Stand by me

Στάσου δίπλα μου. Μη φεύγεις μακριά μου. Μη με αφήνεις μόνη μου. Δεν αντέχω να προχωρήσω χωρίς εσένα. Αν σ' αγαπάω όμως όλα αυτά δεν πρέπει ποτέ μα ποτέ να σου τα πω. Πρυτανεύει η λκογική. Που λέει ότι δεν πρέπει με τίποτα να είμαστε μαζί. Ακόμη κι αν το θέλαμε κι οι δυο. Ευτυχώς δηλαδή που εσύ δεν το θέλεις καθόλου. Γιατί θα υπήρχε πρόβλημα. Σήμερα μία φίλη μου είπε ότι οι σχέσεις με διαφορά ηλικίας δεν είναι υγιείς. Η συγκεκριμένη συμπτωματικά δεν έχει αγαπήσει ποτέ. Τις δύο φορές που την ακούσαμε σε μια δεκαετία να ενδιαφέρεται για κάποιον ήταν περισσότερο θεωρητικό παρά πρακτικό, καθώς δεν είχε καμία διάθεση να κάνει την παραμικρή παραχώρηση. Δεν κρίνω κανέναν αλλά έλεος. Χτυπάνε όλοι μαζί εκεί που πονάω περισσότερο. Έχουν βρει την πληγή ολάνοιχτη και ρίχνουν συνεχώς αλάτι. Κανένας δε θέλησε να μπει στην ουσία των δικών μου συναισθημάτων. Έκανα το χατήρι σε όλους. Και πάνω απ' όλα σ' εκείνον που αγάπησα τόσο πολύ και εξακολουθώ να αγαπάω. Ο οποίος άκουσον άκουσον δε θέλει να με βλέπει ούτε για δύο λεπτά! Ρώτησε κανείς πώς νιώθω? Όχι και ούτε και θέλω εδώ που τα λέμε. Όπως έχω ξαναγράψει έπαψα να συζηάω για εκείνον και όλοι θεωρούν ότι ανήκει στο παρελθόν. Αμ δε. Προχθές τον έβλεπα στον ύπνο μου να με αγκαλιάζει και να με φιλάει. Είχα πολύ καιρό να τον ονειρευτώ και ξύπνησα κλαίγοντας. Μετά από καιρό. Δεν μπορούσα ν' αντέξω το βάρος του ονείρου. Σας ορκίζομαι κάνω τεράστια προσπάθεια να μην τον σκέφτομαι. Αλλά έρχονται στιγμές, ευτυχώς όλο και αραιότερα, που νιώθω να λυγίζω από το βάρος της προσπάθειάς μου. Όπως απόψε, που άνευ λόγου και αιτίας, εκεί που οδηγούσα, μου ήρθε η μνήμη της αγκαλιάς και των φιλιών κατά τη διάρκεια του ύπνου!. Και ξανακύλισα. Και είμαι πάλι ένα κουρέλι. Και γράφω. Και φτου κι απ' την αρχή. Ίσως φταίει που τον είδα για λίγο εχθές το πρωί. Και ήταν από αδιάφορος έως άστα να πάνε. Νομίζω πως φάνηκα "άνετη". Ελπίζω. Δεν πρόκειται ποτέ και για κανένα λόγο να του δείξω το παραμικρό, εμένα όμως ποιος θα με παρηγορήσει? Και μη νομίζετε ότι είμαι του "πεταματού". Οι άλλοι λένε ότι είμαι μια χαρά. Και δόξα τω Θεώ έχω και τις επιτυχίες μου. Δε με αγγίζει τίποτα. Αποπειράθηκα να βγω με κάποιες παρέες, έτσι για να ξεκολλήσω από το σπίτι, και τον σκεφτόμουν ασταμάτητα. Όποιο τραγούδι και νάπαιζε η ορχήστρα μου τον θύμιζε. Όποια συζήτηση και να γινόταν από τον περίγυρο, την είχαμε κάνει παρέα. Γιατί Θεέ μου, γιατί? Γιατί να μην έχω ένα κουμπί να τα σβήνω? Γιατί εκείνος το έχει κι εγώ όχι? Ας το είχαμε και οι δύο. Θέλω να είναι καλά, να είναι