Συζήτηση με το φεγγάρι

Και τι να ζητήσω απόψε απο το φεγγάρι; Την αγάπη μου πίσω; Την ποια; Εδώ το βλέπω φάτσα μου ακόμη ολοστρόγγυλο σα να με κοροϊδεύει. Είμαι σίγουρη ότι μου βγάζει γλώσσα. Σα να με χλευάζει. Σαν να μου λέει: ποτέ δε θα γίνει αυτό που ζητάς. Ποτέ δε θα πάρεις αυτό που θέλεις. Όσο και να προσευχηθείς, όσο και να παρακαλέσεις, πάρτο απόφαση. Ξέχασέ το. Και συνεχίζω υποκρινόμενη. Και συνεχίζω να αυτομαστιγώνομαι. Γιατί δεν έχω βρειε τον τρόπο μετάβασης σε άλλη διάσταση, είτε νοερά είτε ουσιαστικά με το σώμα μου. Να εξαϋλωθώ. Να πάψω να ονειρεύομαι, να πάψω να προσεύχομαι, να πάψω να ζητάω, με λίγα λόγια να πάψω να πονάω. Να μπορούσα να αποχωριστώ αυτόν τον πόνο. Μοιάζει όμως να τον αγαπάω τον πόνο μου μια και έχουμε γίνει ένα. Δεν αποχωριζόμαστε ούτε λεπτό πια. Όπου πάω, ότι και να κάνω με ακολουθεί. Έχει μείνει ο μόνος πιστός φίλος. Αυτός και το φεγγάρι με τη γλώσσα έξω. Είναι όμως η μόνη διέξοδος. Μόνο στο φεγγάρι μπορώ να πω την αλήθεια. Σε όλους τους άλλους υποχρεώνομαι να πω ψέματα. Αλλά σε όλους, μηδενός εξαιρουμένου. Γιατί η αλήθεια δεν επιτρέπεται και δε συγχωρείται. Η κοινωνία μας είναι έτσι που η αλήθεια μόνο κακό μπορεί να σου κάνει. Πρέπει να το "παίζεις" δυνατή, άτρωτη και πάνω απ΄όλα πρέπει άπαντες να πεισθούν ότι τα ξεπέρασες όλα. Ότι τα άφησες όλα πίσω. Ακόμα κι αν ξεσκίζεσαι, ακόμα κι αν έχεις ανάγκη να φωνάξεις την αλήθεια, πρέπει να τους ξεγελάς όλους με πρώτο και καλύτερο τον εαυτό σου και αμέσως μετά το αντικείμενο του...πόνου. Και μετά τον περίγυρο. Ορκίζεσαι ότι όλα έχουν μείνει πίσω. Ότι τα ξέχασες και τα ξεπέρασες όλα. Το μεγαλύτερο ψέμα που ειπώθηκε ποτέ. Το φεγγάρι όμως ξέρει. Έχει ακούσει όλη την αλήθεια. Ξέρει ότι κάθε βράδυ τέτοια ώρα θα του πεις ότι δεν έχεις κάνει ούτε ένα τόσο βηματάκι. Ότι όλα όσα ένιωθες είναι ακόμα εκεί, αμείωτα και αναλλοίωτα. Ότι οι μνήμες όχι μόνο δεν έχουν ξεθωριάσει, αλλά αυτήν την ώρα θεριεύουν. Και απειλούν να σε πνίξουν. Και περιμένεις την ευλογημένη ώρα που θα έρθει λυτρωτικά ο ύπνος. Και εκεί όμως δεν έχεις τύχη. Γιατί στοιχειώνουν τα όνειρά σου. Και απλώνεις το χέρι για να αγγίξεις αυτόν που κοιμάται δίπλα σου. Ποιον; Όνειρο ήταν. Και η αγκαλιά και το φιλί ήταν στο όνειρο. Αλλά πού θα πάει θα ξημερώσει. Και το φως του ήλιου θα τα σβήσει όλα. Αλίμονο, τότε αρχίζει ο αγώνας. Μέσα στην καθημερινότητα οι σκέψεις που δεν ελέγχονται σου δημιουργούν έναν συνεχή εκνευρισμό, μια και απαγορεύεται να κλάψεις για να ξεσπάσεις. Και τότε νιώθεις το βάρος να μεγαλώνει. Χτυπάει το τηλέφωνο και καρδιοχτυπάς κι ας ξέρεις ότι αποκλείεται