Λέω στους φίλους μου για σένα.... Λέω πως σε ξέχασα, πως σε ξεπέρασα, πως δεν απασχολείς καθόλου πια τη σκέψη μου. Ευτυχώς που δεν πληρώνω για κάθε τέτοιο ψέμα που λέω. Θα ήμουν στη φυλακή. Η αλήθεια είναι πως σε αγαπάω ακόμη σαν την πρώτη μέρα που σε αγάπησα. Ίσως ακόμη περισσότερο. Τώρα που η έλλειψή σου έχει αρχίσει και πονάει το κορμί και το μυαλό. Τώρα που η προσπάθεια να σε ξεπεράσω και να πείσω και τους άλλους γι αυτό, τελικά ξεπέρασε τις αντοχές μου. Πολλές φορές θέλω να σε πάρω και να σου φωνάξω πόσο πολύ σε αγαπάω. Αλλά θα ήταν τεράστιο λάθος. Θα ήταν έλλειψη σεβασμού στη δική σου επιθυμία. Το ξέρω ότι έπαψες να με θέλεις. Δε λέω ότι έπαψες να μ' αγαπάς, καθώς ποτέ δε θέλησες να καταλάβω κάτι τέτοιο, οπότε είτε ένιωσες αγάπη είτε όχι μόνο εσύ γνωρίζεις.
Η αλήθεια βέβαια είναι ότι η αληθινή αγάπη δεν περνάει έτσι εύκολα. Από την άλλη όταν αγαπάς όπως αγάπησα και εξακολουθώ να αγαπάω εγώ εσένα, οφείλεις να...σταματήσεις να αγαπάς. Αυτό όμως δε γίνεται. Όσο κι αν λέω όλη την ημέρα στον εαυτό μου ότι όλα είναι μία ψευδαίσθηση. Ότι όλα είναι στο μυαλό μας. Ότι μπορώ με τη δύναμη του μυαλού να το ξεπεράσω. Η καρδιά μου αρνείται να ακούσει. Κι έτσι μαθαίνω να ζω με αυτήν την αγάπη. Δε λυπάμαι. Ίσως και να χαίρομαι. Που μπορώ και αγαπάω επιτέλους χωρίς εγωισμούς, χωρίς προσδοκίες και χωρίς να περιμένω ανταπόδοση. Χαίρομαι που όλοι πια έχουν πιστέψει πως εμείς οι δύο τελειώσαμε. Κι έτσι έπαψαν να με λυπούνται και να προσπαθούν να με παρηγορήσουν γιατί με...παράτησες. Όμως αγαπημένε μου εγώ σε έχω παρέα. Έχω τις αναμνήσεις μας, έχω την εικόνα σου, κοιτάζω τις φωτογραφίες σου και είμαι καλά. Όχι πάντα. Έρχονται στιγμές που καταρρέω. Αλλά ευτυχώς είναι λίγες. Τις υπόλοιπες απλά υπάρχεις εκεί. Ίσως λίγο σαν μία πληγή που δεν κλείνει, αλλά που στο τέλος μαθαίνεις να ζεις με αυτήν και τον πόνο που σου προκαλεί. Πότε την ξύνεις και αιμορραγεί ασταμάτητα και πότε της βάζεις λίγο ιώδιο και κατακιάζει. Πάντα μου άρεσε να μιλάω με παρομοιώσεις και έχω την εντύπωση ότι αυτό πάντα σε κούραζε. Μπορεί να σε κούραζα γενικά. Σίγουρα σε κούραζα. Και σίγουρα καλά έκανες και έφυγες από αυτήν τη σχέση. Μια σχέση με μια γυναίκα τόσα χρόνια μεγαλύτερή σου μόνο ζημιά μπορούσε να σου προκαλέσει. Στις σχέσεις με την οικογένειά σου, τους φίλους σου, τους συνεργάτες, αλλά και στην ευκαιρία για μια πραγματική ευτυχία με μια γυναίκα...όπως πρέπει. Όλοι δίκηο είχαν. Κι εσύ περισσότερο απ' όλους. Το δίκηο όμως όλων σας δε μπορεί να με σταματήσει εμένα από το να σε αγαπώ με όλη τη δύναμη της αγάπης μου και να μου λείπεις.

