Επετειακό

Σα σήμερα τον γνώρισα. Σαν πέρυσι τέτοια μέρα και περίπου δύο ώρες αργότερα βρέθηκα απέναντί του. Από ένα παιχνίδι της μοίρας. Για καλό για κακό θα δείξει.
Χόρευα και εκείνος χτυπώντας μου παλαμάκια με ρώτησε πού με έκρυβαν τόσο καιρό. Κι εγώ ένιωσα τεράστια έκπληξη. Και όμως μόνο έκπληξη. Και μετά χόρεψε εκείνος. Και αυτό μπορεί και να ήταν η αρχή του τέλους. Του τέλους της προηγούμενης περιόδου.
Κι όμως δεν πίστευα ότι μετά από εκείνο το βράδυ θα τον ξανάβλεπα.
Κι όμως μετά από ένα μήνα και κάτι τον ερωτευόμουν παράφορα. Και ξυπνούσα τις ώρες της σκοπιάς για να του κάνω παρέα. Στο νούμερο 2-4 ή 4-6 δεν είχε καμία σημασία η ώρα. Τι ευτυχία. Να του μιλάω. Πόσο μου λείπουν εκείνα τα ξυπνήματα.
Όσο μου λείπει και ο ύπνος μαζί του. Η αγκαλιά του και τα πεταχτά φιλάκια μέσα στον ύπνο.
Πόσο πολύ τον αγάπησα. Όμως δεν είμαστε πια μαζί. Διάλεξε κάτι άλλο (όχι κάποια άλλη). Του πέρασε. Ξενέρωσε. Κι έμεινα χωρίς εκείνον. 6 μήνες που φάνηκε σαν μια μικρή ζωή. Που γέμισε η δική μου ζωή. Μια ζωή που ήταν πολύ γεμάτη και πολύ άδεια. Που νόμισα ότι αυτός ήρθε στη ζωή μου σαν αποζημίωση για όσα είχα περάσει. Κι όμως δεν είμαστε πια μαζί. Γελάστηκα. Απόψε δε μπορώ να σκεφτώ τίποτε άλλο. Ελπίζω αύριο το πρωί να είμαι καλύτερα. Η αποψινή βραδιά θα είναι δύσκολη καθώς δεν μπορώ να σταματήσω το μυαλό μου να γυρίζει πριν ένα χρόνο. Δεν ήταν γραφτό; Φταίω εγώ; Δε φταίει κανείς; Καμιά απάντηση δεν έχει πια την παραμικρή σημασία. Σημασία έχει κρατώντας την ανάμνησή του, να προχωρήσω τη ζωή μου χωρίς εκείνον. Παρακάλεσα, ικέτευσα, εκλιπάρησα. Όλα εκείνα που σύμφωνα με την κρατούσα άποψη δεν έπρεπε να έχω κάνει. Αλλά είχα αποφασίσει να κάνω αυτό που ένιωθα και όχι αυτό που υπαγόρευαν οι κανόνες της μάζας. Ετσι ήξερα να αγαπάω και να διεκδικώ. Τώρα πια αναρωτιέμαι μήπως έκανα λάθος. Το αποτέλεσμα ήταν λιγότερο από αρνητικό. Ήταν καταστροφικό. Ακόμη κι αν είχε μείνει κάτι ελάχιστο μετά την απόφασή του να χωρίσουμε, εξαφανίστηκε από τις ικεσίες και τις παρακλήσεις μου. Αν όμως δεν τό είχα κάνει, πάντα θα αναρωτιόμουν τι θα είχε γίνει αν το έκανα. Είναι απίστευτο το πόσες αρνητικές απαντήσεις πήρα. 11 στις 10. 10 φορές ζητούσα επανασύνδεση και 11 έπαιρνα αρνητική απάντηση.
Και νάμαι 22 Σεπτεμβρίου μόνη μου αγκαλιά με τον υπολογιστή μου. Αποφάσισα να κόψω την επικοινωνία μαζί του. Μόνο κακό μου κάνει (σαν την αγάπη μου που έκανε κακό σ' εκείνον όπως λέει και το γνωστό άσμα). Συγγνώμη που σ' αγάπησα πολύ, δεν ξέρω ν' αγαπώ όμως πιο λίγο. Συγγνώμη που σ' αγάπησα πολύ μα βρήκα το κουράγιο και θα φύγω. Τα τραγούδια που του είχα αφιερώσει ήταν το "Αγόρι μου στολίδι μου σα γέρνεις και μ' αγγίζεις, πιο πέρα κι απ' τα πέρατα του κόσμου μ' αρμενίζεις..." και το "δεν ξέρω πόσο σ' αγαπώ μέτρο δεν έχει η αγάπη. Είν' απ' τον ήλιο πιο ψηλά και δεν την πιάνει μάτι. Ήταν μια σπίθα στην αρχή και μιας βροχής ψιχάλα. Κι έγινε η σπίθα πυρκαγιά και πέλαγος η στάλα..."
