ μου έμαθες και που πάντα εσένα θα μου θυμίζει. Το δικό μου πάντα. Αυτό για το οποίο τόσο πολύ με χλεύαζες και είχες δίκηο