Μακάρι να μη σε ξαναδώ γιατί πλέον ντρέπομαι φρικτά κάθε φορά που συναντιόμαστε. Ντρέπομαι γιατί αισθάνομαι όπως αισθάνομαι και γιατί καταλαβαίνω ότι το καταλαβαίνεις. Ενώ όταν δεν βρισκόμαστε δε μπορείς να με δεις κι έτσι όλα καλά. Όταν πάλι σε βλέπω, ευχαριστώ την τύχη μου που μπορώ και βρίσκομαι δίπλα σου έστω για λίγο έστω και για άλλους λόγους. Και τότε σε κοιτάζω βαθιά στα μάτια, προσπαθώντας να ρουφήξω κάθε στιγμή για να τη θυμηθώ όταν θα είμαι μόνη μου. Είναι όμως και επώδυνο. Και αν πρέπει να διαλέξω προτιμώ να μη σε βλέπω καθόλου, παρά να σε βλέπω και να αγωνίζομαι να μη σε αγγίξω και σε φέρω στη δύσκολη θέση να τραβηχτείς όλο απέχθεια. Ναι καλέ μου το ξέρω ότι δε θέλεις να σε αγγίζω. Μακάρι να μπορούσα να πατήσω ένα κουμπί και να τα σβήσω όλα. Είπαμε όμως ότι ο κατασκευαστής ξέχασε να μου βάλει το delete και αντ' αυτού το έβαλε σ΄εσένα διπλό. Αυτό είναι για να γελάσουμε. Όπως γελούσαμε και όπως παίζαμε όταν είμαστε μαζί. Το λίγο διάστημα που ένιωσα τόσο ευτυχισμένη. Για πρώτη φορά στη ζωή μου. Ούτε εσύ ούτε κανείς άλλος μπορεί να το καταλάβει. Κάποια πράγματα δεν εξηγούνται. Μπορεί να είναι και μεταφυσικά. Μπορεί να τα δημιουργεί και το μυαλό μου. Πότε συμβιβάζομαι με τα αισθήματά μου και πότε τα πολεμάω. Ο αγώνας άνισος. Πάντα χαμένη βγαίνω. Το καλό είναι ότι κλαίω πια πολύ πιο σπάνια και για πολύ λίγο. Αυτό το θεωρώ τεράστια επιτυχία! Αν σκεφτείς ότι μέχρι πριν από λίγο καιρό έκλαιγα όλη την ημέρα...

Καλέ μου δεν είμαι έτοιμη ακόμη να σε σκεφτώ με κάποια άλλη, παρ' όλο που ξέρω ότι μπορεί ήδη να συμβαίνει ή αν όχι, θα συμβεί πολύ σύντομα. Είσαι τόσο υπέροχος που όλο και κάποια τυχερή θα το καταλάβει. Είμαι όμως κάθε μέρα και πιο έτοιμη να εξαφανιστώ. Από τη ζωή σου και τον...υπολογιστή σου. Σήμερα δεν άντεξα και σου έστειλα μήνυμα. Λάθος, σωστό; Ποιος ξέρει; Εσύ με αγνοείς επιδεικτικά κι εγώ επιμένω. Δεν ισχύει αυτή η βλακεία περί "φτυσίματος". Εγώ δε νιώθω ότι με "έφτυσες". Δεν ήταν τέτοιο το επίπεδο της σχέσης μας. Νιώθω, και πεθαίνω από τη στενοχώρια μου, ότι ήταν τόσες οι διαφορές μας που και πολύ κράτησε όσο κράτησε. Θυμάσαι που με έπαιρνες στις 6 η ώρα το πρωί λέγοντάς μου "γλυκιά μου γυναίκα καλημέρα". Μετά από αυτά δε μπορούσες να με φτύσεις. Να τα φτύσεις γενικώς από την πίεση γύρω σου (εξ' αιτίας των δικών σου και των δικών μου δύσκολων συνθηκών) ναι. Αλλά να φτύσεις εσύ εμένα όχι. Πάντα θα πιστεύω ότι μοιραστήκαμε κάτι ιδιαίτερο , κάτι μοναδικό και αυτό δε μπορεί κανείς να μου το πάρει. Μπορεί να γράφω μέσα από τη Βερόνικα τι αισθάνομαι και τι σκέφτομαι γιατί οι φίλες αποκλείστηκαν από τις εξομολογήσεις που δεν ήθελα πια να μοιράζομαι με κανέναν.

Ακουμπάω τις σκέψεις μου στο διαδίκτυο. Αυτό που εσύ μου έμαθες και που πάντα εσένα θα μου θυμίζει. Το δικό μου πάντα. Αυτό για το οποίο τόσο πολύ με χλεύαζες και είχες δίκηο