Χειρότερα δε γίνεται...

Υποτίθεται ότι είμαι θετικός άνθρωπος. Οπαδός της θετικής σκέψης. Έρχονται όμως στιγμές που όσο και να το θέλεις τα γεγονότα σε πλακώνουν. Υποτίθεται ότι σε κάθε κατάσταση υπάρχει η θετική και η αρνητική πλευρά "ουδέν κακόν αμιγές καλού", όπως έλεγαν και οι σοφοί αρχαίοι μας πρόγονοι. Τι γίνεται όμως όταν χάνεις αγαπημένα πρόσωπα; Και δεν εννοώ να τα χάσεις επειδή "αποδήμησαν εις Κύριον", αλλά επειδή επέλεξαν να μην είναι πια στη ζωή σου. Το γιατί δεν έχει καμία σημασία. Κανένας λόγος δε σε παρηγορεί και καμία κριτική, αυτοκριτική, ανάλυση, αυτοανάλυση, ανάλυση αστρολογικού χάρτη δε μπορεί να απαλύνει τον πόνο ούτε στο κατ' ελάχιστο. Τουλάχιστον στα αρχικά στάδια. Ο χρόνος όλα τα γιατρεύει. Είναι το μόνο σίγουρο. Μέχρι όμως ο πανδαμάτωρ χρόνος να κάνει τη δουλειά του τι γίνεται; Εντάξει το ρίχνεις στη δουλειά. Κάποιοι το ρίχνουν και στην κοινωνική ζωή. Το δοκίμασα και πρέπει να σας πω (σε ποιους δεν ξέρω αλλά μου αρέσει να πιστεύω ότι έχω παρέα!) ότι με έκανε χειρότερα. 

Τουλάχιστον όταν είμαι μόνη μου στο γνώριμο χώρο μου, μπορώ να σκέφτομαι, να αναπολώ, ακόμα και να κλαίω με την ησυχία μου. Όταν βρίσκομαι με κόσμο και με κυριεύσει μια ανάμνηση, βλέπουν όλοι τη σκιά στα μάτια μου και δεν έχω καμία διάθεση να λέω ψέματα για τον ξαφνικό πονοκέφαλο που με έπιασε ή για το κρασί που με "χτύπησε". Και ποιος νοιάζεται για το πώς νιώθω εγώ; Κανένας. Αυτοί που με αγαπούν και νοιάζονται πραγματικά, δε ρωτάνε. Το νιώθουν. Δόξα τω Θεώ που υπάρχουν και οι φίλοι σε αυτές τις στιγμές. Όταν μπορεί να μη θέλεις να δεις άνθρωπο, αλλά κάποια στιγμή πρέπει να μιλήσεις με κάποιον για να του πεις πόσο πονάς και να σε διαβεβαιώσει ότι θα περάσει κι αυτό.

Εχθές το βράδυ (Κυριακή) η κολλητή μου, μου είπε ότι το 90% του χρόνου μου το αφιερώνω να σκέφτομαι τον Δ, λες και είμαι καμία χαζογκόμενα. Μα μήπως όλες οι γυναίκες τελικά δεν είμαστε χαζογκόμενες; Κλαίω για τον Δ, όπως κλαίει η 17χρονη κόρη μου, που πιστεύει ότι στον Η σταματάει όλος ο κόσμος και τελειώνουν τα αγόρια. Εγώ υποτίθεται ότι από εμπειρία ξέρω ότι όλοι οι έρωτες περνάνε και έρχονται πάντα νέοι. Όλα αυτά είναι σε θεωρητική βάση.

Σε πρακτική πονάω, κλαίω και χτυπιέμαι σαν 17χρονη. Λέτε να είναι παλιμπαιδισμός; Μακάρι. Έτσι θα περάσει γρηγορότερα. Διαβάζω ένα βιβλίο μιας τύπισσας που πήγε σε άλλη χώρα για να ξεπεράσει το χωρισμό, αλλά κι εκείνη ακόμα που πήγε να ζήσει στην ονειρεμένη Ρώμη, μια τρύπα στο νερό έκανε. Απλά εκείνη έκλαιγε και χτυπιόταν σε πιο πολιτισμένο περιβάλλον! Αντί να βλέπει το τσιμέντο της Αθήνας, έκλαιγε στις φοντάνες!!! Σοβαρή διαφορά. Η πλάκα είναι ότι το βιβλίο άρχισα να το διαβάζω σε κάποια στιγμή που σκεφτόμουν πολύ σοβαρά ότι αν είχα τη δυνατότητα να μετοικήσω σε άλλη χώρα, τα πράγματα θα ήταν πιο εύκολα. Το σύμπαν έκανε και πάλι τη δουλειά του και έστειλε το  μηνυματάκι του.