Και φυσικά το τραγούδι της σχέσης μας . Τα " κόκκινα γυαλιά". Και τώρα τι έμεινε; Τα τραγούδια του χωρισμού. Τουλάχιστον σταμάτησα να κλαίω. Φαίνεται ότι στέρεψαν τα δάκρυά μου. Κάτι είναι κι αυτό. Ίσως οι μεγάλες αγάπες να εμπεριέχουν και αυτό το στοιχείο. Προχωράς πιο εύκολα από ότι στις επιφανειακές. Γιατί έχεις νιώσει μια πληρότητα. Όπως ένιωσα εγώ. Την απόλυτη ευτυχία. Την απόλυτα ολοκληρωμένη ευτυχία. Όσο δυστυχισμένη κι αν ένιωσα ή/και νιώθω, η ανάμνηση εκείνης της ευτυχίας δε μπορεί να σβηστεί. Τουλάχιστον όχι ακόμα. Είναι πολύ νωρίς. Ούτε ξέρω πόσος καιρός θα περάσει. Πρός το παρόν δε μπορώ να σκεφτώ τίποτα άλλο πέρα από την έλλειψή του. Οι εναλλαγές των συναισθημάτων μου είναι ατελείωτες. Πέρασα βδομάδες ολόκληρες βουτώντας όλο και πιο βαθιά στη θλίψη μου, μη μπορώντας να κάνω τίποτε άλλο πέρα από το να κλαίω. Φαίνεται ότι κάτι έχει αλλάξει και έχω αρχίσει να ανεβαίνω. Μακάρι να είχα λίγη από τη δύναμή του. Μακάρι να ξενέρωνα όσο κι εκείνος. Πώς το κάνουν αυτό οι άντρες; Γιατί εκείνοι να διαθέτουν το κουμπί delete; Ας είχα ένα τέτοιο κουμπάκι και τι στον κόσμο!
Θέλω μέσα από τον υπολογιστή μου να στείλω ένα μήνυμα στο σύμπαν (αυτό για το οποίο τόσο πολύ με χλεύαζε). Αφού δεν εισακούστηκαν από κανέναν οι προσευχές και οι παρακλήσεις μου, τουλάχιστον ας σταματήσω να πονάω. Ας ξεχάσω. Ναι θέλω να ξεχάσω. Να μη θυμάμαι τίποτα. Ακριβώς όπως έκανε εκείνος. Που διέγραψε τα πάντα. Διέγραψε την αγάπη και την αδυναμία που του είχα και κράτησε μόνο τα αρνητικά μου. Πρέπει να ήταν πάρα πολλά για να θυσιάσει την αγάπη αυτή που του έδειχνα με κάθε τρόπο. Βρήκε ή ακόμη και εφηύρε αρνητικές σκέψεις και συμπεριφορές μου για να φύγει. Σίγουρα δε με αγαπούσε. Η αγάπη δεν ξενερώνει παρά μόνο από πολύ σοβαρά γεγονότα και τέτοια είμαι σίγουρη ότι δεν υπήρξαν μεταξύ μας. Δε με πείραζε. Μπορούσα να αγαπάω και για τους δύο. Αρκούσε να είναι δίπλα μου με τους όρους του. Φαντάσου. Μηδενικός εγωισμός. Ούτε κι αυτό με πείραζε. Κάποιος μπορεί και να ρωτήσει. Αξίζει τόση στενοχώρια για κάποιον που φέρεται τόσο σκληρά και απάνθρωπα ακόμα;Δεν τίθεται θέμα αν αξίζει ή όχι. Αφού έτσι νιώθω έτσι είναι. Αφού τον αγαπάω τόσο πολύ αξίζει να τον αγαπάω τόσο πολύ. Κι αφού δε μ' αγάπησε και δε με θέλει πια, σημαίνει ότι δεν αξίζω την αγάπη του. Απλά τα πράγματα. Και με αυτήν την πραγματικότητα πρέπει να πορευτώ. Και αφού δε φαίνεται να έρχεται από πουθενά η πολυπόθητη βοήθεια, πρέπει να την αναζητήσω στον εαυτό μου. Και πάλι. Τι κουραστικό....