Σχέσεις με άδοξο τέλος

Λένε ότι το τέλος αφήνει μια πικρή γεύση στο στόμα. Και λίγα λένε. Γιατί όμως αυτό συμβαίνει μόνο με τις σχέσεις? Γιατί για παράδειγμα δε συμβαίνει με ένα ωραίο φαγητό ή ένα ωραίο γλυκό που τελειώνει και που αφήνει όλη τη γλύκα στον ουρανίσκο, μέχρι να πλύνουμε τα δόντια? Γιατί μόνο οι σχέσεις που τελειώνουν άδοξα αφήνουν αυτήν την πικρή γεύση? Μήπως επειδή δεν ήταν τόσο καλές όσο πιστέψαμε? Γιατί αν τις είχαμε πραγματικά ευχαριστηθεί (όπως στο παράδειγμα του γλυκού) θα έμενε η γλύκα και όχι το δηλητήριο. Γιατί κάπως έτσι είναι η γεύση του τέλους. 

Τώρα θα μου πείτε. Ναι, αλλά το να φας το γλυκό είναι επιλογή και επίσης υπάρχει σε κάθε γωνία και ζαχαροπλαστείο, άρα μπορείς ανά πάσα ώρα και στιγμή να το γευτείς. Με τις σχέσεις όμως που τελείωσαν άδοξα δε συμβαίνει αυτό. Κατ' αρχάς γιατί κατά κανόνα, είναι επιλογή του ενός. Άρα ο ένας αισθάνεται απόρριψη ή/και προδοσία και ο άλλος ενοχές. Άρα κανείς από τους δύο δε νιώθει... γλύκα. Τι γλύκα δηλαδή. Το ιδανικό είναι να μη φοβάται ότι θα καταπιεί το σάλιο του και θα πεθάνει από το δηλητήριο!

Τι γίνεται όμως που κάθε μέρα στη ζωή συμβαίνουν αυτές οι καταστάσεις? Τι κάνουμε? Πώς τις αντιμετωπίζουμε? Βασικά προσοχή. Όχι τρώγοντας γλυκά! Αυτό για τις γυναίκες που βρίσκουν παρηγοριά στον... ζαχαροπλάστη της γειτονιάς τους. Η μόνη διέξοδος θα έρθει από τον διάλογο με τον εαυτό μας. 

Σε κάθε σχέση που τελειώνει φταίνε πάντα και οι δύο. Όποιος πιστεύει το αντίθετο είναι τουλάχιστον ανόητος. Εκτός από τις ακραίες περιπτώσεις που ο ένας πάσχει από ανίατη σχιζοφρένεια και ο άλλος δεν το γνωρίζει (πόσες τέτοιες περιπτώσεις γνωρίζετε?), σε όλες τις περιπτώσεις φταίνε εξ' ίσου και οι δύο (άντε να φταίει ελάχιστα περισσότερο ο ένας από τους δύο). Επομένως μία καλή αυτοκριτική ποτέ δεν πείραξε κανέναν. Επίσης κατά κανόνα οι σχέσεις που είναι καλές και σωστές και όπως πρέπει και προ πάντων με... αγάπη και από τα δύο μέρη, δεν τελειώνουν. Δουλεύουν και οι δύο για να μην τελειώσει. Όταν τελειώσει σημαίνει ότι κάποια πράγματα έλειπαν. Σαν ένα φαγητό που απέτυχε και δεν τρώγεται. Προφανώς δεν είχε τα σωστά υλικά ή τις σωστές αναλογίες. Αλλιώς θα ήταν απολαυστικό. 

Το ίδιο συμβαίνει και με τις σχέσεις. Όταν τελειώνουν και μάλιστα όταν τελειώνουν άδοξα, ενδέχεται να ήταν όλα λάθος. Από την αρχή μέχρι το τέλος. Αν όχι από την αρχή, σίγουρα στην πορεία κάτι στράβωσε. Αν λοιπόν κάνει ο καθένας την αυτοανάλυση και την αυτοκριτική του και διαπιστώσει πού έκανε το λάθος, υπάρχουν σοβαρές πιθανότητες τουλάχιστον να μην το επαναλάβει στην επόμενη σχέση. Γιατί αυτή μας τελείωσε και όσο πιο γρήγορα το πάρει κανείς απόφαση, τόσο πιο γρήγορα προχωράει. Και όσο προχωράμε τόσο συναντάμε τη... ζωή. Όσο και να κλαίμε πάνω από τις στάχτες, το σπίτι δε μπορεί να ξαναχτιστεί. Απλά πρέπει να δώσουμε μεγαλύτερη σημασία στα υλικά και την προστασία από τις... καταστροφές που μπορεί να είναι τόσο εξωγενείς όσο και... ενδογενείς.

Μην το βάζετε κάτω. Οι σχέσεις τελειώνουν για να αρχίσουν άλλες, για να τελειώσουν κι αυτές και φτου κι απ' την αρχή. Σε κάθε αρχή ξεχνάμε το προηγούμενο τέλος και χαιρόμαστε τον καινούργιο έρωτα. 

Ένα άλλο μυστικό είναι να μην περάσουμε από το τέλος μιας σχέσης, αμέσως στην αρχή μιας άλλης. Χρειαζόμαστε χρόνο να ανασυνταχθούμε και να ανασυσταθούμε. Αλλιώς ενδέχεται να "κουβαλήσουμε" στην καινούργια σχέση τις αμαρτίες της προηγούμενης. Κυρίως αν αυτές έχουν τελειώσει άδοξα και παρά τη θέλησή μας, ενδέχεται να πληρώσουν οι επόμενοι τα σπασμένα. Και αυτό δεν θα ήταν ούτε δίκαιο αλλά ούτε και ευχάριστο τελικά.

Αν λοιπόν βιώνεται το άδοξο τέλος μιας σχέσης η συμβουλή μου είναι η εξής: Κλείστε την στο πατάρι και ξεχάστε την. Φωτίστε την με αγάπη και αφήστε την πίσω. Ότι τέλειωσε τέλειωσε. Τα γυαλιά που σπάνε (κυρίως τα ακριβά, τα κρυστάλλινα), γίνονται χιλιάδες κομμάτια που δεν ξανακολλάνε. Όποιος προσπάθησε να το κάνει, απέτυχε. Κοιτάξτε μπροστά και θυμηθείτε τη Σκάρλετ Ο'Χάρα. "Αύριο ξημερώνει μια καινούργια μέρα". Κι αυτό πιστέψτε με, συμβαίνει κάθε μέρα!