Μηνυματάκια τα ονομάζω εγώ, ενώ συνήθως το σύμπαν μας στέλνει κάτι μηνυματάρες να με το συμπάθιο. Αλλά εμείς πού.  Για παράδειγμα εγώ με τον Δ. Ενώ ο άνθρωπος έλεγε σε μένα, αλλά και όπως έμαθα εκ των υστέρων και σε όλους τους φίλους και γνωστούς ότι τελειώσαμε εγώ εκεί. Επέμενα να αγνοώ αυτά που έλεγε και έκανε και πίστευα ότι θα τα ξαναβρούμε. Και πέφτω προχθές πάνω σε άτομο που μου λέει "το ξέρω ότι έχετε τελειώσει με τον Δ εδώ και καιρό. Μου το είπε ο ίδιος μόλις με είδε". Βιαζόταν να κοινοποιήσει σε όλους ότι τελειώσαμε. Όταν εγώ προσπαθούσα με κάθε τρόπο να μην το πω ούτε στον εαυτό μου! Εδώ που τα λέμε κυρίως σ' αυτόν!!! Εθελοτυφλούσα. Πολύ πλάκα. Εκείνος κόντευε να το ανακοινώσει από τις ειδήσεις του STAR κι εγώ του έστελνα καθημερινά δεκάδες e-mails, στα οποία του υπενθύμιζα πόσο τον αγαπάω και πόσο πολύ θέλω να γυρίσει πίσω. Μιλάμε ότι ο άνθρωπος βρισκόταν στο Βόρειο Πόλο κι εγώ επέμενα να του στέλνω ανεμιστήρα δώρο για τον καύσωνα! Τέτοια επαφή με την πραγματικότητα. Ενώ αν ήμουν Κινέζα; Πού κολλάει θα μου πείτε αυτό, εκτός του ότι θα ήμουν φανερά πιο αδύνατη (έχετε δει ποτέ χοντρή Κινέζα;). Οι Κινέζοι λοιπόν έχουν την περίφημη παροιμία που λέει πως "όταν έχεις ένα άλογο και το αγαπάς το αφήνεις ελεύθερο. Αν δε γυρίσει δεν το είχες ποτέ. Αν γυρίσει θα είναι για πάντα δικό σου."

Ο έρημος ο Δ όχι μόνο δε μπορούσε να φύγει ελεύθερος από μένα, αλλά κόντεψα να τον πνίξω με το σκοινί που του είχα δέσει στο λαιμό για να μη φύγει. Ε στο τέλος τόσκασε! Κι όπου φύγει φύγει. Δεν τον αδικώ. Τώρα θα μου πείτε αν τον είχα αφήσει ελεύθερο, θα είχε γυρίσει "ιδία βουλήσει;" 

1. Ποτέ δεν θα το μάθω και 

2 Ακόμη κι αν δεν είχε γυρίσει θα με θυμόταν και θα χαμογελούσε, ενώ τώρα πληρώνει για λοβοτομή για να μη θυμάται ότι υπήρξα στη ζωή του.

Τώρα εσείς που τα διαβάζετε αυτά θα φαντάζεστε ότι του έκανα διάφορα τρομερά πράγματα.

Ε λοιπόν ναι. Τον αγάπησα υπερβολικά. Απαγορεύεται να αγαπάει κανείς τόσο πολύ. Χάνει τον εαυτό του και στο τέλος χάνει και τον άλλον. Τώρα μπορεί να πει κάποιος ότι η πραγματική αγάπη δίνει ελευθερία. Κατηγορηματικά ναι. Αλλά αυτά συμβαίνουν σε τέλειους ολοκληρωμένους ανθρώπους. Όχι σε άτομα που κουβαλάνε τα βιώματα "της αρκούδας".

Τι να κάνω. Προσπαθώ απεγνωσμένα να αλλάξω τις εγγραφές τόσων χρόνων, αλλά δεν είναι τόσο εύκολο και επίσης δε γίνεται από τη μια στιγμή στην άλλη.

Τεσπα, όπως θα έλεγε και ο Δ, "ο γέγονε, γέγονε" και "το ποτάμι δε γυρίζει πίσω".

Θα σας ενημερώνω για την πορεία της ψυχικής μου υγείας, γιατί έτσι θα διαβάζω κάποτε στο μέλλον αυτά που γράφω και ελπίζω να φτάσει η ευλογημένη ημέρα που θα αναρωτιέμαι πότε τα έζησα εγώ αυτά. Μου εύχομαι να τα διαβάζω ενώ δίπλα μου θα βρίσκεται ο τέλειος άντρας, που θα μοιάζει στον Δ (αθεράπευτη μη μου πείτε !!!)

Και το χειρότερο από όλα είναι ότι ενώ μέχρι τώρα είχα την ευκαιρία να τον βλέπω, έστω με προφάσεις και δικαιολογίες, κατέστρεψα και αυτήν τη δυνατότητα και δεν θα τον ξαναδώ ποτέ ξανά. Αυτό πώς αντέχεται;;;;