να σου τηλεφωνήσει. Και ανοίγεις τον υπολογιστή και τα μηνύματα είναι από το Γιώργο και τη Μαριέτα. Κι αν είναι από εκεί που περιμένεις το περιεχόμενο σε ρίχνει ακόμα περισσότερο. Και κάποια στιγμή υποχρεωτικά τον συναντάς. Και εκεί ξετυλίγεται το δράμα σε όλο του το μεγαλείο. Κάνεις ότι μπορείς για να ξευτιλιστείς. Για να πέσεις όσο πιο χαμηλά γίνεται. Αλλά δε σε νοιάζει. Αρκεί να αλλάξει γνώμη. Που ποτέ δε γίνεται και ποτέ δε θα γίνει. Και δεν είναι ότι ελπίζεις. Απλά δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς. Απλούστατα γιατί οι άμυνες καταρρέουν. Δεν υπάρχουν. Καταργούνται. Ήταν τείχη γερά χτισμένα στην...άμμο. Και στο πρώτο βλέμμα γκρεμίστηκαν. Και να έχεις τους πάντες, αλλά τους πάντες να σου λένε ότι όλα είναι στο μυαλό. Και ποιος είπε όχι. Αλλά τι γίνεται με αυτά που είναι στην καρδιά; Πώς μεταφέρονται στο μυαλό; Ακούει κανείς να απαντήσει; Όπως πάντα κανείς

Μόλις χώρισα...ή εδώ και λίγο καιρό

Έχω μια φίλη, την Αγγελική που χώρισε πρόσφατα. Χώρισε "παρά τη θέλησή της". Έτσι όπως γίνεται συνήθως. Τα ζευγάρια χωρίζουν κατά κανόνα επειδή το θέλει ο ένας. Επίσης τις περισσότερες φορές, βάσει των στατιστικών μου τη λύση του χωρισμού την επιλέγει ο άντρας, ο οποίος σημειωτέον σε πολλές περιπτώσεις εξακολουθεί να θέλει την καλή του.
Με αφορμή λοιπόν την περίπτωση της Αγγελικής που είναι πολύ παρόμοια με χιλιάδων Αγγελικών θέλησα να μοιραστώ τους προβληματισμούς μου μαζί σας. Τώρα θα μου πείτε ποιοι είστε εσείς. Προς το παρόν κανένας αλλά στο μέλλον θα δείτε ότι θα γίνουμε πολλοί.
Η Αγγελική λοιπόν ξεκίνησε μία σχέση πριν από έναν περίπου χρόνο με τον Θανάση. Μιλάμε για μεγάλο έρωτα. Οι λεπτομέρειες δεν έχουν καμία σημασία. Δεν έχει κανένα νόημα να αναφέρω λεπτομέρειες για την Αγγελική ή τον Θανάση, δεδομένου ότι η διαδικασία είναι ίδια με διαφορετικούς πρωταγωνιστές.
Η Αγγελική λοιπόν εμπίπτοντας στον κανόνα, που θέλει τις γυναίκες ανασφαλείς, άρχισε να κάνει σκηνές ζηλοτυπίας στον Θανάση. Και μη φανταστείτε τίποτε τραγικό. Γκρινίτσες, που όμως για τον Θανάση ισοδυναμούσαν με τον βομβαρδισμό της Σερβίας από τους Αμερικανούς . Έτσι το βίωνε εκείνος. Σαν μία τεράστια απειλή της ελευθερίας του, της ανεξαρτησίας του και της προσωπικότητάς του . Της καταλόγιζε έλλειψη εμπιστοσύνης και όσο κι αν εκείνη χτυπιόταν ότι δεν ήταν έτσι, εκείνος είχε τη δική του εκδοχή. Το αποτέλεσμα; Στο εξάμηνο της ζήτησε μετατροπή της σχέσης τους σε "ελεύθερη" (σε όλους σας θυμίζει κάτι!) και στο οκτάμηνο είχαν χωρίσει. Τι πρωτότυπο. Φυσικά δεν ήταν μόνο αυτός ο λόγος αλλά λόγοι και αφορμές πάντα υπάρχουν.
