Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει. Οι γυναίκες μορφώνονται (με πολύ υψηλό επίπεδο μόρφωσης), αμείβονται με μισθούς (τουλάχιστον τα στελέχη) ίσους με εκείνους των ανδρών συναδέλφων τους και ως εκ τούτου αποκτούν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση να διεκδικήσουν αυτό που θέλουν. Αυτή είναι η κοινωνιολογική εξήγηση (ή τουλάχιστον μία από τις κυριότερες).
Ας έρθουμε στην πραγματικότητα. Και πάλι όλα εξαρτώνται. Κατ' αρχάς από τη διαφορά.
Μέχρι τρία χρόνια είναι αμελητέα και δεν ασχολείται κανείς(μεγαλύτερη η γυναίκα κατά τρία χρόνια).
Όταν η διαφορά είναι πέντε με οχτώ χρόνια αρχίζουν οι... γκρινίτσες. Από την οικογένεια του άνδρα κατά κύριο λόγο, αλλά όχι και απαραίτητα.
Στις μεγαλύτερες διαφορές άστα να πάνε. Εκεί υπάρχουν άλλα θέματα σοβαρότερα. Για παράδειγμα είναι πολύ πιθανόν (το πιθανότερο) η γυναίκα να έχει ήδη έναν γάμο στο ενεργητικό της και ίσως παδί ή παδιά. Εκεί πια επικρατεί ο απόλυτος πανικός στην οικογένεια και στον κύκλο του άνδρα. Πού πας, τι κάνεις, μαλάκας είσαι, θα πεθάνω αν συνεχίσεις, τον πατέρα σου δεν τον σκέφτεσαι που έχει την καρδιά του, τι δουλειά έχει αυτή με έναν νεαρό σαν κι εσένα, να πάει να βρει κάποιον συνομήλικό της, γι αυτό σε σπουδάζαμε εμείς τόσα χρόνια, σκέψου σε λίγα χρόνια που εκείνη θα είναι πενηντάρα κι εσύ ούτε σαράντα, εμείς ονειρευόμαστε να σε δούμε με μια καλή κοπέλα και να χαρούμε και εγγονάκια και άλλα πολλά "ων ουκ έστι" αριθμός.
Αυτά όμως τα λένε οι άλλοι. Και μεταξύ μας έχουν απόλυτο δίκηο! Ας πάμε όμως στο ζευγάρι. Τι συμβαίνει εκεί; Εκεί συμβαίνουν... ιδιαίτερα πράγματα. Σίγουρα είναι διαφορετική η δομή μιας σχέσης ανάμεσα σε έναν άνδρα και σε μια μεγαλύτερή του γυναίκα (μιλάμε πάντα για διαφορές άνω των πέντε ετών).
Εκεί "παίζονται" διάφορα. Κατ' αρχάς αυτές οι σχέσεις κατά κανόνα δεν έχουν μέλλον. Σπάνια θα δούμε μία τέτοια σχέση να καταλήγει κάπου (γάμος, συμβίωση κλπ.). Απλά όσο καιρό διαρκούν είναι... ιδιαίτερες (με την καλή έννοια).
Ο άνδρας κατά κανόνα είναι πιο άνετος, ενώ στη γυναίκα ενδέχεται να προκύψουν διάφορες ανασφάλειες του τύπου, φαίνεται η διαφορά, κι αν με παρατήσει για κάποια μικρότερη, τι θα πουν οι γονείς του, οι γονείς μου, οι φίλοι μας; Και πολλά άλλα.
Φυσικά υπάρχουν οι συνειδητοποιημένες γυναίκες που ξέρουν πού βρίσκονται και απολαμβάνουν αυτήν τη σχέση για όσο καιρό κρατήσει. Και σε αυτήν την περίπτωση μπορεί να κρατήσει και περισσότερο, γιατί στην πρώτη ο άνδρας κάποια στιγμή πνίγεται από τις ανασφάλειες (και πιθανότατα ζηλοτυπία) της συντρόφου του και "την κάνει".
Δε φταίει όμως η διαφορά ηλικίας γι αυτό. Φταίνε οι άνθρωποι. Όπως και σε κάθε σχέση.
Κι εδώ ερχόμαστε στην ουσία που λέγεται ανθρώπινες σχέσεις. Εκεί δεν υπάρχει καμία συνταγή και καμία διαφορά. Έχουμε δει ζευγάρια με πολύ...φυσιολογικές διαφορές και συνθήκες να είνα δυστυχισμένοι. Έχουμε δει ζευγάρια όπου ο άνδρας περνάει είκοσι χρόνια ή και περισσότερο τη σύντροφό του και αυτή να το λατρεύει (ή να τον μισεί). Έχουμε δει ζευγάρια όπου η γυναίκα είναι μεγαλύτερη (Ντέμυ Μούρ παράλειψη η μη αναφορά της!) και όλα είναι καλά. Πόσα ζευγάρια γνωρίζουμε ανεξαρτήτως διαφορών ηλικιακών ή άλλων να είναι ευτυχισμένα σε βάθος χρόνου; Όσα γνωρίζουμε δεν ανήκουν σε καμία συγκεκριμένη κατηγορία. Ανήκουν σε όλες τις κατηγορίες. Με κοινά χαρακτηριστικά πρώτ' απ' όλα την αγάπη και μετά το σεβασμό, την κατανόηση και την επιθυμία να είναι μαζί δουλεύοντας γι αυτό. Όταν κάποιος, άνδρας ή γυναίκα, αδιάφορο, επηρεαστεί από τον περίγυρο τότε δεν αγαπάει πραγματικά και δεν ευθύνεται η διαφορά αλλά, άλλα πράγματα. Σπάνια έως ποτέ σχέσεις διαρκούν ... για πάντα. Τίποτα δε διαρκεί για πάντα. Τώρα αν υπάρχουν ζευγάρια που δεν έχουν φθαρεί και είναι στη δύση της ζωής τους, τα κάνουμε... εξώφυλλα. Και είμαστε τυχεροί αν συναντήσουμε έστω και ένα στη διάρκεια της ζωής μας. Τόσο καλά!
Επομένως , συμπέρασμα: Φίλες και φίλοι χαλαρώστε. Life is too short. Αρπάξτε τις ευκαιρίες να περάσετε καλά με μόνο γνώμονα να είναι καλά το έτερό σας ήμισυ. Αν είναι καλά εκείνος ή εκείνη σημαίνει ότι όλα πάνε καλά (αναφερόμαστε πάντα σε φυσιολογικές περιπτώσεις). Αν ο ένας από τους δύο δεν περνάει καλά, τότε κάπου έχει γίνει λάθος ή/και λάθη. Και αυτά δεν έχουν να κάνουν με τις ηλικίες αλλά με μας. Γιατί έχουμε συνηθίσει να μην αφηνόμαστε στα δώρα της ζωής. Που είναι σπάνια και μοναδικά. Όταν μια καινούργια σχέση αρχίζει (με κοινή συναίνεση των δύο μερών) σημαίνει ότι κατ' αρχάς υπάρχει έρωτας και επιθυμία. Και εξαρτάται μόνο από αυτούς τους δύο ανθρώπους η πορεία της σχέσης. Όταν το συνειδητοποιήσουμε αυτό και πάψουμε να πιστεύουμε σε ουτοπίες του τύπου "για πάντα μαζί", αλλά αντίθετα αν αφεθούμε να απολαμβάνουμε την κάθε στιγμή, τότε θα περάσουμε πραγματικά καλά.
Οι διαφορές είναι μόνο στις ληξιαρχικές πράξεις γέννησης. Οι πραγματικές διαφορές είναι εκείνες που ανακαλύπτουμε όλοι στην πορεία και ή μας κάνουν και συνεχίζουμε ή δε μας κάνουν και φεύγουμε. Με αξιοπρέπεια και με αγάπη. Όλα τα άλλα είναι bullshits (και συγγνώμη για τη φρασεολογία).
Ερωτευθεί, αγαπήστε και περάστε καλά και αφήστε τους άλλους να περνάνε...καλύτερα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου