Ανακάλυψα ότι η κλαψομουνίαση βλάπτει σοβαρά την αξιοπρέπειά μου, την υπόστασή μου, αλλά τελικά και την προσωπική μου ευτυχία. Η κλαψομουνίαση καταστρέφει κάθε ευκαιρία για χαρά και ευτυχία που μπορώ να δημιουργήσω εγώ για τον εαυτό μου.
Τώρα θα μου πείτε πώς να πάψεις να είσαι κλαψομούνα όταν έχεις μεγαλώσει εσύ και εκατομμύρια άλλες γυναίκες με αυτό το concept. Όταν μεγαλώνεις πιστεύοντας ότι με την κλαψομουνίαση τελικά ο άλλος θα σε λυπηρεθεί και στο τέλος θα σε....αγαπήσει.
Δεν ακούγεται και πολύ κομψή η φράση από μία ... "κυρία", αλλά ποιος νοιάζεται;;;
My dear friends I' m back. Και ποια είμαι εγώ που γύρισα πίσω; Αυτή που ήμουν πριν τον πρώτο μεγάλο μαλάκα της ζωής μου (πώς λέμε μεγάλο έρωτα, συνώνυμο!!!).
Απλά με τα χρόνια έμαθα ότι δεν είναι αυτοί μαλάκες, αλλά εμείς κλαψομούνες. Αντί να απολαύσουμε τα υπέροχα αυτά πλάσματα που λέγονται άντρες, χρησιμοποιώντας τα ¨κατά το δοκούν", καθόμαστε και κλαψομουνιάζουμε γιατί μας παράτησαν, γιατί δε μας αγάπησαν αρκετά (λες κι εμείς μάθαμε ποτέ τι είναι πραγματική αγάπη!!!), γιατί δε μας παντρεύτηκαν (επιτέλους αυτή η μαλακία του γάμου και της...παντοτινής δέσμευσης, κάποτε πρέπει να σταματήσει), γιατί προτίμησαν κάποια άλλη, ομορφότερη, ασχημότερη, εξυπνότερη, πιο χαζή (αδιάφορη η σύγκριση, το αποτέλεσμα μετράει) και άλλα πολλά. Οι αιτίες και οι αφορμές για κλαψομουνίαση ατελείωτες.
Κλαψομουνιάζουμε και δεν τους ακούμε. Οι άντρες είναι απλά πλάσματα (εκτός από τον πρώην μου τον Δ που είναι γαμώ τους πολύπλοκους τύπους, αλλά αυτόν θα τον αναλύσω άλλη φορά...). Άμα φάνε καλά, πηδήξουν καλά και δεν τους ζαλίσεις και τον... έρωτα (κοινώς τους όρχεις), αν τους αφήσεις να δουν Κυριακή βράδυ ποδόσφαιρο με τους φίλους τους, χωρίς να τους πάρεις τηλέφωνο σώνει και καλά να τους πεις πόσο τους αγαπάς και να ρωτήσεις αν ισχύει το ίδιο και για εκείνους, πάνω στην καλύτερη φάση του αγώνα, στο μοναδικό γκολ ας πούμε (ε, εκεί δεν έχουν άδικο να σε διαολοστείλουν) και γενικά αν ΠΟΤΕ δε μιλήσεις για δέσμευση και γάμο, υπάρχουν σοβαρές πιθανότητες (99% για τους απλούς, εξαιρούνται οι...πολύπλοκοι) να σε παντρευτούν και να αποκτήσεις επιτέλους σύζυγο, πεθερικά, παιδιά και ... κοινούς φίλους (μπλιαχ).