Και ερχόμαστε στο τώρα. Σε μία Αγγελική που κοντεύει να πνίξει τη γειτονιά με τους ποταμούς των δακρύων της, να χάσει τους φίλους της που βαρέθηκαν να την βλέπουν να ξεσπάει σε λυγμούς με το παραμικρό (ακόμη και με επανάληψη κωμωδίας στην οποία πρωταγωνιστεί ο Θανάσης Ευθυμιάδης! κλπ.).
Από την άλλη ο Θανάσης έπνιξε τον....πόνο και τις .....τύψεις του στα ελληνικά νησιά! Όπως γίνεται πάντα.
Σας θυμίζει κάτι η παραπάνω ιστορία; Μπα!!! Η φίλη μας είναι η εξαίρεση στον κανόνα!!!
Εμένα μου λες.
Όλες το ίδιο ανόητες και ανασφαλείς είμαστε. Και εδώ θα σας αποκαλύψω το γιατί.
Φταίει ο τρόπος που μεγαλώσαμε. Φταίει η ελληνίδα μάνα που ακόμη κι όταν έχει δύο παιδιά, ένα αγόρι κι ένα κορίτσι, επιμένει να διδάσκει στην κόρη της πώς επιβάλλεται να παντρευτεί νωρίς για να έχει κουράγια να κρατήσει το εγγονάκι, ενώ από την άλλη στο γιο δεν σταματάει να τον συμβουλεύει να προσέχει να μην τον τυλίξει καμία καπάτσα, έτσι λεβέντης και ομορφονιός που είναι (εάν δε, έχετε την...τύχη να πέσετε σε μοναχοπαίδι, έχετε συνάψει σχέση με τον γιο του....Μεγαλοδύναμου). Και βέβαια δεν εγκρίνει καμία. Άρα του άντρα η αυτοπεποίθηση μεγαλώνει ευθέως ανάλογα με την ηλικία του, μια και είναι σίγουρος ότι όλες οι γυναίκες είναι στα πόδια του και μπορεί να απορρίπτει μία τον μήνα ή το εξάμηνο ή το χρόνο (μικρή η διαφορά), μέχρι που να βρεθεί η κατάλληλη, ενώ η κοπέλα όσο μεγαλώνει βλέπει την αυτοπεποίθησή της να καταρρακώνεται, επειδή βλέπετε απέναντι από το κρεββάτι της υπάρχει μεταξύ άλλων το βιολογικό της ρολόι. Ακόμη κι αν δεν έχει κανένα σκοπό να τεκνοποιήσει επιμένει να βλέπει τα χρόνια να περνούν, είτε είναι είκοσι, είτε τριάντα, είτε σαράντα. Ε μετά τα πενήντα αρχίζει και στρώνει, δεδομένου ότι αντιλαμβάνεται ότι ο κάθε Θανάσης κουβαλούσε πολύ μεγαλύτερα βιώματα από εκείνη, που τουλάχιστον τους έκλαψε όλους και ξέσπασε.
Εν κατακλείδι. Πάψτε να βλέπετε το Θανάση, βγάλτε τη φωτογραφία του από το κομοδίνο σας (όσο και να την κοιτάτε δεν την ζωντανεύετε ακόμη κι αν είστε ο Χάρρυ Πότερ!!!) και αγκαλιάστε την Αγγελική. Αξίζει να της προσφέρετε το καλύτερο.
Όλες κρύβουμε μια μικρή Αγγελικούλα μέσα μας που μόνο εμείς πρέπει να αγκαλιάσουμε και να καθοδηγήσουμε.
Ασχοληθεί με τον εαυτό σας. Κανείς δεν σας απαγορεύει να αγαπάτε τον Θανάση. Αλλά μην τον περιμένετε. Αν είναι νάρθει θε ναρθεί (κατά κανόνα σας λέω ότι δεν έρχεται) αλλιώς θα προσπεράσει. Αν όμως δεν έχετε φροντίσει να ενηλικιωθεί η Αγγελική με την αυτοπεποίθησή της δυναμωμένη και η επόμενη σχέση Θανάσης θα λέγεται.
It' up to you.
Η Βερονίκη είναι εδώ για να ακούσει τη δική σας ιστορία και να σας την...απομυθοποιήσει!!!