ευτυχισμένος. Και φαίνεται πως είναι. Είδα τα ματάκια του να λάμπουν. Το μωρό μου. Ήθελα τόσο πολύ να απλώσω το χέρι μου να χαϊδέψω το αξύριστο μάγουλό του, που έτρεμα μήπως και δεν αντισταθώ και το κάνω. Γι αυτό προσποιήθηκα ότι βιαζόμουν να φύγω. Αν έμενα λίγο ακόμα μπορεί και να καταλάβαινε. Έτσι κι αλλιώς πάντα με καταλάβαινε. Γιατί τώρα να άλλαξε κάτι? Μήπως πήγα σε καμία δραματική? Το μόνο που κάνω είναι να συντηρώ το δράμα μου. Εκείνος επέμενε ότι όλα είναι στο μυαλό και ότι θα τα ξεπεράσω. Ε βέβαια επειδή εκείνος δεν αισθάνθηκε ποτέ τίποτα για μένα, ήταν εύκολο να το λέει. Για να τον δω αν αγαπήσει κάποτε, όσο αγάπησα εγώ εκείνον. Που δεν του εύχομαι να ζήσει κάτι ανάλογο. Ούτε στον εχθρό μου τέτοια απόρριψη και τέτοια στενοχώρια. Δε μπορούσα να φανταστώ ούτε στους εφιάλτες μου ότι θα βίωνα τέτοιο πόνο μετά από όσα είχα περάσει. Κι ας είναι στο μυαλό μου. Με αυτό το ηλίθιο μυαλό εγώ πονάω. Και δεν μπορώ να υποκρίνομαι ότι δεν τρέχει τίποτα. Τουλάχιστον όχι στον εαυτό μου. Εκεί οφείλω να είμαι λίγο πιο ειλικρινής. Όταν θα ξεπεράσω τον Δ θα κλείσω και αυτό το blog, το οποίο είναι αφιερωμένο σ΄εκείνον. Το έφτιαξα για να τον ευτπωσιάσω! Τρομάρα μου. Χέστηκε ο Δ. Εκείνος κρέμασε στο facebook κάτι θεογκόμενες κορμάρες 20 χρόνια μικρότερες από μένα και με άφησε να τις... θαυμάζω. Ούτε καν μπήκε στον κόπο να "κρεμάσει" κι εμένα από κάτω. Εμένα με κρέμασε γενικώς και κυριολεκτικώς. Και ούτε τον ένοιαξε. Και καλά έκανε εδώ που τα λέμε. Με ποια λογική δηλαδή όταν αγαπάμε κάποιον είναι υποχρεωμένος να μας ανταποδώσει? Με τη λογική του παραλόγου ίσως??? Σίγουρα με αυτήν τη λογική. Η οποία και με χαρακτηρίζει. Μάλλον αυτήν τη λογική επικαλούμαι και γι αυτό τάχω κάνει σκατά. Χειρότερα δε γίνεται όπως γράφω και στο προηγούμενο άρθρο μου. Τι να σας πω. Αν κάποτε ψάξετε αυτό το blog και δεν υπάρχει, θα σημαίνει ή ότι ξεπέρασα τον Δ από μόνη μου ή ότι είμαι κάπου αλλού. Θα μου πείτε κι αυτό συμβεί μετά από καμιά δεκαετία? Ε, σε μια δεκαετία θα κλείσει και το blog. Μέχρι τότε θα με φάτε στη μάπα. Αφού δε μπορώ και δεν πρέπει να τα πω πουθενά αλλού όλα αυτά, θα τα υποστείτε εσείς. Ποιοι είστε εσείς? Μακάρι και νάξερα. Ούτε μηνύματα παίρνω ούτε τίποτα. Δε με θέλει ο Δ δε με θέλει και το διαδίκτυο! Καλύτερα να κάνω καμιά άλλη δουλειά. Λέω να σπουδάσω ηλεκτρονικούς υπολογιστές! Ποτέ δεν είναι αργά. Έτσι για να του μπω στο μάτι. Και πού ξέρετε? Μπορεί σε καμία σχολή να μπλέξω με κανένα νεαρό ηλεκτρονικό, με τον οποίο θα έχουμε κοινά ενδιαφέροντα!!

Καλά δε βάζω μυαλό με τίποτα. Κλείνω..............