Με τους πολύπλοκους πάλι του 1%, αρκεί να τους φτύνεις μέχρι αηδίας. Προς Θεού, μην τους δείξεις ποτέ αδυναμία. Θα σε τσακίσουν πετώντας σε από το βράχο της Ακρόπολης, κάνοντάς το να φαίνεται σαν αυτοκτονία. Αν τολμήσεις σε αυτούς να δείξεις τρυφερότητα, στοργή και αγάπη τη γάμησες. Χαμένη από χέρι. Μιλάω εκ πείρας δικής μου και δεκάδων άλλων φιλενάδων που έμπλεξαν με ... πολύπλοκους. Το λάθος που κάνουμε οι περισσότερες είναι ότι τους θεωρούμε όλους πολύπλοκους αναβαθμίζοντας το είδος στο σύνολο. Όχι αγαπητοί μου. Οι πολύπλοκοι αποτελούν ειδική κατηγορία. Οι υπόλοιποι είναι απλοί. Άκακα αρνάκια που το μόνο που θέλουν είναι να τους χαϊδέψεις τη γεμάτη κοιλίτσα τους και να τους αφήνεις λίγες ώρες την ημέρα στην ησυχία τους. Έτσι για να σε αναζητήσουν. Όσο για τους άλλους, τους πολύπλοκους, το καλύτερο που έχεις να κάνεις, αν επιμένεις σε έναν τέτοιο τύπο σώνει και καλά, είναι να φύγεις για κανα δίμηνο στην Αμερική και καλύτερα την Αφρική, να εξαφανίσεις τα ίχνη σου, με την ελπίδα ότι θα του κινήσεις την περιέργεια και θα σε αναζητήσει. Ούτως ή άλλως ο πολύπλοκος δεν κάθεται περισσότερο από ένα εξάμηνο άντε το πολύ ένα χρόνο σε σχέση (ή αυτό που εμείς οι γυναίκες θέλουμε να ονομάζουμε σχέση). Για πραγματική δέσμευση (βλ. γάμο) θέλουν άλλα προσόντα. Πολλά λεφτά, διάσημο όνομα οικογένειας (η εμφάνιση παίζει δευτερεύοντα ρόλο, όχι όμως ότι δεν θα ήταν επιθυμητή) και γενικά έχουν .... λογικές απαιτήσεις.
Αυτοί μισούν και τις κλαψομούνες.
Τελικά ξεκίνησα να γράφω για την κλαψομουνίαση και κατέληξα στις δύο μεγάλες κατηγορίες αντρών που έχω στο μυαλό μου: Τους απλούς και τους πολύπλοκους. Εγώ προσωπικά στη ζωή μου συνάντησα και τα δύο είδη. Εννοείτα ότι ερωτεύτηκα παράφορα τη δεύτερη κατηγορία (και έπεσα στην κλαψομουνίαση με τα μούτρα).
Πιστεύω όμως ότι τελικά υπάρχει και τρίτη κατηγορία και σε αυτή σκοπεύω να επικεντρωθώ και το ίδιο θα συμβούλευα και όλες τις γυναίκες (αυτές που δε θέλουν να παντρευτούν, οι οποίες απευθύνονται στους απλούς). Αυτή η κατηγορία ...απλά δεν εμπίπτει σε κατηγορία. Πρόκειται για το άλλο μας μισό. Αυτό που θα μας καταλάβει με μία ματιά. Αυτό το μισό που θα νιώσει ακριβώς όπως εμείς. Αυτό το μισό που θα νοιαστεί "μη δει στα μάτια μας ούτε δάκρυ". Αυτός που θα πονέσει με τον πόνο μας, θα χαρεί με τη χαρά μας και θα μοιραστεί την... ελευθερία μας, συστήνοντάς μας με αγάπη τη δική του...ελευθερία (προσοχή στην παρανόηση με το όνομα....). Ουτοπικό και ιδεατό; Βγαλμένο από την παρέα της Σταχτοπούτας, της Χιονάτης και άλλων ... πραγματικών προσώπων; Καθόλου. Υπάρχουν, όπως υπάρχουν και οι γυναίκες που δεν κλαψομουνιάζουν, που σέβονται την ελευθερία και την ατομικότητα του άλλου (ή που έστω προσπαθούν να φτάσουν σε τέτοια ιδεατά επίπεδα) και που είναι πρόθυμες να μοιραστούν τη...διαφορετικότητα.
Ας απελευθερωθούμε εμείς οι γυναίκες από την κλαψομουνίαση και από το άγχος της... μοναξιάς. Η μόνη μοναξιά που βιώνουμε είναι της...μαλακίας και της κλαψομουνίασής μας. Λες και όλες αυτές που είναι παντρεμένες και καλοβολεμένες με τους απλούς είναι συντροφευμένες και ευτυχισμένες. Μην ξεράσω. Όλες "κατινιάζουν" και γερνούν πριν της ώρας τους, εκτός από αυτές που έχουν παράλληλα και γκόμενο (πάλι απλό , καθώς οι πολύπλοκοι σχεδόν ποτέ δεν τα φτιάχνουν με παντρεμένες!).
Ας χαλαρώσουμε και ας απολαύσουμε.... τους εαυτούς μας. Το άλλο μισό σίγουρα κάπου βρίσκεται και αργά ή γρήγορα θα έρθει να μας συμπληρώσει.
Καλή μας συνέχεια.
Yes, I' m back!!!!!!!!!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου